ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଅୟୋଧ୍ୟା ଛାଡ଼ିବା ପରେ, ଭଗିନୀ ସୀତା ଓ ଭ୍ରାତା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହ ମହାର୍ଷି ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ରାମ ମୁନିକୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଠାରେ ବସିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ, କାରଣ ଲୋକମାନେ ମୋ ଓ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ। ତେଣୁ ଏଠାରୁ ଅଳ୍ପ ଦୂରେ ଯେଉଁ ଆଶ୍ରମ ସ୍ଥଳ ଅଛି, ସେଠାରେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ବୈଦେହୀ ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ରହିପାରିବେ।” ଏହି ଭଲ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ମହାର୍ଷି ଭରଦ୍ୱାଜ ରାଘବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏଠାରୁ ଦଶ କ୍ରୋଶ ଦୂରେ ଏକ ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦର୍ଶନୀୟ, ମହାର୍ଷିମାନେ ଏଠାରେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ଏହା ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତ। ଗାଈ, ଲଙ୍ଗୁର, ବନର, ଭାଲୁ ଏଠାରେ ଚାରେ, ଏଠାର ଦୃଶ୍ୟ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତ ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର। ଏଠିର ଚୂଡ଼ା ଯେଉଁଯେଉଁ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିଖାଯାଏ, ସେଉଁଠି ପବିତ୍ରତା ଓ ଶୁଭତା ମିଳେ, ମନ ଦୁଷ୍ଟତାରୁ ଦୂର ରହେ। ଶତବର୍ଷ ଧରି ଅନେକ ଋଷିମାନେ ଏଠାରେ ତପସ୍ୟା କରି, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଏହି ଏକାନ୍ତ ଆଶ୍ରମ ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, କିମ୍ବା ଏଠା କିମ୍ବା ଅରଣ୍ୟରେ ମୋ ସହ ରୁହ, ରାମ।” ଏପରି କଥା କହି, ଧର୍ମଜ୍ଞ ଭରଦ୍ୱାଜ ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରମରେ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ଚାହିଁଥିଲେ ସେସବୁ ସୁବିଧା ଦେଲେ। ପ୍ରୟାଗରେ ଏହି ମହାମୁନିଙ୍କ ସହ ରାମ ଆସି, ସେ ରାତି ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା କହି କଟାଇଲେ। କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଜ ରାମ, ଯେଉଁ ଆଗରୁ ଆରାମରେ ଥିଲେ, ସେ ଦିନ ସୀତାଙ୍କ ସହ ଭରଦ୍ୱାଜ ଆଶ୍ରମରେ ଆନନ୍ଦରେ ରାତି ଅତିବାହିତ କଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ରାମ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଅନୁମତି ଚାହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଏକ ରାତି ଅତିବାହିତ କଲି, ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମେ ଏଠାରୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଦୟାକରି ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ।” ତାପରେ ମୁନି କହିଲେ, “ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତକୁ ଯାଅ, ଯେଉଁଠି ମଧୁ, କନ୍ଦ ଓ ଫଳ ପ୍ରଚୁର ମିଳେ। ଏହି ସ୍ଥାନ ତୁମ ପାଇଁ ଅତି ଉପଯୁକ୍ତ—ପକ୍ଷୀ, କିନ୍ନର, ନାଗମାନେ ଏଠି ଘୁଞ୍ଚି ଆସନ୍ତି, ପାହାଡ଼ରେ ମୟୂର ଡାକେ, ଗଜମାନେ ଚାରେ; ଏହି ପର୍ବତ ତୁମ ନିବାସ ସ୍ଥଳ ହେଉ। ଏଠି ମୃଗ ଓ ହସ୍ତୀ ଦଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ, ନଦୀ କୂଳ, ଗିରି ଶିଖର, ଝରଣା ଦେଖିବାକୁ ପାରିବ। ସୀତାଙ୍କ ସହ ଏଠି ଚାଲିବା ସମୟରେ, କୁଲି ଓ କୋକିଳର ମଧୁର ଡାକରେ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେବ, ମଦୋନ୍ମତ ହସ୍ତୀ ଓ ମୃଗ ଦଳ ଦେଖି ଏଠି ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ଆଶ୍ରମ ପାଇବା।" ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଭରଦ୍ୱାଜ ମୁନି ରାମଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଚିତ୍ରକୂଟ ପାଇଁ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ମୁନି ତାଙ୍କୁ ପୁନି ନିଜ ପୁଅମାନେ ପରି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁସରଣ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭରଦ୍ୱାଜ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମିଳନ ସ୍ଥଳକୁ ଯାଅ, ତାଠାରୁ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ବହୁଥିବା କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀକୁ ଅନୁସରଣ କର। ତାପରେ ଏହି ତୀବ୍ର ବହୁଥିବା କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀର ପୁରାତନ, ପବିତ୍ର ଘାଟ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ପାରିବ। ସେଠାରେ ଏକ ବୃହତ୍ ବଟବୃକ୍ଷ ଅଛି, ତାଳ, ବେର, ବାଁସ ଦ୍ୱାରା ଘେରା, ଏଠି ସିଧ୍ଧମନ୍ଦଳ ଆସନ୍ତି। ସୀତା ଏଠାରେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ଶୁଭ କାମନା କରିବେ। ଏଠାରେ ରୁହିବା କିମ୍ବା ଆଉ ଏକ କ୍ରୋଶ ଚାଲି ପରେ ନୀଳବନ ପହଞ୍ଚିବା। ସେ ପଥ ମୁଁ ଅନେକବାର ଚାଲିଛି—ଏହା ନିରାପଦ, ମୃଦୁ, ଓ ଅଗ୍ନିଭୟ ନାହିଁ।” ଏପରି କହି ମୁନି ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ। ରାମ ନମ୍ରତା ସହ କହିଲେ, “ଏହି ମୁନି ଆମପ୍ରତି ଯେତେ ଦୟା କରିଛନ୍ତି, ଆମେ ଧନ୍ୟ।” ତାପରେ ସୀତାଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ଦୁଇ ଭାଇ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ତୁଣ୍ଡ ଏବଂ କାଠି ଦ୍ୱାରା ଏକ ବଡ଼ ତିଆରି କଲେ। ଶୁଖିଲା ବାଁସ ଓ ମୂଳ ଦେଇ ତାହାକୁ ଢାକିଲେ, ତାପରେ ଆଉ ଦଳ ଓ ଜାମ୍ବୁ ଗଛର ଡାଳି ନେଇ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସୀତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସୁବିଧାଜନକ ଆସନ ତିଆରି କଲେ। ରାମ ସୀତାଙ୍କୁ ଏହି ଦୋଳାରେ ରଖିଲେ, ଯେପରି ଶ୍ରୀର ରାଜସିଂହାସନରେ ବସାଯାଏ। ତାପରେ ଧନୁଷ-ବାଣ, ସୀତାଙ୍କ ପୋଶାକ, ଓ ଉଷ୍ଣବସ୍ତ୍ର ତିଆରି ଉପରେ ରଖିଲେ। ସୀତାକୁ ପ୍ରଥମେ ବସାଇ, ଦୁଇ ଭାଇ ତିଆରି ଧରି ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦଶରଥନନ୍ଦନ ଦୁଇ ଭାଇ ମଧ୍ୟ ନଦୀ ଉପରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସୀତା ତାଳି ମିଳାଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ମାତା, ମୋତେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଏପାରେ ଆଣିଦିଅ, ମୋ ପତିନିଷ୍ଠା ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହୁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ହଜାର ଗାଈ ଓ ଏକ ଶତ ଘଡ଼ି ମଦ ଦେଇ ପୂଜିବି।” ଏଭଳି ଭଗବତ୍କୃପା ଓ ମୁନି ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଚିତ୍ରକୂଟ ଦିଗରେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ।