ଏକ ସମୟର କଥା, ରାବଣଙ୍କର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଚୁକ୍ତି ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଚୌଦ ହଜାର ଦାନବଙ୍କୁ ମାରି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହା ଶୁଣି, ରାବଣ ଆକ୍ରୋଶରେ ଭରିଗଲା। ସେ ଏକ ଦାନବ ମାରୀଚକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଚାହାଁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମାରୀଚ ତାଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର କହିଥିଲେ, "ତୁମେ ଏହାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ," କିନ୍ତୁ ରାବଣ ତାଙ୍କର କଥାକୁ ଅନ୍ଦୋଳିତ କରି ଗଲେ। ବିଶ୍ୱାସରେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ, ସେ ମାରୀଚ ସହିତ ଏକ ତପସ୍ଥଳକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଇ ପ୍ରିନ୍ସକୁ ମାରୀଚର ଚତୁରତାରେ ଦୂରେ ଆକର୍ଷିତ କରାଗଲା। ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କର ପତ୍ନୀ ନିକଟରେ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଇ, ତାଙ୍କର ମାରଣ କରିବା ପରେ, ରାବଣ ରାମଙ୍କର ସୀତାକୁ ହରଣ କରିଲେ। ଏହା ଦେଖି ଜଟାୟୁ ନାମକ ଗୌରୀ ମାରଣ ହେଲା। ଯେତେବେଳେ ରାମ ଏହି ଦୁଃଖକୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଜଟାୟୁଙ୍କର ଦେହକୁ ଦାହ କରିଲେ। ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୁଃଖରେ ରାମ ସୀତାକୁ ଖୋଜୁଥିଲେ, ତେବେ ସେ କବନ୍ଧ ନାମକ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ସହିତ ମୁକାବିଲା କରିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ମାରି ଦେଲେ, ଏବଂ କବନ୍ଧ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠିବା ସମୟରେ, ସେ ରାମକୁ ଶବରୀଙ୍କ ବିଷୟରେ କୁହିଲେ। "ଶବରୀଙ୍କୁ ଯାଆ, ସେ ଧର୍ମରେ ପ୍ରବୀଣ," କହିଲେ ସେ। ତେଣୁ ରାମ ଶବରୀଙ୍କ ସହିତ ମିଳିଲେ। ଶବରୀଙ୍କ ଆଦର ଦେଖି, ରାମ ନନ୍ଦନୀ ପମ୍ପା ଝିଲିର କୂଳରେ ହନୁମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଳିଲେ। ହନୁମାନଙ୍କର କଥାରେ ସେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହିତ ମିଳିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରାମ ସୀତା ବିଷୟରେ ସବୁ କଥା କହିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା ଗଢିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କୁ ବାଲୀଙ୍କ ବଳ ବିଷୟରେ କହିଲେ, ଯାହାକୁ ରାମ ଦେଖିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଦୃଢ ଶରୀର ବିଷୟରେ ଦେଖାଇଲେ। ରାମ ହସି ତାହାକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗୁଠାରେ ତାହାକୁ ଦଶ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଫେଙ୍କି ଦେଲେ। ପଛରେ, ଏକ ଦୂର ତାରା ଦ୍ୱାରା ସେ ସାତଟି ସଲା ଗଛ, ଏକ ପର୍ବତ, ଏବଂ ନରକକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କ ସହିତ କିଶକିନ୍ଧା ଗୁଫାକୁ ଗଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ଗୋଲ୍ଡେନ ହୁଏ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିବାକୁ ବାଲୀ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ। ରାମ ସେହି ସମୟରେ ଏକ ଶରା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ମାରି ଦେଲେ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ରାମ ବାଲୀଙ୍କୁ ମାରି, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ପୁଣି ଦେଲେ। ସେ ବନରା ମାନଙ୍କୁ ଏକାଠା କରି, ଜନକଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ହନୁମାନ ଏକ ଦୂର ଗାଁରେ ମାହାନ ସାମ୍ପତିଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସମୁଦ୍ରକୁ ଦୂର ପରିକ୍ଷା କରିବାକୁ ଲେପ୍ଟି ଦେଲେ। ସେ ଲଙ୍କାରେ ପହଁଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୀତା ଅଶୋକ ବାନ୍କରେ ଚିନ୍ତାରେ ଥିଲେ। ସେ ସୀତାଙ୍କୁ ପରିଚୟ ଦେଇ, ସେଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ଗେଟକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଲେ। ପାଞ୍ଚ ଅଧୀକାରୀ ଓ ସାତ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମାରି, ସେ ଅକ୍ଷକୁ ଧାରଣ କରି ଗିରଫ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଦାଦାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ଲଙ୍କାକୁ ଦାହ କରି, ସୀତାକୁ ଛାଡ଼ି ରାମଙ୍କୁ ସୁଚନା ଦେଲେ। ହନୁମାନ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି ସୂଚନା ଦେଲେ, "ସୀତା ଦେଖାଗଲା।" ସେ ସୁଗ୍ରୀବ ସହିତ ମହାସାଗର କୂଳକୁ ଗଲେ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଧନୁଷ୍ୟରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ସମୁଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ନଳ ଏକ ପ୍ରକୃତି ନିର୍ମାଣ କରିଲେ। ସେହି ପ୍ରକୃତିରେ, ସେ ଲଙ୍କାକୁ ପହଁଚି, ରାବଣଙ୍କୁ ସଂଘର୍ଷ କରି ମାରି, ସୀତାକୁ ପୁଣି ମିଳାଇଲେ। ତେବେ ରାମ ସୀତାଙ୍କୁ ଅସାନ୍ତୋଷରେ କହିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ହୋଇ, ସୀତା ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ, ତାଙ୍କର ସତ୍ୟତାକୁ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ। ଅଗ୍ନିଙ୍କର ସାକ୍ଷୀରେ, ସୀତା ମାନ୍ୟତା ମିଳିଲେ, ଏବଂ ସେ ତିନି ବିଶ୍ୱକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଋଷିମାନେ ରାମଙ୍କର ଦୟା ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ। ରାମ ଲଙ୍କାରେ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ତାଙ୍କର କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଖୁସି ହେଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ, ରାମ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ପୁଣି ଜୀବନ ଦେଇ, ପୁଷ୍ପକ ଯାନରେ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ବାର୍ଧବାଜଙ୍କର ତପସ୍ଥଳକୁ ପହଁଚି, ରାମ ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ ହୋଇ, ହନୁମାନକୁ ଭାରତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପଠାଇଲେ। ପରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରି, ସେ ପୁଷ୍ପକ ଯାନକୁ ଚଡ଼ି ନନ୍ଦିଗ୍ରାମକୁ ଗଲେ। ଏହିଭଳି, ରାମଙ୍କର କଥା ଏକ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାର ଗାଥା, ଯାହା ଆଶା, ସତ୍ୟ, ଏବଂ ବନ୍ଧୁତ୍ୱର ଦୃଢତାକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।