ଭାରଦ୍ୱାଜ ଋଷି ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରି କହିଲେ, “ଏଠି ଏହି ନଦୀସଙ୍ଗମରେ ଏକ ଶାନ୍ତ, ପବିତ୍ର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଏଠି ଆପଣମାନେ ସୁଖରେ ବସିବେ।” ଏହିପରି ଉପକୃତ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାମନାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖୁଥିବା ରାଘବ ଶୁଭ ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଭଗବନ, ଏଠି ସହର ଓ ଗ୍ରାମ ଲୋକମାନେ ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି, ମୁଁ ଏଠି ରହିଲେ ସମସ୍ତେ ଏହି ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିବେ। ଲୋକେ ସୀତା ଓ ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ, ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଏଠି ବସିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେନି। ଭଗବନ, ଦୟାକରି ଏହି ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରମ ସ୍ଥଳକୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ସେଠି ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ସୁଖ ଉପଯୋଗୀ ସୀତା ଆନନ୍ଦ ପାଇବେ।” ରାମଙ୍କ ଏହି ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମହାମୁନି ଭାରଦ୍ୱାଜ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ଏଠାରୁ ଦଶ କ୍ରୋଶ ଦୂରେ ଏକ ପବିତ୍ର ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହାକୁ ମହାର୍ଷିମାନେ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦେଖିବାକୁ ମନୋହର। ସେହିଟି ହେଉଛି ଚିତ୍ରକୂଟ, ଯେଉଁଠାରେ ଗାଈ, ବନର ବାନର, କୋଆଁ ଓ ଭାଲୁମାନେ ଘୁରିବାକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି, ଏହା ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଏ। ଚିତ୍ରକୂଟର ଶିଖର ଯେଉଁଯାଏ ଦୃଷ୍ଟି ପଉଁଛେ, ସେଉଁଠାରେ ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ, ଏବଂ ମନେ କଦାପି ଅପବିତ୍ର ଚିନ୍ତା ଆସେନାହିଁ। ଅନେକ ଋଷି ଏଠି ଶତବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରି ମୁଣ୍ଡରେ ଖପର ପିନ୍ଧି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ନିର୍ଜନ ଆଶ୍ରମ ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଚାହେଁ ଏଠି କିମ୍ବା ଅରଣ୍ୟରେ ରୁହ, ମୋ ସହିତ ରୁହ, ହେ ରାମ।” ଏପରି କହି, ଧର୍ମଜ୍ଞ ଭାରଦ୍ୱାଜ ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଅତିଥି ଭାବେ ଅନେକ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଦେଇ ଅତିଥି ସତ୍କାର କଲେ। ରାମ ପ୍ରୟାଗରେ ଏହି ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଶୁଭ ରାତି ଉଭୟେ ଅନେକ ଚମତ୍କାର କଥା କହି କଟାଇଲେ। କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଜ ରାମ, ଯେଉଁଠି ସୀତାଙ୍କ ସହିତ ତୃତୀୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଥିଲେ, ଏହି ମନୋହର ଆଶ୍ରମରେ ଖୁସିରେ ରାତି ଅତିବାହିତ କଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ବଘ୍ର ରାମ ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଭଗବନ, ଆପଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଏକ ରାତି କାଟିଲେ, ଏବେ ଆମେ ନିଜ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଚାହୁଁଛୁ।” ଏହିପରି କହି ଯେତେବେଳେ ରାତି ବିତିଗଲା, ଭାରଦ୍ୱାଜ କହିଲେ, “ଚିତ୍ରକୂଟକୁ ଯାଅ, ସେଠି ମଧୁ, ମୂଳ ଓ ଫଳର ଅଭାବ ନାହିଁ। ଏହି ସ୍ଥାନ ତୁମ ରହିବା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଏଠି ନାନା ପକ୍ଷୀ, କିନ୍ନର ଓ ସର୍ପମାନେ ବସିବାକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି। ମୟୂରର ଡାକ, ଶିଖରୀ ହାତୀ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ, ସେଇ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତ ତୁମ ଗନ୍ତବ୍ୟ ହେଉ। ଏହା ପବିତ୍ର, ମନୋହର, ଅନେକ ମୂଳ ଓ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଏଠି ହାତୀ ଓ ମୃଗ ଦଳ ଘୁରୁଥିବା ଦେଖିବ। ରାଘବ, ତୁମେ ଏହି ମୃଗ ଦଳକୁ ଅରଣ୍ୟ ପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ନଦୀ ପାଟି, ପାହାଡ଼ର ଝରଣା ନିକଟରେ ଦେଖିବ। ସୀତାଙ୍କ ସହିତ ଘୁରୁଥିବା ବେଳେ, ତୁମ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେବ, କ୍ରଞ୍ଚ ଓ କୋକିଳର ଡାକରେ, ମଦ ହସ୍ତୀ ଓ ମୃଗ ଥିବା ଏହି ପୂଣ୍ୟ ଭୂମିରେ ତୁମେ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଆଶ୍ରମ ପାଇବା।” ଏଭଳି ଉପଦେଶ ପରେ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏହି ଆଶ୍ରମରେ ରାତି କାଟି, ପ୍ରଭାତେ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଚିତ୍ରକୂଟ ପାଇଁ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ମହାମୁନି ଭାରଦ୍ୱାଜ ତାଙ୍କ ଯାତ୍ରାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, ଏବଂ ପିତା ଯେପରି ନିଜ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେଖି ଯାଏ, ସେଇପରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେଖି ଥିଲେ। ଏବେ ଭାରଦ୍ୱାଜ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ସଙ୍ଗମରେ ପହଞ୍ଚି, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ବହୁଥିବା କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀକୁ ଅନୁସରଣ କର। ତୁମେ ତୀବ୍ର ବହୁଥିବା କାଳିନ୍ଦୀ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ, ଏହି ପୁରାତନ ଏବଂ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଦେଖିବ। ସେଠି ଏକ ଦୋଲା (ପାଲ୍ତି) ତିଆରି କରି, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବ। ପରେ ତୁମେ ଏକ ବଡ଼ ବଟବୃକ୍ଷ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିବା, ଯାହା ଘନ ଏବଂ ଅନେକ ଗଛରେ ଘେରାଯାଇଛି, ଯାଁଠି ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷମାନେ ଆସନ୍ତି। ସେଠି ସୀତା ହାତ ଯୋଡି ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରିବେ। ତୁମେ ଚାହିଲେ ସେଠି ବସିପାରିବା, କିମ୍ବା ଏକ କ୍ରୋଶ ଆଗକୁ ଯାଇ, ନୀଳବନ ଦେଖିବା। ସେହି ଜଙ୍ଗଲ ମନୋହର, ଗଛ ଓ କୁଳେ ତମାଳ, ବାଉଁଳି ଓ ଯମୁନାର ବାଁସ ଅଛି। ଏହି ରାସ୍ତା ମୁଁ ଅନେକଥର ଚିତ୍ରକୂଟକୁ ଯିବା ବେଳେ ଦେଖିଛି। ଏହି ପଥ ଶିତଳ, ସୁମଧୁର ଓ ଅଗ୍ନିଭୟ ନାହିଁ।” ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ମୁନି ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ରାମ ‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ମୁନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ସୌମିତ୍ରି, ମୁନି ଯେପରି ଦୟା କରିଛନ୍ତି, ତାହା ଦେଖି ଆମେ ଧନ୍ୟ ହେଲୁ।” ଏହିପରି ଦୁଇ ଭାଇ ମଧୁର କଥା କହି, ସୀତାଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ତିବ୍ର ବହୁଥିବା କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେଠି ସେମାନେ ବଡ଼ ଏକ ଦୋଲା ତିଆରି କଲେ—ଶୁଖିଆ ବାଁସ, ମୂଳ ଓ ଶାଖା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୋଲା ତିଆରି ହେଲା। ଲକ୍ଷ୍ମଣ କେତେ ଶାଖା କଟି, ସୀତାଙ୍କୁ ବସିବା ପାଇଁ ଶୁଭ ଆସନ ତିଆରି କଲେ; ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମ ସୀତାଙ୍କୁ ଏହି ଆସନରେ ବସାଇଲେ, ଯେପରି ଶ୍ରୀର ରାଜସିଂହାସନରେ ବସାଯାଏ। ତାଙ୍କର ଧନୁଷ, ବାଣ, ସୀତାଙ୍କ ପୋଶାକ ଓ ଉଷ୍ଣବସ୍ତ୍ର ଦୋଲାରେ ସଜାଇ ରଖିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଚିତ୍ରକୂଟ ଦିଗରେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ମୁନି ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ସହ।