ରାଜା ଦଶରଥ କହିଲେ, "ଏହି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ନିଜେ ମୋ ପାଖରେ ସ୍ୱୀକାର କରିନଥାନ୍ତୁ, ରାଜନ୍, ତୁମର ମୁଣ୍ଡ ଏହି କ୍ଷଣରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଭାଗରେ ଫାଟିଯାଏଥାନ୍ତା। ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଯଦି ଜାଣିସୁଣି କୌଣସି ଅରଣ୍ୟବାସୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରେ, ତେବେ ସେ ଦୋଷରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଚୁଟିଯିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ। ଯଦି କୌଣସି ତପସ୍ବୀ, ଯିଏ ଦୀର୍ଘତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ଜାଣିସୁଣି କୌଣସି ବ୍ରହ୍ମଚାରୀଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଚଲାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ସାତ ଭାଗରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଏହା ଅଜ୍ଞାନତବଶତଃ ହୋଇଥିଲା, ତେଣୁ ତୁମେ ବଞ୍ଚିଗଲା; ନହେଲେ ଏହି ଦିନେ ରଘୁବଂଶର ନାଶ ହୋଇଯାଏ—ତୁମେ କିପରି ରହିପାରିଥାନ୍ତୁ? ତାପରେ ସେମାନେ ମୋତେ କହିଲେ, "ରାଜା, ଆମକୁ ସେଠାକୁ ନେଇଯାଅ; ଆଜି ଆମେ ଆମ ପୁଅକୁ ଶେଷଥର ପାଇଁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିଥିବା ତାଙ୍କର ଦେହ, ଚିରଯାଇଥିବା ମୃଗଚର୍ମ, ଭୂମିରେ ଅସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଥିଲା; ସେ ଧର୍ମଲୋକକୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ। ମୁଁ ଏକାକି ତାଙ୍କୁ ଏହି ଦୁଃଖିତ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ସେଠାକୁ ନେଇଗଲି; ମୁଁ ତପସ୍ବୀ ଓ ତାଙ୍କର ଜନନୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ଦେଲି। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ତାଙ୍କ ଦେହ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିତା କହିଲେ, "ମୋ ପୁଅ, ମୁଁ କି ତୋତେ ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ? ତୋ ମାଆଁକୁ ଦେଖ, ଧର୍ମଶୀଳ ପୁଅ; କାହିଁକି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁନାହାଁ, ମୃଦୁସ୍ୱର ପୁଅ? କିଛି କହ। ରାତିରେ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠ କରୁଥିବା ତୋ ମୃଦୁ କଣ୍ଠ ଏବେ କାହିଁଠୁ ଶୁଣିବି? ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ, ସ୍ନାନ ଓ ହୋମ କରି, ମୋତେ ପୁଅ ନେଇ ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ବସିଥିବା ବେଳେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲ; ଏବେ ସେ କିଏ କରିବ? କିଏ ମୋତେ କନ୍ଦମୂଳ ଓ ଫଳ ଆଣି ଦେଇ ଅତିଥିଜନ୍ୟ ଭଳି ମୋତେ ଖୁଆଇବ? ମୋ ପୁଅ, ଏହି ଅନ୍ଧା, ବୃଦ୍ଧ, ତପସ୍ବିନୀ ତୋ ମାଆଁକୁ କିପରି ଦେଖିବି, ଯିଏ ତୋ ପାଇଁ ଦୁଃଖରେ ଏବଂ ଅନୁରାଗରେ ଦୁଃଖିତ? ରୁହ, ଯିଅ ମୋ ପୁଅ, ଯମଲୋକକୁ ଏଵେଁ ଯାଅନି; କାଲି ତୋ ମାଆଁ ସହିତ ମୁଁ ତୁମେ ସହିତ ଚଳିଯିବି। ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ, ଦୁଃଖରେ ଅନାଥ ହୋଇ, ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ଦୟାନୀୟ ଅବସ୍ଥାରେ, ତୁମେ ବିନା ଶୀଘ୍ର ଯମଲୋକକୁ ଚଳିଯିବୁ।" "ତାପରେ, ମୁଁ ବୈବସ୍ବତ ଯମଙ୍କୁ ଦେଖି, କହିବି: 'ଧର୍ମରାଜ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ; ଏହି ମୋ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସେଇଁ ସମ୍ଭାଳନ୍ତୁ।' ଧର୍ମଶୀଳ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏହି ଲୋକର ରକ୍ଷକ ଏପରି ଏକ ଅକ୍ଷୟ ଭୟଶୂନ୍ୟ ଵର ଦିଅନ୍ତୁ। ତୁମେ ଯେପରି ଦୋଷରହିତ ହୋଇ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ୍ୟ ହେଲ, ଏଇ ସତ୍ୟରେ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଲୋକକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବୀରମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କରୁଥିବା ଯୋଧାମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଯାଅ। ଯେଉଁ ଦଶାକୁ ସଗର, ଶୈବ୍ୟ, ଦିଲୀପ, ଜନମେଜୟ, ନହୁଷ ଓ ଧୁନ୍ଧୁମାର ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ଯାଅ। ଯେଉଁ ଦଶାକୁ ସଦ୍ବ୍ରତ, ଅଧ୍ୟୟନରତ, ଭୂଦାନି, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରୀମାନେ ଓ ପତ୍ନୀବ୍ରତ ପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଯାଅ। ଯେଉଁ ଦଶାକୁ ହଜାର ଗାଈ ଦାନ କରିଥିବା, ଗୁରୁସେବୀ, ଦେହତ୍ୟାଗୀ ପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ଯାଅ। ଏହି ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇ କେହି କ୍ଲେଶର ଅନ୍ତେ ଯାନ୍ତିନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ତୁମକୁ ବଧ କଲେ, ସେଉଁଠାକୁ ଯିବେ।" ଏପରି ବାରମ୍ବାର କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି ସେ ଦୁଃଖରେ ବିଲାପ କରିଲେ; ତାପରେ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ପୁଅ ପାଇଁ ଜଳତର୍ପଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାପରେ, ସେ ତପସ୍ବୀପୁତ୍ର ନିଜ କର୍ମ ଫଳରେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସେ ତପସ୍ବୀପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ବୃଦ୍ଧ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଦୟା ଦେଇ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେଉଁ ସେବା କଲ, ତାହାରେ ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ପାଇଛି; ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋ ନିବାସକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।" ଏପରି କହି, ତପସ୍ବୀପୁତ୍ର ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଶୀଘ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ତାପରେ, ଜଳତର୍ପଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେ ମହାତ୍ମା ତପସ୍ବୀ ତାଙ୍କ ଜୋଡ଼ା ହାତ ଉଠାଇ ମୋତେ କହିଲେ, "ରାଜା, ଆଜି ମୋତେ ହତ୍ୟା କର; ମୋର ମୃତ୍ୟୁରେ କିଛି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ପୁଅକୁ ହରାଇଛି। କିନ୍ତୁ ଏହା ଅଜାନି ଘଟିଥିବାରୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଅତିଦୁଃଖଦାୟକ ଶାପ ଦେଉଛି। ଯେପରି ମୁଁ ପୁଅବିୟୋଗରେ ଦୁଃଖରେ ଦଗ୍ଧ, ସେପରି ରାଜନ୍, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପୁଅବିୟୋଗରେ ଦୁଃଖରେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବ। ଏହି ଅଜ୍ଞାନରେ ତୁମେ ଏହି ଦୋଷ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣବଧ ଦୋଷ ତୁମକୁ ଶୀଘ୍ର ଗ୍ରସ୍ତ କରିବ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଃଖଦାୟକ ଅନ୍ତ ତୁମକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସିବ—ଯେପରି ଦାନକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦାନ ଫଳ ଦେଇ ଧରିନେଇଥାଏ।" ଏପରି ଶାପ ଦେଇ, ଅନେକ ଦୁଃଖରେ ଅନେକ ବିଲାପ କରି, ସେ ଦମ୍ପତି ଅଗ୍ନିସ୍ଥଳରେ ଶରୀର ରଖି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏହି ଦୋଷ, ଯାହାକି ମୁଁ ଏବେ ସ୍ମରଣ କରୁଛି, ମୋ ଯୁବକାଳରେ ଧ୍ୱନି ଚିହ୍ନି ତୀର ଚଳାଇ ଅପରାଧ କରିଥିଲି। ଏହି ଦୁଃଖ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ—ଯେପରି ଅପଥ୍ୟ ଖାଇଲେ ରୋଗ ଆସେ, ସେପରି ଏହି ଦୁଃଖ ମୋତେ ଆସିଛି। ଏହିପରି, ମୃଦୁସ୍ୱଭାବା, ମୋ ଉପରେ ଏହି ଦୁଃଖ ଆସିଛି, ଏବେ ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଶାପ ପୂରଣ ହେବ: ମୁଁ ମୋ ପୁଅର ବିୟୋଗ ଦୁଃଖରେ ଆଜି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବି। କୌଶଲ୍ୟା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଖିରେ ଦେଖୁନାହିଁ; ମୋତେ ଛୁଅନି, ଦୟାକରି। ଏହିପରି କହି, ରାଜା ଦଶରଥ କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି, କମ୍ପିତ ସ୍ୱରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନସଂଗିନୀଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କଲେ।