ଚୌଦ ଅବସର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ପରେ, ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ମୁଁ ଓ ସୀତାକୁ ପୁନଃପୁନଃ ଫେରିଆସୁଥିବା ଦେଖିବା। ଏପରି କଥା ରାଜା ଓ ମୋ ମାତାଙ୍କୁ କହି, ସୁମନ୍ତ୍ର, ତୁମେ ମୋର ଶୁଭେଚ୍ଛା ଅନ୍ୟ ରାଣୀମାନେ, କୈକେୟୀ ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପହଁଚାଇବା। କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ ମୋ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ନମସ୍କାର ପହଁଚାଇବା, ଏହି ନମସ୍କାର ସୀତା, ମୁଁ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର ଭାବରେ ଦିଅ। ଏହିପରି ବଡ ରାଜାଙ୍କୁ କହିବା, ବରତଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଡାକିବା; ଯଦି ବରତ ଆସିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ରାଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ କରିବା। ବରତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହିସାବରେ ଅଭିଷେକ କରିବା; ତେଣୁ ଆମ ଦୁଃଖରୁ ଜନିତ ବେଦନା ତୁମେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା। ବରତଙ୍କୁ କହିବା, ରାଜାଙ୍କୁ ଯେପରି ବ୍ୟବହାର କରୁଛ, ସମସ୍ତ ମାତାଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଏପରି ବ୍ୟବହାର କରିବା। କୈକେୟୀ ଓ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କୁ ଯେପରି ଦେଖୁଛ, ଏପରି କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଆଦର ଦେଇବା, କାରଣ ସେ ମୋ ମାତା। ରାଜା ଓ ରାଜ୍ୟ ଉତ୍ତରାଧିକାର ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରି, ଦୁଇ ଜଗତକୁ ସୁଖ ଦେଇପାରିବା। ସୁମନ୍ତ୍ର, ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ, ତଥାପି ସେ ଆଦର ଭରା କଥା ଶୁଣି ଦୟା ଭାବରେ କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କୁ କହିଲେ। "ମୁଁ ଯଦି ଆଦର ଓ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଅଉପଚାରିକ ଭାବରେ କଥା କହିଅଛି, ମୋର ଏହି କଥାକୁ ମାନ୍ୟ କରିବା। ଆପଣଙ୍କ ବିନା ମୁଁ ଏହି ସହରକୁ କିପରି ଫେରିବି, ପିତାଙ୍କୁ ହରାଇ ଦୁଃଖିତ ପୁଅ ପରି ଅନୁଭବ କରୁଛି। ମୋ ରଥ ରାମ ବିନା ଦେଖି ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେବେ; ଏହି ରଥ ରାମଙ୍କ ନାମ ରଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ସହର ଦୁଃଖରେ ଭାଗିଯିବ। ଏହି ଖାଲି ରଥ ଦେଖି ସହର ନିଶ୍ଚିତ ଦୁଃଖରେ ପଡିଯିବ, ଏକ ଯୋଧା ବିନା ସେନା ପରି। ଆପଣ ଦୂରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକମାନେ ମନରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରି ଉପବାସ କରିବେ। ଆପଣ ଦେଖିଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ବନବାସ ଦିନରେ ଲୋକମାନେ କିପରି ଦୁଃଖ ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ ଅଛନ୍ତି। ମୋ ରଥରେ ବସିଥିବା ଦେଖି ଜନମାନେ ଦେଖିବାରେ ଏହି ଦୁଃଖ ଶବ୍ଦ ଶତଗୁଣ ହେଇଯିବ। ମୁଁ କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ କଣ କହିବି? ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ମାମାଘରକୁ ନେଇଯାଉଛି—ଏହି କଥା କିପରି କହିବି? ମୁଁ ଅସତ୍ୟ କଥା କହିପାରିବି ନାହିଁ, ଏହି ଅପ୍ରିୟ ସତ୍ୟ କିପରି କହିବି? ଆପଣଙ୍କ ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ଓ ରଥର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡାମାନେ କିପରି ଏହି ରଥ ରାମ ବିନା ଅଛି ବୋଲି କହିବେ? ଆପଣ, ଦୋଷ ନଥିବା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ବିନା ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯିବି ନାହିଁ; ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ମୋତେ ବନକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅ। ଯଦି ଆପଣ ମୋର ଅନୁରୋଧ ଅସ୍୵ୀକାର କରି ଛାଡ଼ିଦେଇବେ, ତେବେ ମୁଁ ଏହି ରଥ ସହିତ ଆଗୁନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି। ବନରେ ତପସ୍ୟାରେ ଯେଉଁ ବାଧା ଆସିବ, ରାଘବ, ମୁଁ ଏହି ରଥ ସହିତ ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରିବି। ରଥ ସେବାରେ ମୁଁ ଯେଉଁ ସୁଖ ଲାଭ କରିଛି, ଏବେ ବନବାସରେ ଆପଣଙ୍କୁ ସେବା କରି ସୁଖ ପାଇବି। ଏହି ଘୋଡାମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ବନବାସରେ ସେବା କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଶା ପାଇବେ। ମୁଁ ମୋର ମୁଣ୍ଡ ସହିତ ଆପଣଙ୍କୁ ବନରେ ସେବା କରିବି; ଅୟୋଧ୍ୟା କିମ୍ବା ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟାଗତ କରିଦେଇଛି। ଆପଣ ବିନା ମୁଁ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯିବି ନାହିଁ; ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପାପୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅଗ୍ରହ୍ୟ। ବନବାସ ସମୟ ଶେଷ ହେଲେ, ମୋ ଇଚ୍ଛା ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ରଥରେ ଫେରାଇ ନେଇଯିବା। ଚୌଦ ଅବସର ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ବନରେ ଅତିବାହିତ କ୍ଷଣ ପରି ଲାଗିବ; ନହେଲେ ଶତବର୍ଷ ଭିନ୍ନ ଲାଗିଥାନ୍ତା। ମୁଁ ଏହି ଦାସ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛି, ଆପଣ ମୁଁ ଚାଡ଼ିଦେବେ ନାହିଁ। ଏପରି ଅନୁରୋଧ ଓ ଦୁଃଖରେ, ସୁମନ୍ତ୍ରକୁ ଦୟାଭାବରେ ରାମ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ଜାଣିଛି; ଏବେ ମୁଁ କାହିଁକି ତୁମକୁ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ପଠାଉଛି, ସେ କାରଣ ଶୁଣ। ତୁମେ ଯିବା ପରେ, କୈକେୟୀ ନିଶ୍ଚିତ ହେବେ ଯେ ରାମ ବନକୁ ଗଲା। ସେ ରାଣୀ ମୋ ବନବାସରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ, ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜାକୁ ମିଥ୍ୟା ଭାବିବେ ନାହିଁ। ମୋର ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଇଚ୍ଛା—ମୋ ଅପର ମାତା ତାଙ୍କ ପୁଅ ବରତ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତୁ। ମୋ ଓ ରାଜାଙ୍କ ସୁଖ ପାଇଁ, ସୁମନ୍ତ୍ର, ତୁମେ ରଥ ସହିତ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିଯିବା, ଏବଂ ଯେପରି ଆମେ କହିଛୁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବରେ କଥା କହିବା।" ଏପରି କହି ରଥୀକୁ ପୁନିପୁନି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ରାମ ଗୁହାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ କହିଲେ, "ଗୁହା, ଏବେ ମୋ ପାଇଁ ଜନବସିତ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁଁ ଆଶ୍ରମରେ ବସିବି, ଏହି ନିୟମ। ତେଣୁ ତପସ୍ୱୀଙ୍କ ଶୋଭା ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରି, ମୋ ପିତା, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସୁଖ ପାଇଁ ଆଗେଇବି। ଜଟା ତିଆରି ହେଲା ପରେ ଆମେ ଯିବି; ବଟ ଗଛର ଦୁଧ ଆଣିଦିଅ। ଗୁହା ଶୀଘ୍ର ଏହି ଦୁଧ ଆଣିଦେଲେ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ନିଜ ପାଇଁ ଜଟା ତିଆରି କଲେ; ଦୀର୍ଘବାହୁ ରାମ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ତପସ୍ୱୀର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।