ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜ ଭାଇ ରାମଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ, କୁବେରଙ୍କ ପରି, ସେଇ ସମସ୍ତ ଧନ-ଦାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଂକୁ ଦେଇଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଉପର ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ଲୋକମାନେଂକୁ ବହୁତ ଧନ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଜୀବିକା ଦେଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାବୁକ ହୃଦୟରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ—“ମୋ ଘର ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଘର, ମୋ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେମାନେ ପାଇଁ ଶୂନ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ।” ଏପରି କହି, ଯେଉଁ ଉପର ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେଂକୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ରାମ ତାଙ୍କ ଧନରାକ୍ଷକଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୋର ସମସ୍ତ ଧନ ଆଣ।” ତାପରେ ସମସ୍ତ ଉପର ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି ଧନର ଏକ ବିପୁଳ ଢେର ଆଣିଦେଲେ, ଯାହା ଦେଖି ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ଏହି ଧନରାଶିକୁ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୃଦ୍ଧ-ଯୁବକ, ଏବଂ ଦରିଦ୍ରମାନେଂକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ବଣ୍ଟନ କଲେ। ସେଠାରେ ଗର୍ଗ ବଂଶର ଏକ କାଉଳିଆ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ତ୍ରିଜଟା, ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଚାଷ କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଯୁବତୀ ଜନା ଘରେ ଥିଲେ, ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ସେ ତ୍ରିଜଟାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହଳ ଓ କଠି ଛାଡ଼, ମୋ କଥା ମାନ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମଙ୍କ ଦେଖାକୁ ଯା। ସମ୍ଭବତଃ କିଛି ମିଳିପାରେ।” ତ୍ରିଜଟା, ଭୃଗୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, କାହାରୁ ବାଧା ନପାଇ ଏକ ଏକ enclosure ପାର୍ କରି, ପଞ୍ଚମ ଆସନ ଯାଏଁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ, ତ୍ରିଜଟା କହିଲେ—“ହେ ରାଜକୁମାର, ମୁଁ ଦରିଦ୍ର, ମୋ ଶିଶୁ ଅଧିକ। ମୁଁ ସଦା ଜଙ୍ଗଲ ଚାଷ କରି ଜୀବନ ଚାଲାଏ। ମୋ ପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତୁ।