ମୋ ଅପରାଧର କଥା ଶୁଣି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଦୁଃଖରେ ତଳମଳାଉଥିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଜୀବନ୍ତ ଅଂଗରୁ ବାଣଟିକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଉଠାଇ ଦେଲି। ବାଣଟି ଉଠାଇବା ସହିତ, ସେ ସଂନ୍ୟାସୀ ପୁଅ ତାତ୍କ୍ଷଣିକ ଭାବେ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଆପଣମାନେ—ଅନ୍ଧ, ବୟସ୍କ, ଶ୍ରୀମାନ୍—ଦୁଃଖରେ, ବିଲାପ କରୁଥିଲେ, ଦୁଃଖ ଭରା ହୃଦୟ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜୁଥିଲେ। ମୁଁ ଅଜାଣି ତାଙ୍କୁ ହଠାତ୍ ଆଘାତ କରିଥିଲି। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି, ମୁଁ ଚାହେଁ ଯେ ସଂନ୍ୟାସୀ ମୋତେ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ତିଆରି, ତୀବ୍ର ଶୋକରେ ବିହ୍ୱଳ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ସଂନ୍ୟାସୀ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଜଳରେ ଭରିଗଲା, ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ତି-ବିସ୍ତି, ନିଶ୍ୱାସ ତିଆରି ମୋ ପ୍ରତି ଜୋଡିହାତରେ ଦଉଡି ଉପସ୍ଥିତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହାନ ସଂନ୍ୟାସୀ ମୋତେ କହିଲେ—"ରାଜା, ତୁମେ ଏହି ଅପରାଧ କଥା ନିଜେ ମୋତେ କହିନଥିଲେ, ତୁମ ମୁଣ୍ଡ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଖଣ୍ଡରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଯାଉଥିଲା।" "ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଜଙ୍ଗଲରେ ବସୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଜାଣିଶୁଣି ହତ୍ୟା କରିବା, ଏହା ସ୍ଵୟଂ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନରୁ ଖସାଇଦେଇପାରେ। ଏକ ତପସ୍ଵୀ ତ୍ୟାଗୀ ଉପରେ ଜାଣିଶୁଣି ଶସ୍ତ୍ର ଚାଲାଇଲେ, ମୁଣ୍ଡ ସାତ ଖଣ୍ଡରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅଜାଣି କରାଯାଇଥିଲା, ତେଣୁ ତୁମେ ରହିଛ; ନାହିଁ ହେଲେ, ଆଜି ରଘୁବଂଶର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ସ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଉଥିଲା।" "ରାଜା, ଆମକୁ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଯାଉ—ଆମେ ଆଜି ଆମ ପୁଅକୁ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" ତାଙ୍କ ପୁଅ, ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିଥିବା ଦେହ, ମୃଗଚର୍ମ ଖଣ୍ଡିଯାଇ, ଭୂମିରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଶେଇଥିଲେ, ଧର୍ମର ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ। ମୁଁ ଏକା ଏହି ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ଦୁଇଜଣକୁ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଯାଇ, ସଂନ୍ୟାସୀ ଓ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଅନୁମତି ଦେଲି। ସେମାନେ ସ୍ଥାନରେ ଯାଇ, ପୁଅକୁ ଛୁଇ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଉପରେ ପଡିଗଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା ଦୁଃଖରେ କହିଲେ— "ମୁଁ କିମ୍ବା ତୁମ ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ, ପୁଅ? ତୁମ ମା'କୁ ଦେଖ, ଧର୍ମିକ; କାହିଁକି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରୁନାହିଁ, ମୃଦୁ କଣ୍ଠର ପିଲା? କଥା କର।" ଏହି ଦୁଃଖ ଭରା ପ୍ରଶ୍ନ ପୁନଃପୁନଃ କହିଲେ। "ଯେଉଁ ମୃଦୁ କଣ୍ଠରେ ବେଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ, ବିଶେଷ କରି ରାତିରେ, ମୋ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଥିଲେ, ଏବେ କିଏ ମୋତେ ଶୁଣାଇବେ?" "ଯେଉଁ ଜଣେ ସଂଧ୍ୟା କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ନାହାଁ ଦେଇ, ଅର୍ପଣ କରି, ମୋ ପାଖରେ ବସିଥିଲେ, ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ କିଏ ଏବେ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ?" "କିଏ ମୋତେ ମୂଳ, କନ୍ଦ, ଫଳ ଆଣି ଖାଇବେ, ଅସାହାୟ, ଅସ୍ଥିର, ଅତିଥିବା ପ୍ରିୟ ଅତିଥି ଭଳି?" "ମୁଁ କିପରି ଏହି ଅନ୍ଧ, ବୃଦ୍ଧ, ତପସ୍ଵି ମା'କୁ ଦେଖିବି, ଦୁଃଖିତ, ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା କରୁଥିବା?" "ରୁହ, ଯମର ନିବାସକୁ ଯାଉନାହିଁ, ପୁଅ; ଆଗାମୀକାଲି ମା' ସହ ମୋ ସହ ଯାଉ।" "ଆମେ ଦୁଇଜଣେ, ଦୁଃଖରେ ଭରି, ଅସାହାୟ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଦୟାଳୁ, ଶୀଘ୍ର