ଏହି ଗାଥାରେ ଏକ ଶୁଭ ଯଜ୍ଞର ଦୃଶ୍ୟ ଚିତ୍ରିତ ହୁଏ, ଯେଉଁଥିରେ ହୋଟ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମିଳିତ ହୋଇ, ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଅଂଶଗୁଡିକୁ ଦେବାଳୟରେ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ କୌଣସି ଅଂଶ ଅବହେଳିତ ବା ଭୁଲ ହୋଇନଥିଲା, ଏହା ସମସ୍ତ ଉତ୍ସବ ଏବଂ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଏକ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ଚାଲିଥିଲା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ ସୁରକ୍ଷା ସହିତ। ଏହି ଦିନଗୁଡିକରେ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ କ୍ଷୀଣ ବା ଭୋଜନର ଅଭାବରେ ଦୁଃଖିତ ହେବାକୁ ଦେଖାଯାଇନଥିଲା; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୋଜନ ମିଳୁଥିଲା—ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତ୍ୟାଗୀ, ଦାନୀ, ମହିଳା, ବୃଦ୍ଧ, ଅସୁସ୍ଥ, ଓ ଶିଶୁ ସମେତ। ସେମାନେ ଯଦିଓ ମିଳିତ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ, କେହି ମାନେ ପୂରଣର ଅନୁଭବ ନ କରୁଥିଲେ। ପରିବାରରେ ପ୍ରତିଦିନ ମାଉଣ୍ଡ ଖାଦ୍ୟର ଗୁଣ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆସିଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି ବଡ଼ ଯଜ୍ଞରେ ଭୋଜନ ଓ ପାନୀୟରେ ଭଲ ଭାବରେ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା। ସେଠାରେ ଅନେକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖାଦ୍ୟର ସ୍ୱାଦ କରି, ତାହାକୁ ଭଲ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଯାହା ରାଘବଙ୍କର କାନ୍ଧରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା—"ଆହା, ଆମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ—ତୁମେ ଭଗବାନଙ୍କର କ୍ଷମାର ସାଥୀ!" ଏହି ସମୟରେ, ଯେଉଁଥିରେ ବିଭିନ୍ନ ପୂଜାର ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତର୍କ ଓ ଚିନ୍ତା ଚର୍ଚ୍ଚା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଦିନ ପରେ ଦିନ, ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କରୁଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କର ପୂଜାରୀମାନେ ଯେଉଁଥିରେ ବେଦାଙ୍ଗର ଜ୍ଞାନରେ କୌଣସି ଅଜ୍ଞାନ ନଥିଲା, ସେମାନେ ସବୁ ପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ। ପ୍ରତିଷ୍ଠାରେ ରହିଥିବା ବିଲ୍ବ ବୃକ୍ଷ ଓ ଖଦୀର ବୃକ୍ଷରେ ଯଜ୍ଞ ପୋଷ୍ଟ୍ ଉଠାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଶ୍ଳେଷ୍ମାତକ ଓ ଦେବଦାରୁ କାଠ ମଧ୍ୟ ଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷତାରେ ଏକ ନବୀନ ଅଲ୍ତାର ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଯାହା ଗରୁଡର ଆକୃତିରେ, ସୁନା ଡାଣ୍ଡା ଓ ତିନି ତଳ ଥିଲା। ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତା ପାଇଁ ପ୍ରାଣୀ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଘୋଡ଼ା, ପାଣିରେ ବସିଥିବା ପ୍ରାଣୀ, ସର୍ପ ଓ ପକ୍ଷୀ ସମେତ ଥିଲେ। ତେଣୁ, ତିନି ସହସ୍ର ପ୍ରାଣୀ ଯଜ୍ଞ ପୋଷ୍ଟ୍ରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଲା, ଯାହାର ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଦଶରଥ ପାଇଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଥିଲା। କୌସଳ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଭାବରେ ଦେଖାଶୁଣା କରି, ତିନୋଟି ଛୁରୀ ସହିତ ତାହାକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଇଥିଲେ। ଏହା ସହିତ, ଯଜ୍ଞ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଚାଲୁଥିବା ସମୟରେ, ହୋଟ୍ର, ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ଓ ଉଦ୍ଗାତ୍ରୀ ରାଜାଙ୍କର ରାଜପତ୍ନୀଙ୍କ ପାଖରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ। ପରେ, ପୂଜାରୀ ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଅଗ୍ନିରେ ଦାହ କରିଥିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଧୂଆର ଗନ୍ଧ ସ୍ୱାସରେ ନେଇ, ତାଙ୍କର ପାପକୁ ନିବାରଣ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ପୂଜାରୀ ଏକାତ୍ରିତ ହୋଇ, ଘୋଡ଼ାର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗଗୁଡିକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦାହ କରିଥିଲେ। ଏହି ବିଶେଷ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, ଏକ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ତିନି ଦିନ ବ୍ୟବଧାନ ହୁଏ, ଯାହାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କଳ୍ପସୂତ୍ର ଅନୁସାରେ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ। ଏହାର ପ୍ରଥମ ଦିନରେ କାଟୁଷ୍ଟୋମା, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ ଉକ୍ଥ୍ୟା, ଓ ତୃତୀୟ ଦିନରେ ଅନେକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରକ୍ରିୟା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ରାଜା, ତାଙ୍କର ପରିବାରର ଗୌରବ ବଢ଼ାଇବାକୁ, ପୂଜାରୀଙ୍କୁ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ହୋଟ୍ର, ପଶ୍ଚିମକୁ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ଦକ୍ଷିଣକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଓ ଉତ୍ତରକୁ ଉଦ୍ଗାତ୍ରୀ ଦେଇଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ରାଜା, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାନ୍ୟତା ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ଇକ୍ଷ୍ବାକୁ ବଢ଼ାଇବାର ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଓ ସମସ୍ତ ପୂଜାରୀ ତାଙ୍କୁ ପାପମୁକ୍ତ ଭାବରେ ବୁଲିଥିଲେ। "ତୁମେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାରେ ଯୋଗ୍ୟ; ଆମେ ଏହି ଜମି ପାଇଁ କୌଣସି ଦାବି ନାହିଁ," ସେମାନେ କହିଲେ। "ଆମେ ସଦା ନିଜ ଶିକ୍ଷାରେ ଲଗ୍ନ, ହେ ଧର୍ମରାଜ, ତୁମେ ଆମକୁ କିଛି ଅନ୍ୟ ସମ୍ପତ୍ତି ଦିଅ।" "ଆମେ ଏକ ରତ୍ନ, ମଣି, ସୁନା, କିମ୍ବା ଗୋରୁ ଦିଅ—ଯାହା ମିଳିପାରିବ, ହେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନବ; ଆମେ ଜମି ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।" ଏହି ଭାବରେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ମନରେ ଏକ ଶାନ୍ତି ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ପୂଜା ଏକ ମହାନ ମହୋତ୍ସବର ଭାବରେ ପରିଣତ ହେଲା।