ସୁମନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ ଯେ ରାମ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ସେ ବହୁ ପ୍ରକାରରେ ନିବେଦନ କରି, ବିନୟପୂର୍ବକ ଏବଂ ବିଷଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ରାମଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ। ରାମ, ତାଙ୍କର ଦାସଙ୍କୁ ଦୟାପୂର୍ବକ ଦେଖି, ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମର ଉତ୍ତମ ଭକ୍ତିକୁ ଜାଣିଛି, ମହାଶୟ; ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବାହୁଡା ଦେଉଛି, ଏହାର କାରଣ ଶୁଣ। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିବା, ମୋର କନ୍ୟା ମା କୈକେୟୀ ବିଶ୍ୱାସ କରିବେ ଯେ ରାମ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଯାଇଛି। ସେ ରାଣୀ, ମୁଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବାପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ, ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ଭାବିବେ ନାହିଁ। ଏହା ମୋର ପ୍ରଧାନ ଇଚ୍ଛା, ଯେ ମୋର କନ୍ୟା ମା କୈକେୟୀ ତାଙ୍କ ପୁଅ ବରତ ପାଇଁ ଶୁଭ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତୁ, ନିରାପଦ ଭାବରେ। ମୋର ଏବଂ ରାଜାଙ୍କର ସୁଖ ପାଇଁ, ତୁମେ ରଥ ନେଇ ନଗରକୁ ଫେରିଯାଉ; ଏବଂ ମୁଁ ଯେପରି ନିର୍ଦେଶ ଦେଇଛି, ସେପରି ଏକ ଏକ ଲୋକଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବରେ କହିବା।" ଏପରି କହି ଏବଂ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ରାମ ଗୁହାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କହିଲେ, “ଗୁହା, ଏବେ ମୋତେ ଜନବସିତ ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ନିଶ୍ଚୟ, ମୁଁ ଆଶ୍ରମରେ ବସିବି, ଏହି ନିୟମ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ। ତେଣୁ, ତପସ୍ୱୀଙ୍କର ଶୋଭା ଦେଇଥିବା ନିୟମ ପାଳନ କରି, ମୁଁ ମୋର ପିତା, ସୀତା ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର କ୍ଷେମ ଚାହିଁ ଚାଲିଯିବି। ଚୁଲି ଗଠିତ ହେବା ପରେ ମୁଁ ଚାଲିଯିବି; ବଟ ଗଛର ଦୁଧ ଆଣ। ଗୁହା ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ରାଜକୁମାର ପାଇଁ ବଟ ଗଛର ଦୁଧ ଆଣିଦେଲେ।" ଏହା ଦେଖି ରାମ ଏହି ବଟ ଦୁଧ ଦେଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏବଂ ନିଜର ଚୁଲି ଗଠିତ କରିଲେ; ଦୀର୍ଘବାହୁ, ପୁରୁଷ ସିଂହ ରାମ ତପସ୍ୱୀର ରୂପ ଧାରଣ କରିଲେ। ତପସ୍ୱୀ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ଏବଂ ଚୁଲି ଚାରିପାଖରେ ପରିଧାନ କରି, ଦୁଇ ଭାଇ ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦୁଇ ତପସ୍ୱୀ ପରି ଚମକିଉଠିଲେ। ଏପରି ତପସ୍ୱୀ ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ଏବଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କରି, ରାମ ଗୁହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଗୁହା, ସେନା, ଧନ, କୋଟ ଏବଂ ଜନସମ୍ବାଦ ପାଇଁ ସଦା ସତର୍କ ରୁହ; ରାଜ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ।" ତା’ପରେ ଗୁହାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ରାମ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ଚାଲିଯିବାରେ ଲଗିଲେ। ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପୁରୁଷ ସିଂହ, ଏହି ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୌକାରେ ଚଢ଼; ତୁମେ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ମୂଲ୍ୟବାନ ସୀତାଙ୍କୁ ଉପରେ ଚଢ଼ିବାରେ ସହଯୋଗ କର।" ଭାଇଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପ୍ରଥମେ ସୀତାଙ୍କୁ ନୌକାରେ ବଉଁଥିଲେ, ତା’ପରେ ନିଜେ ଚଢ଼ିଲେ। ତା’ପରେ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଜେଷ୍ଠ ଭାଇ, ନୌକାରେ ଚଢ଼ିଲେ; ନିଷାଦର ମୁଖ୍ୟ ଗୁହା ତାଙ୍କ ସଜନଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଚାଲିବାକୁ କହିଲେ। ରଘୁବଂଶୀ ରାମ ନୌକାରେ ଚଢ଼ି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ନିଜ କ୍ଷେମ ପାଇଁ ପୂଜା କଲେ। ସୀତା ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଜଳ ଅଚମନ କରି, ଚମକୁଥିବା ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ଭାବରେ ନଦୀକୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସୁମନ୍ତ୍ର, ଗୁହା ଏବଂ ସେନାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ରାମ ନୌକାରେ ବସି, ନୌକାଚାଳକଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଚାଲିବାକୁ କହିଲେ। ତା’ପରେ ତାଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ନୌକାଚାଳକ ଚତୁର ଭାବରେ ନୌକାକୁ ଚାଲାଇ, ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଦେଲେ। ଭାଗୀରଥୀର ମଧ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ବୈଦେହୀ ହାତ ଜୋଡି ଗଙ୍ଗାକୁ କହିଲେ, “ଏହି ଦଶରଥଙ୍କ ପୁଅ, ବଡ଼ ଏବଂ ବିବେକୀ ରାଜା; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ଏ ଗଙ୍ଗା, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ କରୁନ୍ତୁ।" “ଚୌଦ ଅବଧି ବର୍ଷ ଜଙ୍ଗଲରେ ମୁଁ ଏବଂ ଭାଇ ସହ ରହିବା ପରେ, ମୁଁ ଫେରିବି। ତୁମେ ଦୟାଳୁ ଦେବୀ, ମୁଁ ନିରାପଦ ଫେରିବା ପରେ, ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମକୁ ପୂଜିବି।" “ତୁମେ ଦେବୀ ତ୍ରିପଥଗା, ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକ ଦେଖ; ଏବଂ ସାଗର ରାଜାଙ୍କ ସାଥୀ ଭାବରେ ଏହି ଜଗତରେ ଦେଖାଯାଉଛ।" “ତେଣୁ, ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରି ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି, ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଷ ସିଂହ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଫେରିବେ ଏବଂ ନିରାପଦ ଆସିବେ।" “ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଗାଈ, ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖାଦ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବି।" “ହଜାର ଘଡ଼ି ଦାରୁ ଏବଂ ମାଂସ-ଭାତ ଦାନ କରି, ମୁଁ ନଗରକୁ ଫେରିବା ପରେ ଦେବୀ, ଦେବୀ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିବି।" “ତୁମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା, ତୀର୍ଥ ଏବଂ ମନ୍ଦିର, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜିବି।" “ମୁଁ ମୋର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସହ ଆଉ ଏକଥର ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିବି, ଏ ନିର୍ମଳ ଦେବୀ।" ଏପରି କହି, ନିର୍ମଳ ସୀତା ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ଗଙ୍ଗାର ଦକ୍ଷିଣ ତଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତଟରେ ପହଞ୍ଚି, ପୁରୁଷ ସିଂହ ରାମ ନୌକା ଛାଡ଼ି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ବୈଦେହୀ ସହ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ତା’ପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ, ସୁମିତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆମ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ସତର୍କ ରହିବି, ଲୋକମାନେ ଭିତରେ ହେଉ କି ସୁନ୍ନ ଜଙ୍ଗଲରେ ହେଉ।" “ସୁରକ୍ଷା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦେଖିବା ଦରକାର, ବିଶେଷତଃ ଜଙ୍ଗଲର ଅଦୃଶ୍ୟ ସୁନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ। ସୁମିତ୍ରନନ୍ଦନ, ଆଗକୁ ଚାଲ, ସୀତା ସହ ଆଗକୁ ଚାଲିବେ।" “ମୁଁ ପଛକୁ ଚାଲିବି, ତୁମେ ଏବଂ ସୀତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି। ଆଜି ବୈଦେହୀ ଜଙ୍ଗଲ ଜୀବନର କଷ୍ଟ ଅନୁଭବ କରିବେ।" “କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ସହଜରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଉନାହିଁ; ଆଜି ବୈଦେହୀ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଜଙ୍ଗଲ ଜୀବନର କଷ୍ଟ ଜାଣିବେ।" “ଆଜି ସେ ଏମିତି ଜଙ୍ଗଲରେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକ ନାହିଁ, କ୍ଷେତ୍ର ଓ ଉଦ୍ୟାନ ନାହିଁ, ଦୁଃଖ ଏବଂ ଖଡ଼ା ଭରିଆ।