ଦଶରଥ ରାଜା କହିଲେ, “ମୁଁ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ମୋର ନାମ ଦଶରଥ। ମୁଁ ତୁମର ପୁଅ ନୁହେଁ, ହେ ମହାତ୍ମା। ମୋର ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ ଏହି ଦୁଃଖରେ ପଡିଛି, ଏବଂ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଯେଉଁଠି ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେଠି ଆସିଛି। ମୁଁ ଧନୁଷ ହାତରେ ନେଇ, ସରୟୂ ନଦୀ ପାରେ ଶିକାର କରିବାକୁ ଆସିଥିଲି, ଭାବିଲି କିଛି ପଶୁ, ସମ୍ଭବତଃ ଏକ ହାତୀ, ପାଣି ପିବାକୁ ଆସିଛି। ତାପରେ ମୁଁ ଜଳରେ ଘଡ଼ାର ଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲି; ଭାବିଲି ଏହା ହାତୀ ହେବ, ଏବଂ ତାହାକୁ ନିଶାନା କରି ଏକ ତୀର ଛାଡ଼ିଲି। ମୁଁ ନଦୀପାରେ ଗଲି, ଦେଖିଲି ଏକ ତପସ୍ବୀ ଭୂମିରେ ଶୋଇଛନ୍ତି, ମୋର ତୀର ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ବିଧିଛି, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଯାଇଛି। ହେ ପୂଜ୍ୟ, ମୁଁ ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ହାତୀକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଲୋହାର ତୀର ଜଳରେ ଛାଡ଼ିଥିଲି; ସେଇ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତୁମର ପୁଅ ହତାହତ ହୋଇଥିଲେ। ତାପରେ, ସେ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ କଥା କହିଥିଲେ, ତାହା ଶୁଣି, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ତୀର ଉତ୍କାଶିଲି। ତୀର ବାହାରିଲାପରେ, ସେ ସେଠାରେ ଏହି ଲୋକ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ; ତୁମେ ଦୁହେଁ, ଅନ୍ଧ, ଶୋକାକୁଳ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କାନ୍ଦୁଥିଲ। ଅଜ୍ଞାନରେ ମୋତେ ତୁମର ପୁଅ ହଠାତ୍ ଘାତ ଲାଗିଥିଲେ; ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ଘଟିଯିବା ପରେ, ଯାହା ଉଚିତ, ମୁଁ ସେଇ ଦୟା ଆଶା କରେ। ଏହି କଠିନ କଥା ଶୁଣି, ଶୋକରେ ଦଗ୍ଧ, ପୂଜ୍ୟ ତପସ୍ବୀ ତାଙ୍କ ଭାବନା ରୋକି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଅଶ୍ରୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ନେଉଥିବା, ଶୋକରେ ଦୁଃଖିତ, ସେ ମହାନ ତପସ୍ବୀ ମୋତେ ଯୋଡ଼ିହାତେ ଦେଖି କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ନିଜେ ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୀକାର କରିନଥାନ୍ତି, ତେବେ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ ଏଠାନି ଏକ ଶତ ହଜାର ଖଣ୍ଡରେ ଫାଟିଯାନ୍ତା। ଅରଣ୍ୟବାସୀ ହତ୍ୟା, ସେହିଁଥିରେ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜାଣିସୁଣି କରିଲେ, ଏହି ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରୁ ଚ୍ୟୁତ ହେଉଥାନ୍ତି। ଏହିପରି ତପସ୍ବୀ ଉପରେ, ଯଦି କେହି ଜାଣିସୁଣି ଶସ୍ତ୍ର ଚାଲାଏ, ତାହାର ମୁଣ୍ଡ ସାତ ଖଣ୍ଡରେ ଫାଟିଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଏହା ଅଜ୍ଞାନରେ ଘଟିଛି, ତେଣୁ ତୁମେ ବଞ୍ଚିଛ; ନହେଲେ ଆଜି ରଘୁବଂଶ ନଶ୍ଟ ହେଇଯାଏ। ତପସ୍ବୀ କହିଲେ, “ଏବେ ଆମକୁ ତା ସ୍ଥାନକୁ ନେଇ ଚାଲ, ରାଜନ୍; ଆମେ ଆଜି ଆମ ପୁଅଙ୍କୁ ଶେଷଥର ପାଇଁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” ତାଙ୍କ ପୁଅ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗାଇଯାଇଥିଲେ, ମୃଗଚର୍ମ ବିକିର୍ଣ୍ଣ, ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ଶୋଇ ଥିଲେ, ଧର୍ମଲୋକକୁ ଗତି କରିଥିଲେ। ମୁଁ ଏକାକି, ଶୋକାକୁଳ ସେଇ ଦୁହେଁ ତପସ୍ବୀ-ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ସେଠାକୁ ନେଇଗଲି; ଏବଂ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଲେ। ତପସ୍ବୀ ଦମ୍ପତି ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ତାଙ୍କ ଦେହ ଉପରେ ପଡ଼ି କାନ୍ଦିଲେ। ତାଙ୍କ ବଡ଼େ କହିଲେ, “ମୁଁ କି ତୋ ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ, ପୁତ୍ର? ତୋ ମାଆଁକୁ ଦେଖ, ଧର୍ମାତ୍ମା; ତୁ ମୃଦୁସ୍ବର ଶିଶୁ, ତୁ ତାଙ୍କୁ କାହିଁକି ବାହୁଡ଼ିଆ ଦେଉନାହଁ? କଥା କର। ରାତିରେ ତୁମର ମଧୁର ସ୍ବରରେ ବେଦ ପାଠ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣି ମୋ ହୃଦୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରିଥିଲି, ସେ ଅବ ସେ କଣ ଶୁଣିବି? ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ, ସ୍ନାନ, ହୋମ କରି ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ବସିଥିଲେ, ଏବଂ ଏବେ କିଏ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରିବ? କିଏ ମୋତେ ମୂଳ, କନ୍ଦ, ଫଳ ଆଣି ଖୁଆଇବ, ମୁଁ ଅସହାୟ, ଅନାଥ ଅତିଥି ସମାନ? ମୁଁ କିପରି ଏହି ଅନ୍ଧା, ବୃଦ୍ଧ, ତପସ୍ବିନୀ ତୋ ମାଆଁକୁ ଦେଖିବି, ଯିଏ ପୁଅ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକୁଳ? ପୁଅ, ଯମଲୋକକୁ ଏଉଁ ନାହିଁ, ରୁହ, କାଲି ତୋ ମାଆଁ ସହିତ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୋ ସହିତ ଯିବି। ଆମେ ଦୁହେଁ ଦୁଃଖରେ ଅନାଥ ହୋଇ, ଏଇ ଅରଣ୍ୟରେ ଅତି ଦୟନୀୟ ଅବସ୍ଥାରେ, ତୁମ ବିନା ଶୀଘ୍ର ଯମଲୋକକୁ ଯିବୁ। ଯମ ପୁତ୍ର ବୈବସ୍ବତକୁ ଦେଖି, ମୁଁ ଏହି କଥା କହିବି: ‘ଧର୍ମରାଜ ମୋ ପ୍ରାର୍ଥନା କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ଏହି ଦୁଃଖିତ ଜନକ-ଜନନୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।’ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ, ମୋ ପରି ଅନ୍ଥିବା ଜନଙ୍କୁ ଏକ ଅକ୍ଷୟ ଅଭୟବର ଦେଉ। ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ହତ, ଏହି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ସେଉଁଠି ଯାଅ, ଯେଉଁଠି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି। ପୁଅ, ତୁମେ ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚ, ଯେଉଁଠି ସଗର, ଶୈବ୍ୟ, ଦିଲୀପ, ଜନମେଜୟ, ନହୁଷ ଓ ଧୁନ୍ଧୁମାର ଯାଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଅଧ୍ୟୟନରତ, ଦାନଶୀଳ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରୀ, ଏବଂ ପତ୍ନୀପରାୟଣ ଲୋକମାନେ ଯାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଯାଅ। ଯେଉଁଠି ହଜାର ଗାଁ ଦାନ କରିଥିବା, ଗୁରୁପୂଜକ, ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଯାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଯାଅ। ଏହି ଗୋତିଏ ବଂଶର କେହି ଅପମୃତ୍ୟୁ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାନ୍ତି ନାହାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ତୁମେ, ମୋ ବନ୍ଧୁ, ଘାତ କରିଛି, ସେଉଁଠି ଯିବ। ଏପରି ଭାବେ, ସେ ତପସ୍ବୀ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ପୁନଃପୁନଃ ବିଳାପ କରିଥିଲେ; ତାପରେ, ତାଙ୍କ ଜନନୀ ସହିତ, ପିତା ପୁଏଁ ପାଇଁ ଜଳାଞ୍ଜଳି କରିଲେ। ତାପରେ, ତାଙ୍କର ନିଜ କର୍ମ ଫଳରେ, ସେ ତପସ୍ବୀପୁତ୍ର ଦିବ୍ୟ ଦେହରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ସେ ତପସ୍ବୀପୁତ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ତାଙ୍କ ବୃଦ୍ଧ ମାତାପିତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କିଛିଖଣ୍ଡ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ଏହି କଥା କହିଲେ: “ତୁମେ ଯେଉଁ ଶୁଶୂଷା କଲ, ତାହାରେ ମୁଁ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ପାଇଛି; ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ଦୁହେଁ ମଧ୍ୟ ମୋ ନିବାସକୁ ଆସିବ। ଏପରି କହି, ସେ ତପସ୍ବୀପୁତ୍ର ସ୍ୱ-ନିୟମିତ, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଶୀଘ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଗଲେ। ତାପରେ, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଜଳାଞ୍ଜଳି କରି, ସେ ମହାତ୍ମା ତପସ୍ବୀ ମୋତେ ନିକଟରେ ଦେଖି, ଯୋଡ଼ିହାତେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।