ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତାଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୋଶାକ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ତପସ୍ବୀଙ୍କ ଜଟା ଚୀର ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରେଶମ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ସୀତା, ଚୀର ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହରିଣୀ ପରି ଭୟରେ ତାହାକୁ ତାକି ରହିଲେ। ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା, କୈକେୟୀଙ୍କ ହାତରୁ କୁଶା ଚୀର ନେଇ, ଲଜ୍ଜିତ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ନିମ୍ନ ଚକ୍ଷୁ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖି ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଓ ଜ୍ଞାନବତୀ ସୀତା, ଗନ୍ଧର୍ବରାଜ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ— "ଏହି ଚୀର ବସ୍ତ୍ର କିପରି ପିନ୍ଧନ୍ତି ତପସ୍ବୀମାନେ?" ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରି କରି ସୀତା ଅନେକ ଥର ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ଏକ ଚୀର ନେଇ, ଗଳାରେ ପିନ୍ଧି, ଅଭ୍ୟସ୍ତ ନ ହେଇ ଲଜ୍ଜିତ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ। ତାପରେ, ଧର୍ମରେ ପ୍ରଧାନ ରାମ ତୁରନ୍ତ ଆସି, ସୀତାଙ୍କ ରେଶମ ପୋଶାକ ଉପରେ ନିଜେ ଚୀର ଚିହ୍ନ ପିନ୍ଧାଇଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଅନ୍ତଃପୁରର ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝାଡ଼ିଲେ। ସେମାନେ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ— "ବାଳକ, ଏହି ମହାନ ମହିଳା ଏପରି ଜଙ୍ଗଳବାସ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ।" "ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁମେ ଜଙ୍ଗଳକୁ ଯାଉଛ; ଆମେ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ପାଉ।" "ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ତୁମେ ଜଙ୍ଗଳକୁ ଯାଉ, ଏହି ଶୁଭାଳି ଜଙ୍ଗଳବାସ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ।" "ଏକ ଅନୁରୋଧ ଅମାନ୍ୟ କର, ସୀତା ଏଠି ରହୁନ୍ତୁ; ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତୁମେ ଏଠି ରହିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନୁହେଁ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମ ସୀତାଙ୍କୁ ଚୀର ପିନ୍ଧାଇଦେଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେ ସମାନ। ସୀତା ଚୀର ପିନ୍ଧିବା ପରେ, ରାଜାଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ ପୁରୋହିତ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ ସୀତାଙ୍କୁ ରୋକି, କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ— "ତୁମେ ଅତ୍ୟଧିକ କରିଛ, ଦୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧି କୈକେୟୀ, ତୁମ ବଂଶର ଲଜ୍ଜା; ରାଜାକୁ ଭ୍ରମିତ କରି ତୁମେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ନୁହେଁ।" "ଅସମ୍ମତ ଆଚରଣ ଥିବା ସୀତା ଜଙ୍ଗଳକୁ ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ରାଜାନୀ; ସୀତା ଏଠି ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିବେ।" "ବିବାହିତମାନେ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଜୀବନସଙ୍ଗୀ ନିଜ ଆତ୍ମା; ଏହି ଭାବରେ ରାମ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମା ଭାବରେ ସୀତାକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ।" ଏବେ, ଦେଖ, ଯେତେବେଳେ ବୈଦେହୀ ରାମ ସହ ଜଙ୍ଗଳକୁ ଯାଉଛି, ଆମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଯଦି ଏହି ନଗର ଛାଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ରାଘବ ଯେଉଁଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେଠାକୁ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଜନସାଧାରଣ, ରାଜ୍ୟ, ନଗର ଏବଂ ସେଠିରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଉପଚାରକ ଯିବେ। ଭରତ ଓ ଶତୃଘ୍ନ ଚୀର ପିନ୍ଧି ଜଙ୍ଗଳରେ ରାମଙ୍କ ପଛରେ ରହିବେ। ତାପରେ, ଭୂମି ଜନମାନେ ଶୂନ୍ୟ ହେଇ, କେବଳ ବୃକ୍ଷମାନେ ରହିବେ, ତୁମେ ଏକା ରାଜ୍ୟ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଦୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧି, ଜନମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ବିରୋଧୀ। ଯେଉଁଠାକୁ ରାମ ରାଜା ନୁହେଁ, ସେଉଁଠା ରାଜ୍ୟ ନୁହେଁ; ଯେଉଁଠି ରାମ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ରାଜ୍ୟ ହେବ। ଭରତ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇନଥିବା ଭୂମି ରାଜ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନୁହେଁ, ଏବଂ ତୁମେ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ତୁମେ ସହ ରହିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନୁହେଁ। ତୁମେ ଭୂମିରୁ ଆକାଶକୁ ଉଠିଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଯିଏ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ଆଚରଣ ଜାଣିଛି, ସେ ଏହି ଭଳି ଆଚରଣ କରିବେ ନାହିଁ। ତୁମେ ତୁମ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଲୋଭ କରି, ତୁମ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛ; ଏହି ସଂସାରରେ ଏମିତି କେହି ନାହିଁ ଯେ ରାମଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେନି। ଆଜି, କୈକେୟୀ, ତୁମେ ଦେଖିବା, ଯେତେବେଳେ ରାମ ଯାଉଛନ୍ତି, ପଶୁ, ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ, ପକ୍ଷୀ, ବୃକ୍ଷ ସମସ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବେ। ତାପରେ, ରାଜାନୀ, ତୁମେ ତୁମ ଜାଞ୍ଚା ଅଳଙ୍କାର ସୀତାକୁ ଦିଅ, ଚୀର ଦୂର କର; କିନ୍ତୁ ବଶିଷ୍ଠ ଏହି ଚୀର ଦେବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେନି। କେକୟା ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, ତୁମେ କେବଳ ରାମଙ୍କ ଜଙ୍ଗଳବାସ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କରିଛ; ତଥାପି, ସୀତା ସଦା ଅଳଙ୍କାରିତ ରାଘବ ସହ ଜଙ୍ଗଳରେ ରହିବେ। ରାଜକୁମାରୀ ସୀତାକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯାନ, ଦାସୀ, ବିଭିନ୍ନ ପୋଶାକ ଏବଂ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହ ଯିବାକୁ ଦିଅ; ତୁମେ ଦିଆଯାଇଥିବା ବର ତାଙ୍କୁ ବାଧ୍ୟ କରେନି। ଏବେ ଅଠାଇଁ ଅଂଶ ପଢ଼ିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅ। ସୀତା, ସୁରକ୍ଷିତ ହେବା ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଅସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ଚୀର ପିନ୍ଧିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦଶରଥଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରି ଚିତ୍କାର କଲେ। ଏହି ଚିତ୍କାରରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ରାଜାଙ୍କର ଜୀବନ, ଧର୍ମ ଓ ସ୍ୱମ୍ମାନ ଉପରେ ଅସ୍ଥା ହେଲା। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ରାଜା ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ଦେଇ ନିଜ ଜନନୀ କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ— "କୈକେୟୀ, ସୀତା କୁଶା ଚୀର ପିନ୍ଧି ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।" "ସେ ନିର୍ମଳ, ଯୁବତୀ ଓ ସଦା ସଉଯୋଗ୍ୟ; ମୋ ଶିକ୍ଷକ ଠିକ କହିଛନ୍ତି, ସେ ଜଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ।" "ସେ କାହାପାଇଁ କିଛି କରିନାହିଁ, ଏହି ତପସ୍ବୀ ରାଜାକୁମାରୀ; ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚୀର ପିନ୍ଧି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ତପସ୍ବୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଛି।" "ଜନକନନ୍ଦିନୀ ଏହି ଚୀର ପୋଶାକ ଛାଡ଼ିଦିଅ; ମୁଁ କେବେ ଏପରି ଶପଥ କରିନଥିଲି। ରାଜକୁମାରୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଜଙ୍ଗଳକୁ ଯାଉ, ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ଓ ଧନ ନେଇ।" "ମୁଁ ଅପାତ୍ର, ଦୟାହୀନ ଶପଥ କରିଛି ଏବଂ ଏହାକୁ ଅଟୁଟ ରଖିଛି। ତୁମେ ଅବୁଧିରେ ଏହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ; ଏହି ଅଗ୍ନି ଶୁଖି ଗାଁ ଦଣ୍ଡାଇବା ପରି, ଏହା ତୁମକୁ ଜଳାଇଦିଅନି।" "ଯଦି ରାମ କେବେ ତୁମକୁ କିଛି ଅନ୍ୟାୟ କରିଥାନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧି, ତେବେ ଏହି ବୈଦେହୀ ତୁମକୁ କଣ କ୍ଷତି କରିଛି?" "ହରିଣୀ ପରି ଚଉଡ଼ା ଆଖି, ସାଧୁ ସ୍ୱଭାବ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ଜନକନନ୍ଦିନୀ ତୁମକୁ କଣ କ୍ଷତି କରିପାରିବ?" "ନିଶ୍ଚୟ, ଦୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧି, ରାମଙ୍କୁ ନିର୍ବାସନ ଦେବା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ; କାହିଁକି ତୁମେ ଏହି ଦୟାହୀନ ଓ ପାପକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ?