ସିଧ୍ଧାର୍ଥ ରାଜା କୌଶଳ୍ୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଓ ଧର୍ମପଥରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଜଣେ ଜନକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ତେଜ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଉଥାଏ, ଏହା ଧର୍ମର ବିରୋଧୀ। ରାମଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଆପଣ ଯଥେଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି, ଏବେ ଆପଣଙ୍କୁ ଜନମାନେ ଦ୍ୱାରା ନିନ୍ଦାରୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।” ସିଧ୍ଧାର୍ଥଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦଶରଥ ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ଶବ୍ଦରେ କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି କଠୋର ଲାଗିଥିବା ଯଦିଓ ନିଜ ଭଲ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି, ତୁମେ ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁନାହ, ତୁମେ ନିଜ ପାଇଁ କିଏ ଭଲ ଏହା ଜାଣୁନାହ। ଦୁଷ୍ଟ ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରି, ତୁମ ଚଳନ ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କ ମାର୍ଗରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଛି। ଆଜି ମୁଁ ରାମଙ୍କ ସହିତ ରାଜ୍ୟ, ସୁଖ ଓ ଧନ ତ୍ୟାଗ କରିବି; ତୁମେ ଓ ଭରତ, ସହିତ ରାଜାଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଚାହିଲେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କର।" ଏହି ସମୟରେ, ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ରାମ ନମ୍ରତା ଓ ଆଦରରେ ଦଶରଥଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ମୁଁ ଏବେ ଭୋଗବିଳାସ ତ୍ୟାଗ କରିଛି ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ବଞ୍ଚିବି; ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ କିଏ ଆବଶ୍ୟକ? ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଆସକ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରିବି, ଏଠି ଏକ ଉତ୍ତମ ହାତୀ ଦେଇ ପରିସର ଉପରେ ମନ ଲଗାଇବାର ଅର୍ଥ କ’ଣ? ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଉତ୍ତମ ହାତୀକୁ ଦେଇ ଦେଇଛି, ଏଠି ରସି ର ବନ୍ଧନ କ’ଣ ଉପଯୋଗୀ? ତେଣୁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମବାନ୍, ମୋତେ ସେନାର ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଫେରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଉଛି; ମୋତେ କେବଳ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଚିର ଓ ଭାଲି ଦେଇଦିଅ। ଏବଂ ମୋତେ ତୀର୍ଥ ଓ ଟୋକା ଦେଇଦିଅ, କାରଣ ମୁଁ ଚଉଦ ଦିନ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିବି।" ଏହି ସମୟରେ, କୈକେୟୀ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଲଜ୍ଜା ନାକରି, ରାମଙ୍କୁ ଚିର ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହି ଚିର ପିନ୍ଧ।" ରାମ, ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, କୈକେୟୀଙ୍କୁ ଚିର ନେଇ, ନିଜ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଛାଡି ତପସ୍ବୀର ଅଟାଇରେ ପିନ୍ଧିଲେ। ଏଠି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଛାଡି, ପିତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତପସ୍ବୀ ଚିର ପିନ୍ଧିଲେ। ତାପରେ, ସୀତା ରେଶମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଚିର ଦେଖି ଭୟରେ ଅଭୟା ମୃଗୀ ପରି ଦେଖିଲେ। ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ଚିର ନେଇ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ନମାଇ, ଗଭୀର ଚିନ୍ତା ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ତଳେ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖି ଜଳରେ ପ୍ରସ୍ଥିତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଓ ଜ୍ଞାନୀ ସୀତା ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବନରେ ଅବସ୍ଥିତ ଋଷିମାନେ ଏପରି ଚିର କିପରି ପିନ୍ଧନ୍ତି?” — ଏପରି ବିଷୟରେ ଅଅଭ୍ୟସ୍ତ ଥିବା ସୀତା ଦୁଇଁ ଦିନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅବସାନ ହେଉଥିଲେ। ଏକ ଚିର ନେଇ, ଗଳାରେ ଚାପି, ଅଭ୍ୟସ୍ଥ ନୁହେଁ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ଦଣ୍ଡି ହୋଇ ଦଢିଲେ। ତେବେ ଧର୍ମରେ ପ୍ରଥମ ରାମ ତ୍ୱରିତ ଆସି, ସୀତାର ରେଶମ ବସ୍ତ୍ର ଉପରେ ନିଜେ ଚିର ପିନ୍ଧାଇଲେ। ରାମ ସୀତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଚିର ପିନ୍ଧାଇବା ଦେଖି, ଅନ୍ତଃପୁରର ମହିଳାମାନେ ଆଖିରୁ ଜଳ ଝାଡିଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଭର କରି, ସେମାନେ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବାଲକ, ଏହି ଉତ୍ତମ ମହିଳା ବନବାସ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବାପାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁମେ ବନକୁ ଯାଉଛ, ଆମେ ଏହା ଦେଖିବାର ସୁଯୋଗ ଦିଅ। ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ବନକୁ ଯାଉ, ଏହି କୃତ୍ୟବନ୍ଧା ମହିଳା ବନରେ ତପସ୍ବୀ ପରି ରହିବାକୁ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଗ୍ରହଣ କର, ରାମ: ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୀତା ଏଠି ରହିବାକୁ ଦିଅ; ତୁମେ ଧର୍ମପଥରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଏବେ ନିଜେ ରହିବାକୁ ଚାହୁନାହ।" ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମ ସୀତାଙ୍କୁ ଚିର ପିନ୍ଧାଇଲେ, ଯେଉଁଠି ସୀତା ତାଙ୍କ ସ୍ବଭାବରେ ସମାନ। ଚିର ପିନ୍ଧିବା ପରେ, ରାଜାଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ ପୁରୋହିତ ଆଖିରୁ ଜଳ ଝାଡି, ସୀତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇ କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ, ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତ କୈକେୟୀ, ବଂଶର ଅପମାନ; ରାଜାକୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ତୁମେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ନୁହେଁ। ରାଜ୍ୟପତ୍ନୀ ସୀତା ଅନୁଚିତ ଚଳନ କରି, ବନକୁ ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ସୀତା ଏଠି ରାମ ପାଇଁ ନିଜ କୃତ୍ୟ କରିବେ। ବିବାହିତ ଲୋକମାନେ ନିଜ ଜନକୁ ନିଜ ମନ୍ର ଭାଗ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି; ଏହିପରି ରାମ ସୀତାଙ୍କୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଦେଖି, ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ।" "ଏବେ ବୈଦେହୀ ରାମ ସହିତ ବନକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏଠିଠୁ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯଦି ଏହି ନଗର ତ୍ୟାଗ ହେବ। ରାଘବ ଯେଉଁଠି ଯିବେ, ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷକ ଓ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯିବେ। ଭରତ ଓ ଶତୃଘ୍ନ ଚିର ପିନ୍ଧି, ବଡ଼ ଭାଇ କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ବନରେ ରହିବେ। ଏପରି ଭାବରେ, ପୃଥିବୀ ଲୋକଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, କେବଳ ଗଛ ରହିଯିବ, ତୁମେ ଏକା ରାଜ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଭଲର ବିରୋଧୀ।" "ଯେଉଁଠି ରାମ ରାଜା ନୁହେଁ, ସେଠି ରାଜ୍ୟ ନୁହେଁ; ଯେଉଁଠି ରାମ ବସିବେ, ସେଠି ବନ ରାଜ୍ୟ ହେଉଥିବା। ଭରତ ଚାହୁନାହିଁ ତାଙ୍କ ପିତା ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇନଥିବା ଭୂମିରେ ଶାସନ କରିବାକୁ, ତୁମ ସହିତ ପୁତ୍ର ଭାବେ ରହିବାକୁ, ଯଦି ସେ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର। ତୁମେ ପୃଥିବୀରୁ ଆକାଶକୁ ଉଠିଯିଅ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ଚଳନ କରିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ସେ ବି ଅନ୍ୟଥା କରିବେନି।" "ତୁମେ ତୁମ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଲୋଭ କରି, ତୁମ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛ; ଏହି ଜଗତରେ ଏମିତି କିଏ ନାହିଁ ଯିଏ ରାମଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠା ଦେଉନାହିଁ। ଆଜି, କୈକେୟୀ, ତୁମେ ଦେଖିବା ମୃଗ, ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ, ପକ୍ଷୀ ଓ ଗଛ ସମସ୍ତେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଚାହିଁ।" "ଏଉଁଠି, ରାଜ୍ୟପତ୍ନୀ, ତୁମେ ନିଜ ଝିଅକୁ ଉତ୍ତମ ଅଳଙ୍କାର ଦିଅ, ଚିର ଉପରେ ଅଳଙ୍କାର ଦିଅନାହିଁ; ବସିଷ୍ଠ ଏହି ଚିର ଦିଅନାହିଁ କହି, ଏହା ନିଷେଧ କରିଛନ୍ତି।" ଏପରି ଭାବେ, ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ଚିର ପିନ୍ଧି, ଦଶରଥଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କରି ବନବାସ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବାକୁ ଚାଲିଲେ; ଅନ୍ତଃପୁର ମହିଳାମାନେ ଦୁଃଖରେ ଆଖିରୁ ଜଳ ଝାଡି, ରାମ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବିଦାୟ ଦେଲେ, ଏବଂ ବସିଷ୍ଠ ଏହି ଅନ୍ୟାୟରେ କୈକେୟୀଙ୍କୁ ଦୁଃଖପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।