ଦଶରଥ ରାଜା ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ନେଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ସମୟରେ ଏହି ଦେହ ଛାଡିବାର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଁଚିଛି, ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ କୌଶଳ୍ୟ ଦାନୀ, ଗୁରୁ ପୂଜକ ଏବଂ ଦେହ ତ୍ୟାଗୀମାନେ ପାଆନ୍ତି। ଏହି ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଅଭାଗ୍ୟ ଲାଗେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ତୁମେ, ମୋର ନିକଟତମ, ମରିଥିଲେ, ସେ ଏହି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଁଚିବ।" ଏଭଳି କହି, ଦଶରଥ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହ ଦୁଃଖରେ ବାରମ୍ବାର ଶୋକ କରିବାରେ ଲଗିଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଜଳଂଜଲି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦେହରେ, ତାଙ୍କ ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଶୀଘ୍ର ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଆସ୍ତିକ ପୁଅ ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ତାଙ୍କ ବୃଦ୍ଧ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେ ମୋ ସେବା କଲେ, ତାହାର ଫଳରେ ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ପାଇଛି; ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ମୋ ନିବାସକୁ ଆସିବେ।" ଏଭଳି କହି, ସଂଯମୀ ଆସ୍ତିକ ପୁଅ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହ ଶୀଘ୍ର ଜଳଂଜଲି କରି, ମହାତ୍ମା ଆସ୍ତିକ ହାତ ଜୋଡି ମୋତେ କହିଲେ, "ରାଜା, ଆଜି ମୋତେ ମାର; ମୃତ୍ୟୁରେ ମୋତେ କଷ୍ଟ ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମ ଅଗ୍ରହରେ ମୋର ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ନାହିଁ।" କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଅଜାନାରେ ମୋ ପବିତ୍ର ପୁଅକୁ ମାରିଥିଲେ, ଏହି ଦୁଃଖଦ ଶୋକରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୟଙ୍କର ଶୋକର ଶାପ ଦେଉଛି। ଯେପରି ମୁଁ ପୁଅ ହରାଇ ଦୁଃଖରେ ଜର୍ଜରିତ, ସେପରି ତୁମେ ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଃଖରେ ତୁମ ଜୀବନ ଛାଡିବ। ଏହି ଅଜ୍ଞାନରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଆସ୍ତିକ ମୃତ୍ୟୁ ହେବାରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାର ପାପ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ପାଇବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଃଖଦ ନିଃସ୍ତାର ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ପାଇବେ, ଯେପରି ଦାନ କରିବାରୁ ଦାନକୁ ଦାତା ଅନୁସରଣ କରେ।" ଏଭଳି ଶାପ ଦେଇ, ଦୁଃଖରେ ବହୁ ଶୋକ କରି, ସେ ବିକଳ ଦମ୍ପତି ଅଗ୍ନିଶ୍ମାନ କୁ ଶରୀର ରଖି ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ପାପ ମୁଁ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଶବ୍ଦ ଶିକାର କରି ଏକାନ୍ତରେ କରିଥିଲି, ଏବେ ମୋର ମନେ ପଡ଼ୁଛି। ଏହି ପାପର ଫଳ ଏବେ ପକୁଛି; ଅପାୟ ଖାଇଲେ ଯେପରି ରୋଗ ଆସେ, ସେପରି ଏହି ଦୁଃଖ ମୋତେ ଆସିଛି। ଏହିପରି, ମୂଦ୍ରା ଶୋକରେ ମୁଁ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଁଚିଛି; ଆଜି ମୁଁ ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଃଖରେ ଜୀବନ ଛାଡିବି, ଆସ୍ତିକର କଥା ପୂରଣ ହେବ। କୌଶଳ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରୁ ନାହିଁ; ମୋତେ ଛୁଅନି, ଦୟାକରି। ଏଭଳି କହି, ରାଜା ଦଶରଥ କାନ୍ଦି ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀକୁ ଉପଦେଶ କଲେ। "ମୁଁ ରାଘବଙ୍କୁ ଯେ କରିଥିଲି, ତାହା ମୋ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ; ତାଙ୍କ କର୍ମ ମୋ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ। ଯଦି ଆଜି ରାମ ମୋତେ ଏକଥର ଛୁଅନ୍ତି, କିମ୍ବା ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପାଇପାରିଥାନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ଯମଲୋକକୁ ଯିବି ନାହିଁ। କୌଶଳ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରୁ ନାହିଁ; ମୋର ସ୍ମୃତି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଛି; ବୈବସ୍ୱତ ଦୂତମାନେ ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛନ୍ତି।" "ମୋର ଜୀବନ ଶେଷ ହେବା ସମୟରେ ମୁଁ ରାମକୁ ଦେଖିପାରୁ ନାହିଁ, ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ ବିପ୍ରତି ଆଉ କଣ ହେବ? ମୋ ପୁଅକୁ ଦେଖିପାରିବା ନାହିଁ, ଏହି ଦୁଃଖରେ ମୋର ପ୍ରାଣ ଶୁଷ୍କ ହେଉଛି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଳ୍ପ ଜଳକୁ ଶୁଷ୍କ କରେ।" "ଯେମାନେ ପନ୍ଦର ବର୍ଷ ପରେ ରାମଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଦେଖିପାରିବେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା ତାଙ୍କ ମୁହଁ, ସେମାନେ ମର୍ତ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି, ଦେବତା। ଯେମାନେ ରାମଙ୍କର ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ, ସୁନ୍ଦର ଭୂରୁ, ଚମକୁଥିବା ଦାନ୍ତ, ଆକର୍ଷଣୀୟ ନାକ, ଚାନ୍ଦର ମଧ୍ୟରେ ତାରାପରି ମୁହଁକୁ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ।" "ଯେମାନେ ମୋ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ସୁଗନ୍ଧିତ ମୁହଁ, ଶରଦ ଚାନ୍ଦ ଏବଂ ବିକାସିତ ପଦ୍ମପରି, ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ। ଯେମାନେ ରାମଙ୍କୁ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିବା ପରେ ଦେଖିବେ, ଅନନ୍ଦ ହେବେ, ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଥକୁ ଦେଖିବା ପରି।" "କୌଶଳ୍ୟ ମନ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେବାରୁ ମୋର ହୃଦୟ ବି ଡୁବିଯାଉଛି; ମୁଁ ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରୁଚି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରୁନାହିଁ। ମୋର ମନ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେବାରୁ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ, ଯେପରି ଦୀପର ତେଲ ଶେଷ ହେଲେ ତାହାର କିରଣ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ।" "ଏହି ଦୁଃଖ, ମୋ ହୃଦୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ମୋତେ ଅବଶ, ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ କରୁଛି, ଯେପରି ନଦୀର ଧାରା ତଟକୁ ଆଘାତ କରେ।" "ହା, ବଳଶାଳୀ ରାଘବ! ହା, ମୋର କଷ୍ଟକୁ ନଶ୍ୱ କରିବାରେ ନିପୁଣ! ହା, ପିତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ! ହା, ପୁଅ, ତୁମେ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲା?" "ହା, କୌଶଳ୍ୟ, ମୁଁ ନଶ୍ୱ ହେଉଛି! ହା, ସୁମିତ୍ରା, ତୁମେ ତପସ୍ୱିନୀ! ହା, କୈକେୟୀ, ମୋର କ୍ରୂର ଶତ୍ରୁ, ବଂଶର ଦାଗ!" ଏଭଳି, ରାମଙ୍କର ମା ଏବଂ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ଦଶରଥ ରାଜା ଦୁଃଖରେ ଶୋକ କରି ଜୀବନ ଛାଡିଲେ। ରାଜା ଦଶରଥ, ମଧ୍ୟରାତିରେ, ପୁଅ ନିକାଳର ଦୁଃଖରେ ଆକୁଳ, ଶୋକରେ ଜୀବନ ଦେଇ ଦେଲେ।