ଯମର ଲୋକକୁ ଯାଉଛୁ, ତୁମେ ନଥିଲେ।" "ତାପରେ, ବୈବସ୍ବତ (ୟମ) କୁ ଦେଖି, ମୁଁ ଏହି କଥା କହିବି—'ଧର୍ମର ରାଜା ମୋତେ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ଏହି ପିତାମାତାକୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତୁ।'" "ଧର୍ମିକ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଜଗତର ରକ୍ଷକ ଏମିତି ଏକ ଅକ୍ଷୟ ଭୟହୀନ ବର ଦେଇପାଇଁ ଉଚିତ।" "ଯେପରି ତୁମେ, ପୁଅ, ନିର୍ମଳ, ଅପରାଧୀ, ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହେଲା, ଏହି ସତ୍ୟରେ, ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ସେଇ ଜଗତକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କର, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡି, ଶୂରବିରମାନେ ଯାନ୍ତି।" "ତୁମେ ସେ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉ, ଯେଉଁଠାରେ ସଗର, ଶୈବ୍ୟ, ଦିଲୀପ, ଜନମେଜୟ, ନହୁଷ, ଧୁନ୍ଧୁମାର ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।" "ସମସ୍ତ ଧର୍ମିକ, ଅଧ୍ୟୟନରେ ନିଷ୍ଠ, ଭୂମି ଦାନ କରିଥିବା, ଅଗ୍ନି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠ, ଏକ ପତ୍ନୀ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା, ସେମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉ।" "ହଜାର ଗାଁ ଦାନ କରିଥିବା, ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିବା, ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା, ସେମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉ।" "ଏହି ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା କେହି ଦୁଃଖଦ ଦେଶକୁ ଯାଉନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ, ମୋ ନିକଟତମ, ହତ୍ୟା ହେଲା, ସେ ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଶକୁ ଯାଉ।" ଏଭଳି, ସଂନ୍ୟାସୀ ପିତା ପୁନଃପୁନଃ ଦୁଃଖରେ ବିଲାପ କରିଲେ; ତାପରେ, ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ, ପୁଅ ପାଇଁ ଜଳ ଦାନ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାପରେ, ତାଙ୍କର କର୍ମର ଫଳରେ, ସଂନ୍ୟାସୀ ପୁଅ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଶୀଘ୍ର ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଉତ୍କ୍ରମ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର—କର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ—ସହିତ। ସଂନ୍ୟାସୀ ପୁଅ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ତାଙ୍କ ବୃଦ୍ଧ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ ସାନ୍ତ୍ଵନା ଦେଇ, ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ— "ଆପଣମାନେ ଯେଉଁ ସେବା କଲେ, ତାହାର ଫଳରେ ମୁଁ ବଡ଼ ସ୍ଥାନ ପାଇଛି; ଶୀଘ୍ର ଆପଣମାନେ ମୋ ନିବାସକୁ ଆସିବେ।" ଏଭଳି କହି, ତପସ୍ଵୀ ପୁଅ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଦ୍ରୁତ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଉତ୍କ୍ରମ କଲେ। ତାପରେ, ଜଳ ଦାନ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ମହାତ୍ମା ସଂନ୍ୟାସୀ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ, ମୋ ପ୍ରତି ଜୋଡିହାତରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। "ରାଜା, ଆଜି ମୋତେ ମାରିଦିଅ; ମୃତ୍ୟୁରେ ମୋତେ କଷ୍ଟ ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମ ବାଣରେ ମୋ ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ନଷ୍ଟ ହେଲା।" "କିନ୍ତୁ ଏହି ନିର୍ମଳ ପୁଅକୁ ତୁମେ ଅଜାଣି ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ଘୋର ଦୁଃଖ ଓ ଭୟଙ୍କର ଶୋକ ଶାପ ଦେଉଛି।" "ଏହି ପୁଅ ନଷ୍ଟର ଦୁଃଖ ଯେପରି ମୋତେ ଭୋଗାଇଛି, ଏହିପରି, ରାଜା, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଃଖରେ ତଳମଳାଇ ଅନ୍ତ ପାଇବେ।" "ଏହି ସଂନ୍ୟାସୀ ପୁଅ ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଅଜାଣି ହତ୍ୟା ହେଲା, ରାଜା, ତେଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହତ୍ୟାର ପାପ ତୁମେ ଉପରେ ଶୀଘ୍ର ଆସିବ ନାହିଁ।" "କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଃଖଦ ଭାଗ୍ୟ ତୁମେ ଉପରେ ଶୀଘ୍ର ଆସିବ—ଏହି ଭଳି ଦୁଃଖ ଦେଇବ, ଯେପରି ଦାନକାରୀ ଦାନର ଫଳରେ ତଳମଳାଉଥାଏ।