ପ୍ରେମମୟ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟନିଷ୍ଠ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭାରତଙ୍କ ଭାଉଣିଁ, ତୁମେ ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇ ଆଗକୁ ଯାଅ। ମୁଁ ପଛରୁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଭାବେ ଆସିବି। ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଯେଉଁ ଫଳ କିମ୍ବା ଫୁଲ ଚାହିଁବେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ମନ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଥିବା ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଅ।” ଏମିତି କହି ତିନିଜଣେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଦୁଇଭାଇଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହି, ଦୁଇଟି ବଡ଼ ହାତୀ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ହାତୀନୀ ପରି ଚାଲିଥିଲେ। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗଛ, ଝାଡ଼, ଫୁଲ ଲତାକୁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରୁଥିଲେ। ସୀତା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖିନଥିବା ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ଓ ଫୁଲେଇଥିବା ଗଛ ଦେଖି ମୃଦୁ ସ୍ୱରେ ରାମଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ। ସୀତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସୀତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ବାଳୁକା ଓ ହଂସ-ବକର କୁହୁକୁହାଣି ଥିବା ଏକ ନଦୀ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ। ସେଠାରେ ସୀତା ନଦୀକୁ ଦେଖି ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ। ପ୍ରାୟ ଏକ କ୍ରୋଶ ଆଗକୁ ବଢ଼ି, ଦୁଇ ଭାଇ ଅନେକ ମୃଗ ହତ୍ୟା କରି ଯମୁନା ଅଟବଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରିଲେ। ମୟୂର ଓ ହାତୀ ଥିବା ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲ ଉପଭୋଗ କରି, ସେମାନେ ଏକ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ନଦୀପାର ଉଦ୍ୟାନରେ ବସିଲେ ଓ ଶୋକମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏହିପରେ ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତମ ସର୍ଗ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏବେ ଛପଞ୍ଚାଶତମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି।