ଏହିପରି ଭାବରେ, ବସିଷ୍ଠ ମହାର୍ଷି ଆଦେଶ ଦେଲେ—“କୋଶଳର ଶିଷ୍ଟ ରାଜା ଭାନୁମନ୍ତଙ୍କୁ ଏବଂ ମଗଧର ବିଦ୍ୱାନ୍, ଶୂର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅଧିପତି ରାଜାଙ୍କୁ ଆଣ। ଏହିପରି, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧନୀ, ମହାନ, ସମୟ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସେହି ରାଜାଙ୍କୁ ଆଣ। ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ନେଇ ପୂର୍ବ ଦିଗର, ସିନ୍ଧୁ, ସୌବୀର ଓ ସୌରାଷ୍ଟ୍ରର ସ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କର। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମିତ୍ର ରାଜାମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ସେଠାରୁ ଆଣ। ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପରିବାର ଓ ସାଥି ସହିତ ଦ୍ରୁତ ଆଣ। ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଉତ୍ତମ ଦୂତମାନେ ଯାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କର।" ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ଶୁଣି, ସୁମନ୍ତ୍ର ତୁରନ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏହି ରାଜାମାନେ ଆଣିବାକୁ କହିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ସୁମନ୍ତ୍ର ନିଜେ ବି ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭାବେ ସେମାନଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଯାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରସ୍ତୁତିର ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥାବଳୀ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ବସିଷ୍ଠ, ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଖୁସି ହୋଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ—“କୌଣସି ଦାନ କିମ୍ବା ଦ୍ରବ୍ୟ ଅସମ୍ମାନ କିମ୍ବା ଅଲସତାରେ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଯଦି ଅସମ୍ମାନରେ କିଛି ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ଦାତା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଏହି ଭାବେ କିଛି ଦିନ ଓ ରାତି ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ରାଜା ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ସେମାନେ ଦଶରଥଙ୍କ ପାଇଁ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ବସିଷ୍ଠ ଖୁସି ହୋଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ଆଦେଶରେ ସମସ୍ତ ରାଜା ଆସିଛନ୍ତି; ମୁଁ ସମ୍ମାନ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରିଛି। ଯଜ୍ଞ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ହୋଇଯାଇଛି; ଏବେ ତୁମେ ତୁମ ନିବାସରୁ ବାହାରି ଯଜ୍ଞ ବେଦିରେ ଯାଇ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର।" "ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଆବଶ୍ୟକ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ, ମନର ମାନେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପରି ଏହି ଯଜ୍ଞ ବେଦିକାକୁ ଦେଖ।" ବସିଷ୍ଠ ଓ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଏହି ଭୂମିର ନାଥ ଶୁଭ ଦିନ ଏବଂ ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ବାହାରିଲେ। ତା'ପରେ ବସିଷ୍ଠ ଓ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଜ୍ଞାନୁଷ୍ଠାନ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଯଜ୍ଞ ବେଦିକାକୁ ଗଲେ; ଏବଂ ରାଜା ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଦୀକ୍ଷା ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହିପରି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି—ଶୁଣ। ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ହେବା ପରେ ଏବଂ ଅଶ୍ୱ ଫେରିଆସିଲାପରେ, ଦଶରଥଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସରୟୂ ନଦୀର ଉତ୍ତର ତୀରରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ମହା ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୀଣ, ସେମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା କଲେ। ପ୍ରବର୍ଗ୍ୟ ଓ ଉପସଦ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ର କରି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନିୟମିତ କ୍ରିୟାମାନେ ବି କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ପାଇ, ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରାତଃ ସମୟରେ ସୋମ ଚାପା ବିଧି କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ନିମିତ୍ତ ହୋମ ଯଥାଯଥ ହେଲା, ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଦଶରଥ ଦୀକ୍ଷିତ ହେଲେ; ପରେ ମଧ୍ୟାନ୍ହ ସମୟରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୋମ ଚାପା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତୃତୀୟ ସୋମ ଚାପା ବି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ କଲେ। ଏଠାରେ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ହୋତୃ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ ହୋମ ଅଂଶ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଏଠାରେ କୌଣସି ହୋମ ଅଂଶ ଛୁଟିଲା ନାହିଁ କିମ୍ବା ଭୁଲ ହେଲା ନାହିଁ; ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଏମିତି ନିର୍ମଳ ଓ ନିର୍ବିଘ୍ନ ଭାବେ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ କରୁଥିବେ। ସେଠାରେ କେହି ଦୁଃଖିତ କିମ୍ବା ଭୁଖା ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ; କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଜ୍ଞାନୀ ନ ଥିଲେ, କିମ୍ବା ଅଯୋଗ୍ୟ କୌଣସି ସେବକ ନ ଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଉପଜୀବ୍ୟ ଥିଲେ, ତାପସୀମାନେ, ଭିକ୍ଷୁମାନେ—ସମସ୍ତେ ଖାଉଥିଲେ। ବୃଦ୍ଧ, ରୋଗୀ, ମହିଳା ଓ ଶିଶୁମାନେ ବି ଖାଉଥିଲେ; ଏଭଳି ନିରନ୍ତର ଭୋଜନ ହେଉଥିଲେ ବି, କେଉଁଠି ତୃପ୍ତି ହେଉନଥିଲା। ପ୍ରତିଦିନ ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼ ବଡ଼ ଭୋଜନ ରାଶି ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଏହା ସଠିକ୍ ଭାବେ ପକାଯାଉଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ଦେଶ ଓ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆସିଥିବା ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳାମାନେ ଏହି ମହା ଯଜ୍ଞରେ ଭଲ ଭାବେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ପାଇଥିଲେ। ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମମାନେ ଖାଦ୍ୟ କୁ ଏମିତି ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ—“ଏହା ସଠିକ୍ ଭାବେ ପକାଯାଇଛି, ମଧୁର ଓ ରୁଚିକର”—ଏହି କଥା ରାଘବ ଶୁଣିଲେ, “ଆମେ ତୃପ୍ତ—ତୁମକୁ ଶୁଭ ହେଉ।” ଭଲ ଭଲ ଭୂଷିତ ପୁରୁଷମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଚମକୁଥିବା ମଣି ଝୁମକା ପିନ୍ଧି ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯଜ୍ଞ ବେଦିକାର ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ, ପ୍ରଜ୍ଞାନ ଓ ବାକ୍ପଟୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦାର୍ଶନିକ ତର୍କ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଅନ୍ୟଠାରୁ ଅଧିକ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ, ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିୟମିତ ଭାବେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା କରୁଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ସେବାକମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଜଣେ ଛଅ ଭାଷା ଅଜ୍ଞାନୀ, ଅନୁଶାସନ ହୀନ, ଅପଢ଼ା କିମ୍ବା ତର୍କ କ୍ଷମ ନଥିଲେ। ଯଜ୍ଞ ବେଦିକାରେ ଯେତେବେଳେ ଯୂପ ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଲା, ଛଅଟି ବିଲ୍ୱ କାଠର, ଏଭଳି ଖଦିର କାଠର, ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ଛଅଟି ବିଲ୍ୱ କାଠ ଓ ପତ୍ର ଦାଣ୍ଡ ଥିଲା। ଗୋଟିଏ ଶ୍ଲେଷ୍ମାତକ କାଠର, ଅନ୍ୟଟି ଦେବଦାରୁ କାଠର—ମାତ୍ର ଏହି ଦୁଇଟି ବିଶେଷ ଭାବେ ରଖାଯାଇଥିଲା, ଯାହାର ଶାଖା ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତାରିତ ଥିଲା।