ଏକ ସମୟର କଥା। ବୃହତ୍ ସଂଖ୍ୟକ ବୈଦିକ ଋଷିମାନେ ରାମଙ୍କ ପାଖରେ ଆସିଥିଲେ, ଦେମନ ଓ ଅସୁରମାନେ ନିଷ୍ପାତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ରାମ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଲେ, "ମୁଁ ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଦେମନମାନେ ଦୂର କରିବି।" ତାଙ୍କର ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ସହିତ, ରାମ ଯୋଧା ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ, କାରଣ ସେ ବୈଦିକ ଋଷିମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟା ଓ ସମ୍ମାନ ରଖୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଜୀବନର ଏହି ସମୟରେ, ଜନସ୍ଥାନରେ ଥିବା ଦେମନୀ Śūrpaṇakhā, ଯାହା ଯେକୌଣସି ଆକୃତି ଗ୍ରହଣ କରିପାରିଥିଲା, ତାଙ୍କୁ ଦୂଷିତ କରାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କର କଥାକୁ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେମନମାନେ, ଖରା, ତ୍ରିଶୀରସ ଓ ଦୂଷଣ ସହିତ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗିଗଲେ। ରାମ ସେମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ କରି, ତାଙ୍କର ଅନୁଗାମୀମାନେ ସହିତ ଚାଲିଥିଲେ। ଏହା ସହିତ, ୧୪,୦୦୦ ଦେମନମାନେ ମାରାଗଲେ; ଏହାକୁ ଶୁଣି, ରାବଣ ଦୂର୍ବଳତାରେ ପଡିଗଲେ। ରାବଣ ଏକ ସାହାୟକ ଦେମନ ମାରୀଚକୁ ଖୋଜିଲେ; ଯଦିଓ ମାରୀଚ ତାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ରାବଣ ତାଙ୍କର କଥାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ ନାହିଁ। ମାରୀଚ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏହାର ବିରୋଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ," ତଥାପି ରାବଣ ନିଜର ମାନସିକତାରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇଗଲେ। ସେ ମାରୀଚ ସହିତ ଏକ ତ୍ୟାଗ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ, ମାରୀଚ ଏକ ଚତୁର ଯୋଧା ଭାବରେ, ଦୁଇ ପ୍ରିନ୍ସକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଯୋଗୁଁ, ରାବଣ ରାମଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସୀତାକୁ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଜଟାୟୁ ନାମକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇ ମାରିଦେଲେ। ଜଟାୟୁଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି, ରାମ ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ; ସେ ଜଟାୟୁଙ୍କୁ ଦାହ କରିବା ପରେ, ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହା ସମୟରେ, ରାମ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦେମନ କବନ୍ଧଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପହଁଚିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦିଏ, ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଦାହ କରିବା ପରେ, କବନ୍ଧ ଆକାଶକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାମ ଶବରୀଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଜାଣିଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମରେ ଦେବାନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ। ଶବରୀଙ୍କ ସମ୍ମାନ କରି, ରାମ ପମ୍ପା ଝିଲିର କୂଳରେ ହନୁମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଳିଲେ। ହନୁମାନଙ୍କର କଥାରେ ସୁଗ୍ରୀବ ସହିତ ମିଳିଲେ, ଏବଂ ରାମ ସବୁ କଥା କହିଲେ। ସେ ସୀତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ସବୁ କଥା କହିଲେ, ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ଏହାକୁ ଶୁଣିଲେ। ସେ ରାମ ସହିତ ମିଳିଲେ, ଅଗ୍ନିକୁ ସାକ୍ଷୀ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କୁ ବାଲୀଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ସଦା ନିଶ୍ଚିତ ଥିଲେ। ରାମଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ ଦେବା ପାଇଁ, ସୁଗ୍ରୀବ ଡୁଣ୍ଡୁଭୀଙ୍କର ଦେହକୁ ଦେଖାଇଲେ, ଯାହା ଏକ ବଡ଼ ପର୍ବତ ପରି ଥିଲା। ରାମ, ହସିଥିବା, ସେଥିରେ ତାଙ୍କର ନାଁ ଦେଇ ଦଶ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଫେଲାଇଦେଲେ। ତାପରେ, ସେ ଏକ ମହା ବାଣରେ ସାତଟି ସଳା ଗଛ, ଏକ ପର୍ବତ, ଏବଂ ପତଳ ଦୁନିଆକୁ ବିଭାଜିତ କରିଦେଲେ। ଏହା ସହିତ, ସୁଗ୍ରୀବ ଆଶା ଓ ବିଶ୍ୱାସରେ ରାମ ସହିତ କିଶକିନ୍ଧା ଗୁଫାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ଗୋଲାପୀ ହୁଏ ଓ ଗରଜିଥିଲେ; ସେ ଗରଜିବା ସହିତ, ବାନର ରାଜା ନିକାସ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସହଯୋଗରେ, ରାମ ଏକ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବାଲୀଙ୍କୁ ହତ କରିଦେଲେ। ସେ ବାଲୀଙ୍କୁ ମାରିବା ପରେ, ସୁଗ୍ରୀବର ଅନୁରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଦେଲେ। ବାନରମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣାଇବାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଜନକଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ। ତାହା ପରେ, ସମ୍ପତିଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମହାନ୍ ହନୁମାନ ଏକ ସାଲ୍ଟ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଶତ ଯୋଜନା ଚାଲିଥିଲା। ଲଙ୍କା ସହରକୁ ପହଁଚି, ସେ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଯିଏ ଏକ ଅଶୋକ ବାଗିଚାରେ ବିଚାରରେ ହାରାଇଥିଲେ। ସେ ସୂଚନାକୁ ଦେଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ, ଗେଟକୁ ଚାପିଦେଲେ। ପାଞ୍ଚ କମାଣ୍ଡର ଓ ସାତ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମାରିଦେଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅକ୍ଷକୁ ମାରିଦେଲେ; ଶେଷରେ ସେ ଧରାପଡିଗଲେ। ତାଙ୍କର ଦାଦାଙ୍କର ଦେବାନୁଷ୍ଠାନର ଦେବାରେ, ହିରୋ ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିବନ୍ଧିତ କରିଥିଲେ। ସେ ଲଙ୍କା ସହରକୁ ଦାହ କରି, ସୀତାକୁ ଛାଡି ଦେଲେ। ତାହା ପରେ, ସେ ମହାନ୍ ରାମଙ୍କ ପାଖରେ ପହଁଚି, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, କହିଲେ, "ସୀତା ଦେଖାଗଲେ।" ସେ ସୁଗ୍ରୀବ ସହିତ ସମୁଦ୍ରର କୂଳକୁ ଗଲେ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ତୀବ୍ର ବାଣରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅଗିତ କରିଦେଲେ। ସମୁଦ୍ରର ମାଲିକ, ସମୁଦ୍ର, ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ, ତାଙ୍କର କଥାରେ, ନଳ ଏକ ପୁଲ ନିର୍ମାଣ କରିଲେ। ସେହି ପୁଲ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଲଙ୍କା ସହରକୁ ପହଁଚି, ରାବଣକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିଦେଲେ, ଏବଂ ରାମ, ସୀତାକୁ ପୁନରାଧାନ କରି, ଗଭୀର ଲଜ୍ଜାରେ ପଡିଗଲେ। ତାପରେ, ସେ ସମାଜରେ ସୀତାଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହିଲେ, ଯାହା ଶୁଣି ସୀତା ଅସହ୍ୟତାରେ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଗଲେ, ସତ୍ୟ ରଖିବାକୁ। ତାହା ପରେ, ଅଗ୍ନିଙ୍କର ସାକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା, ସୀତା ନିର୍ଦୋଷ ଥିବାକୁ ଜାଣି, ସେ ଏହି ମହା କାର୍ଯ୍ୟରେ, ତିନି ବିଶ୍ୱ, ସମସ୍ତ ସତ୍ତ୍ୱ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଏହି ଭାବରେ, ରାମଙ୍କର କଥା ଜୀବନରେ ଏକ ନୂତନ ମାର୍ଗ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲା।