ଏକ ସମୟର କଥା, ଲୋଟସ ଆଖି ଧାରଣ କରିଥିବା ରାମ, ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ରାମ ଦେବାନୁଷ୍ଠାନ ବିରାଧକୁ ହତ୍ୟା କରି, ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ସହ ମିଳିଥିଲେ। ସେ ଆଗସ୍ତ୍ୟ, ସୁତିକ୍ଷ୍ଣ, ଏବଂ ଆଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ସହ କ୍ଷଣକୁ ବିତାଇଥିଲେ। ଆଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ, ରାମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରୁଥିବା ଜଙ୍ଗଲବାସୀଙ୍କ ସହ ରହିଥିଲେ। ସେଥିରେ, ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ଦାନବ ଓ ଅସୁରମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ରାମ ସେମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ, କାରଣ ସେଥିରେ ଥିବା ଋଷିମାନେ ଅଗ୍ନିର ମାନେ। ତାଙ୍କୁ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଶପଥ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଯାହାକି ଦଣ୍ଡକା ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ଦାନବୀ ଶୂର୍ପଣଖା, ଯିଏ କୌଣସି ଆକୃତି ଗ୍ରହଣ କରିପାରିଥିଲେ, ଦିଶ୍ୱାରେ ଅସୁର ମାନେ ଖଡ଼କୁ ଚାଲିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ, ଖର, ତ୍ରିଶିରାସ, ଏବଂ ଦୂଷଣ ଦାନବମାନେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗି ପଡିଥିଲେ। ରାମ ସେମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଜନସ୍ଥାନର ନିବାସୀଙ୍କ ସହ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଥିବା ସମୟରେ। ଚାରିହଜାର ଦାନବ ହତ୍ୟା ହେଲା; ତେବେ, ତାଙ୍କର ପରିବାର ହତ୍ୟା ହେବାର ଖବର ଶୁଣି, ରାବଣ ଗୋଷ୍ଠୀରେ କ୍ରୋଧରେ ଆସିଥିଲେ। ସେ ମାରୀଚ ନାମକ ଦାନବକୁ ସହଯୋଗୀ ଭାବରେ ଖୋଜିଥିଲେ; ଯଦିଓ ମାରୀଚ ସେକୁ ବାରମ୍ବାର ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ରାବଣ ତାଙ୍କର କଥାକୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲେ। ମାରୀଚ ରାବଣକୁ କହିଥିଲେ, "ତୁମେ ଏତେ ସକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିପାରିବା ନାହିଁ"; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କଥାକୁ ଅନ୍ୟାୟ କରି, ରାବଣ ମାରୀଚ ସହିତ ସେହି ଅଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ଦାନବ ରାମଙ୍କର ପତ୍ନୀକୁ ଅପହରଣ କରିଥିଲେ, ଜଟାୟୁ ବଜର ପକ୍ଷୀକୁ ହତ୍ୟା କରିଦେଲେ; ତେବେ ଜଟାୟୁଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି ଏବଂ ସୀତାଙ୍କର ଅପହରଣ ଶୁଣି, ରାଗବ ଦୁଃଖରେ ବିପରୀତ ହେଇଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ବିରହ ଲାଗି, ଜଟାୟୁଙ୍କୁ ଦାହ କରିଥିଲେ। ଜଙ୍ଗଲରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ, ରାମ କବନ୍ଧା ନାମକ ଦାନବକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଯିଏ ଦୀର୍ଘ ଓ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ। ସେହି ଦାନବକୁ ହତ୍ୟା କରି, ରାମ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଦହିଥିଲେ, ଓ ଯେତେବେଳେ କବନ୍ଧା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଶବରୀ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମରେ ସମର୍ପିତ। "ଶବରୀଙ୍କୁ ଯାଆ, ଯିଏ ଧର୍ମରେ ପ୍ରବୀଣ," ସେ ରାଗବକୁ କହିଥିଲେ; ତେଣୁ ଶୋଭାୟୁକ୍ତ ଶତ୍ରୁନାଶକ ରାମ ଶବରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ସେ ଶବରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଲ ପ୍ରକାର ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ଡାଶରଥ ପୁତ୍ର ରାମ, ପମ୍ପା ହ୍ରଦର କୂଳରେ ହନୁମାନଙ୍କ ସହ ମିଳିଥିଲେ। ହନୁମାନଙ୍କର କଥା ମାଧ୍ୟମରେ, ସେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହ ମିଳିଥିଲେ; ଏବଂ ରାମ, ସକ୍ତିଶାଳୀ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ସବୁ କଥା କହିଥିଲେ। ସେ ଆରମ୍ଭରୁ ସୀତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ସବୁ କଥା କହିଥିଲେ; ସୁଗ୍ରୀବ, ହନୁମାନଙ୍କ ସହ ରାମଙ୍କର କଥାକୁ ସୁଣିଥିଲେ। ସେ ରାମ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଗଢ଼ିଥିଲେ, ଆଗିନୀକୁ ସାକ୍ଷୀ ବାସ୍ତବରେ; ତାପରେ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ବିନମ୍ରତାରେ, ସେ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁତ୍ୱର କଥା କହିଥିଲେ। ସମସ୍ତ କଥା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାମକୁ ଜଣାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା; ତେଣୁ ରାମ ଭାଲିକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ଭାଲିଙ୍କର ସକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ସଦା ରାଗବଙ୍କର କ୍ଷମତା ସମ୍ପର୍କରେ ସନ୍ଦେହରେ ଥିଲେ। ରାଗବଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ ଦେବାକୁ, ସୁଗ୍ରୀବ ଡୁଣ୍ଡୁଭୀଙ୍କ ବଡ଼ ଦେହକୁ ଦେଖାଇଥିଲେ, ଯାହା ଏକ ବଡ଼ ପର୍ବତ ଭଳି ଥିଲା। ସକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ, ହସିଥିବା ରାମ, ତାହାକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ତାଳୁ ସହିତ ତାକୁ ଦଶ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଫେଙ୍କିଦେଲେ। ପୁନରାବୃତ୍ତିରେ, ସେ ଏକ ମହା ଧନୁଷ୍ୟ ସହିତ ସାତଟି ସାଲା ଗଛ, ଏକ ପର୍ବତ ଓ ତଳସ୍ଥଳକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଭରସା ଦେଲେ। ତେଣୁ, ସୁଗ୍ରୀବ ଖୁସି ଓ ବିଶ୍ୱାସର ସହିତ, ରାମଙ୍କ ସହ କିଶ୍କିନ୍ଧାର ଗୁଫାକୁ ଚଲିଗଲେ। ତାହାପରେ, ସୁଗ୍ରୀବ, ସୁର୍ଯ୍ୟର ମାନେ, ଗରଜିଲେ; ଏବଂ ସେହି ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ, ବନର ଇଶ୍ୱର ଦେଖାଗଲେ। ତାଙ୍କର ତାରା ସହିତ ପରାମର୍ଶ କରି, ଭାଲି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହ ମିଳିବାକୁ ଆସିଥିଲେ; ଏବଂ ସେଥିରେ, ରାମ ଏକ ଧନୁଷ୍ୟ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ଭାଲିକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ୍ୟା କରି, ରାମ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ସେହି ରାଜ୍ୟକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ। ତେଣୁ, ବନର ମହାପୁରୁଷମାନେ ସମସ୍ତ ମାନବଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି, ସେମାନେ ଜନକଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ତେବେ, ବଜର ପକ୍ଷୀ ସମ୍ପତିଙ୍କର କଥା ଦ୍ୱାରା, ମହାନ ହନୁମାନ ନମ୍ର ହୋଇ, ଲଙ୍କାକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଯାହା ରାବଣଙ୍କ ଶାସନରେ ଥିଲା। ସେଠାରେ, ସୀତାକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଯିଏ ଚିନ୍ତାରେ ହାନ୍ତିଥିଲେ, ଯିଏ ଅଶୋକ ବାଗିଚାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ସେ ଚିହ୍ନର ସଙ୍କେତ ପ୍ରେରଣ କରି, ସୂଚନା ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ଗେଟ୍କୁ ଚାପିଥିଲେ। ପାଞ୍ଚ ଆଗ୍ରାହୀ ନାୟକଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ସାତ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ସାହସିକ ଅକ୍ଷଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ସେ ଶେଷରେ ବନ୍ଧକ ହୋଇଥିଲେ। ତେବେ, ସେ ତାଙ୍କର ଦାଦାଙ୍କର ଦେବାନୁଷ୍ଠାନର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯାହା କରିଥିଲେ, ସେଥିରେ ଧୃତିରେ ଥିଲେ। ତେବେ, ସେ ଲଙ୍କାକୁ ଦହିଥିଲେ, ମାଇଥିଲୀ ସୀତା ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତୁ; ତେଣୁ, ମହାନ ବନର ରାମଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କଥା କହିବାକୁ ଗଲେ। ସେ ମହାନ ଆତ୍ମା ରାମଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ବିଶ୍ୱାସର ସହିତ କହିଲେ, "ସୀତା ଦେଖାଗଲା।" ପରେ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହିତ, ସେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରର କୂଳକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ତୀରରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଚେତନା ଦେଲେ। ସମୁଦ୍ରର ଇଶ୍ୱର, ସମୁଦ୍ର, ନିଜକୁ ଦେଖାଇଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର କଥାରେ, ନଳ ଏକ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ। ଏହିଭଳି, ରାମଙ୍କର କଥାଗୁଡିକ ବିକାଶ ହେଉଥିଲା, ଯାହା ସଦା ସ୍ମୃତିରେ ରହିବ।