ରାମ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦେଖି ବୋଲିଲେ, "ରାଘବ, ଏହି ମହାପୁରୁଷମାନେ ଚାହିଁଥିବା ଭାବେ ତୁମେ ସେମାନେକୁ ହଜାର ଗଂଠି, ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ମଣି, ଏବଂ ବିପୁଳ ଧନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କର।" ତୈତିରୀୟ ବିଦ୍ୟାର ଅଧ୍ୟାପକ, ଯେଉଁଠି ବେଦ ଶିକ୍ଷାରେ ନିପୁଣ ଏବଂ କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସମ୍ପର୍କ ରଖିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ସାଉମିତ୍ରି, ସେ ଦ୍ୱିଜନ୍ମାନେ ଚାହିଁଥିବା ଭାବେ ଏକ ଯାନ, ସେବକ, ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ରେଶମ ପୋଷାକ ଦେବାକୁ କହିଲେ। ଚିତ୍ରରଥ ନାମକ ରଥଚାଳକ, ଯେଉଁଠି ଦୀର୍ଘ କାଳ ଧରି ମହାମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଥିଲେ, ସେଉଁଠି ମଣି, ପୋଷାକ ଏବଂ ଧନ ଦେଇ ସେକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଏହି ଦିନେ ଏକ ହଜାର ଗଂଠି ଏବଂ ଅନେକ ଗୋଧାନ, ଏହିଠାରେ ଥିବା କଠକ ପାଠକ ଏବଂ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ଯୁବକମାନେ ପାଇଁ ଦେବାକୁ କହିଲେ। ସେମାନେ ଦୈନିକ ପାଠରେ ଏକାଗ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମ କରିନାହାନ୍ତି; ସେମାନେ ଆଳସି, ସୁବିଧାପ୍ରିୟ, ତଥା ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ। ସେମାନେ ପାଇଁ ଅଠିଅଠି ଯାନ ମଣି ଭରି ଦେଇବାକୁ, ଦୁଇ ଶ ଉତ୍ତମ ବଳଦ, ଏବଂ ଏକ ହଜାର ଧାନ ଦେଇବାକୁ କହିଲେ। ସାଉମିତ୍ରି, ସେମାନେ ପାଇଁ ଏକ ହଜାର ଗଂଠି ଦେଇବାକୁ ଏବଂ କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିବା ଅନେକ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଏକ ହଜାର ଦେଇବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। "ମୋ ମା କୌଶଳ୍ୟା ତାଙ୍କ ଦାନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତୁ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଦର ଦିଅ।" ଏହିପରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ବିପୁଳ ଧନ ଦେଇ, ଧନର ଦେବତା ପରି ଦେଇଲେ। ଏହାପରେ, ନିଜ ଆଶ୍ରିତମାନେକୁ ଏକ ଏକରି ଜୀବନ ଦେଇ, ଧନ ଦେଇ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦୁଃଖରେ ଭରି ଗଳା ଚାପି ଦେଇ କହିଲେ, "ମୋ ଘର ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଘର ମୋ ଫେରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି ଆଶ୍ରିତ ପାଇଁ ଖାଲି ହେବ ନାହିଁ।" ଏହିପରେ, ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରିତମାନେକୁ ଏହି କଥା କହି, ତାଙ୍କ ଧନ ଦେବାକୁ ଭଣ୍ଡାରୀକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରିତ ତାଙ୍କ ଧନ ଆଣିଲେ, ଏହି ବିପୁଳ ଧନ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ପରି ଶ୍ରୀରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏହି ଧନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯୁବକ, ବୃଦ୍ଧ ଏବଂ ଦରିଦ୍ରମାନେକୁ ଦେଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗର୍ଗ ଗୋତ୍ରର ତବା ଚୁଁଆ ଚୁଁଆ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତ୍ରିଜଟା, ଯେଉଁଠି ଜଙ୍ଗଲ ଚାଷ କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଯୁବତୀ ଜନା ଏବଂ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ନେଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହଳ ଓ ତାଲ ଛାଡ଼, ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖ ହେଉ, ବିଶ୍ୱାସ କର, କିଛି ଲାଭ ହେବ।" ତ୍ରିଜଟା, ଭୃଗୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରସ ପରି ତେଜସ୍ଵୀ, କୌଣସି ଅଟକାଅଟି ବିନା ପଞ୍ଚମ ଦ୍ୱାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତରାଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖେ ଯାଇ, "ମହାରାଜ, ମୁଁ ଦରିଦ୍ର ଓ ଅନେକ ପିଲା ଅଛି," କହିଲେ। "ମୁଁ ସଦା ଜଙ୍ଗଲ ଚାଷ କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରେ, ମୋ ପ୍ରତି ଅନୁଗ୍ରହ କର," କହିଲେ। ତାପରେ ରାମ ହସି କହିଲେ, "ମୋତେ ହଜାର ଗଂଠିରୁ ଏକଟି ମଧ୍ୟ ଦେଇନାହିଁ; ତୁମେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଯେତେ ଘେରିବ, ସେତେ ଗଂଠି ତୁମେ ପାଇବ।" ତ୍ରିଜଟା ତୁରନ୍ତ ନିଜ ପୋଷାକ ମୁଡ଼ି, ଦଣ୍ଡ ନେଇ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଫିଙ୍ଗିଲେ। ଦଣ୍ଡ ଦେଖିଲେ ସରୟୁ ନଦୀ ଉପରେ ଦେଉଁଠି ଗଂଠି ଏବଂ ବଳଦ ନିକଟେ ପଡ଼ିଲା। ରାମ ତ୍ରିଜଟାକୁ ସରୟୁ ତଟରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଗଂଠିଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ରିଜଟାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ନେଇଦେଲେ। ରାମ ଗର୍ଗବଂଶୀ ତ୍ରିଜଟାକୁ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ଶାନ୍ତି ଦେଇ କହିଲେ, "ତୁମେ କ୍ରୁଧ ହେବ ନାହିଁ; ଏହା ମୋ ଅଳିକ ମଜା ଥିଲା।" "ଏହି ତୁମେ ଶକ୍ତି, ଯାହା ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ। ଏହି ଜାଣିବା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରେରିଥିଲି। ଏବେ ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ଅନ୍ୟ ଏକ ଦାନ ଚୟନ କର।" "ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଟକାଇବି ନାହିଁ। ମୋ ଧନରୁ ଯେଉଁଠି ଚାହିଁବ, ଭଲ ଭାବେ ଦେଇବି, ଯେପରି ମୁଁ ପୁଣ୍ୟ ଓ କୀର୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବି।" ତ୍ରିଜଟା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଯୁବତୀ ଜନା ଆନନ୍ଦରେ ଗଂଠି ଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ରାମଙ୍କ କୀର୍ତି, ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ରାମ, ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରୁଷ ଭାବରେ, ନିଜ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜିତ ବିପୁଳ ଧନ ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନେକୁ ଆଦର ସହିତ ବଣ୍ଟନ କଲେ। ଦ୍ୱିଜନ୍ମ ମିତ୍ର, ଦାସ, ଦରିଦ୍ର ଭିକାରୀ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଦାନ ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, କୌଣସି ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିଲେ ନାହିଁ। ଏବେ ଗୋବିରି ଏଉଁତି ତିରିଶିତି ତୃତୀୟ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ବିଦେହୀ ସୀତାଙ୍କ ସହ ଦ୍ୱିଜନ୍ମମାନେକୁ ବିପୁଳ ଧନ ଦେଇ, ରଘୁବଂଶର ଦୁଇ ଉତ୍ତମ ନର, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସୀତା ସହିତ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଲେ। ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦୁଇ ଦାସ ଦେଇ ଚାଲିଥିଲେ, ଏବଂ ସୀତା ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଲୋକମାନେ ରାମଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଦେଉଁଠି ରାଜପଥ, ରଜପାଳ, ଅଟାଳିକା ଓ ଦୁର୍ଗ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଦେଖିଲେ। ରାମଙ୍କ ଗଲି ଦେଖିବାକୁ ଲୋକମାନେ ଏତେ ଭିଡ଼ ହେଲେ, ରାସ୍ତା ଚାଲିବା ଅସମ୍ଭବ ହେଲା; ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ଉପରୁ ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଭାଇ ଓ ସୀତା ସହ ଚାଲୁଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ ଅନେକ କଥା କହିଲେ—"ଯାହାକୁ ଚାରି ଭାଗ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲା, ସେଉଁଠି ଏବେ କେବଳ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ସହ ଚାଲୁଛନ୍ତି।" "ଯିଏ ରାଜ୍ୟର ସ୍ୱାଦ ଜାଣିଥିଲେ, ଅନେକ ସୁଖ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ଧର୍ମ ପାଇଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନାହିଁ।" "ଯିଏକୁ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିନଥିଲେ, ଆଜି ରାଜପଥରେ ଲୋକମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି।" ଏଭଳି ଦୟା, ଦାନ ଓ ଆଦରରେ ରାମ ଚନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଜନସମୂହର ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଦୁଃଖ ଓ ଆଶା ଆଣିଲେ।