ଭାଇ ରାମଙ୍କ ଆଦେଶ—ଯାହା ସ୍ନେହଭରା ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ—କୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବୁଝିଲେ । ସେ ତୁରନ୍ତ ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଏଠାରେ, ଅଗ୍ନିଶାଳାରେ ବସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, "ମିତ୍ର, ଆସ, ମୋ ସହ ଚଳ, ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଗୃହ ଦେଖ ।" ଏପରେ ସୁୟଜ୍ଞ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନା ସମାପ୍ତ କରି ସୌମିତ୍ରିଙ୍କ ସହ ରାମଙ୍କ ଶୋଭାମୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ରାମ, ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କୁ ସୁନାର କଙ୍କଣ, ଶୁଭ୍ର କୁଣ୍ଡଳ, ସୁନା ଧାଗାର ହାର, ମଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ସୀତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ରାମ କହିଲେ, "ମୃଦୁଭାବୀ, ତୁମର ଭାର୍ଯ୍ୟା ପାଇଁ ଏକ ହାର ଓ ସୁନା ଶୃଙ୍ଖଳ ନେଇଯିବ; ମୋ ସହଧର୍ମିଣୀ ସୀତା ତାଙ୍କୁ ଏକ କମରବନ୍ଧ ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ।" "ତୁମର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଯିଏ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଶୋଭାମୟ ପାୟଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ମଧ୍ୟ ଦେଉଛନ୍ତି । ଏବଂ ବୈଦେହୀ ଚାହାନ୍ତି ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଣିମୁକ୍ତାରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଶୟ୍ୟା ପ୍ରସ୍ତୁତ କର । ଏହି ଶତ୍ରୁଞ୍ଜୟ ନାମକ ହାତୀ, ଯାହା ମୋ ମାମା ଦେଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ଏକ ହଜାର ସୁନା ମୁଦ୍ରା ସହ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ।" ରାମଙ୍କ ଏହି ଉପହାର ସ୍ୱୀକାର କରି ସୁୟଜ୍ଞ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳାଶୀର୍ବାଦ କଲେ । ତାପରେ ରାମ ସୌମିତ୍ରିଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ, "ସୌମିତ୍ରି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଓ କୌଶିକ—ଏହି ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହୋଦୟଙ୍କୁ ମଣିମୁକ୍ତା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କର ।" "ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏଉଁ ଭାବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ, ଯେପରି ଫସଲ ପାଣି ପାଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ । ତାଙ୍କୁ ଏକ ହଜାର ଗାଈ, ସୁନା, ରୂପା, ମଣି ଓ ଧନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କର । ତୈତ୍ତିରୀୟ ଶିକ୍ଷକ, ଯିଏ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେଠିପାଇଁ ଯେତେ ଚାହିଁବେ ସେତେ ରଥ, ପରିଚାରକ ଓ ପାଟ ଦେଇଦିଅ ।" "ଚିତ୍ରରଥ ଚାଳକ, ଯିଏ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ଆମ ସେବା କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମଣି, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଧନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କର । ଏଉଁ ଗୋପ, ଏକ ହଜାର ଗାଈ, ଏହି କଠକ ଅଧ୍ୟୟନରେ ନିରତ ଯୁବକମାନେ, ଯିଏ କି ଦୈନିକ ପାଠ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଅଶୀ ଗାଡ଼ି ଭରି ମଣି, ଦୁଇଶେ ଉତ୍ତମ ବୃଷ, ଏବଂ ଏକ ହଜାର ପରିମାଣ ଚାଉଳ ଦିଅ ।" "ତାଙ୍କର ଜୀବିକା ପାଇଁ ଏକ ହଜାର ଗାଈ ଦିଅ, ଏବଂ କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଥିବା ଅନେକ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଏକ ହଜାର କରି ଦିଅ । ଏପରି ଦାନ କଲେ ମୋ ମା କୌଶଲ୍ୟା ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ଖୁସି ହେବେ । ସୌମିତ୍ରି, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏଭଳି ସମ୍ମାନ କର ।" ଏହିପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଧନରାଜ ପରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଧନ ବଣ୍ଟନ କଲେ । ତାପରେ ସେ ନିଜ ନିର୍ଭରଶୀଳମାନେଙ୍କୁ ଅଶ୍ରୁଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, "ମୋ ତଥା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଗୃହ ମୋ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବେ ଖାଲି ହେବ ନାହିଁ ।" ଏମିତି କହି ସେ ସମସ୍ତ ନିର୍ଭରଶୀଳଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ, ଖଜାଞ୍ଚିକୁ କହିଲେ, "ମୋ ଧନ ଆଣ ।" ତେବେ ସମସ୍ତ ଧନ ଆଣାଯିବା ସହ ବଡ଼ ଧନରାଶି ଦେଖାଗଲା । ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମିଶି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୃଦ୍ଧ, ଯୁବକ ଓ ଦରିଦ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଏହି ଧନ ବଣ୍ଟନ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଗର୍ଗ ବଂଶର ତ୍ରିଜଟା ନାମକ ଏକ ଦରିଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ କୃଷି କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଜୁବତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସନ୍ତାନମାନେ ସହ କହିଲେ, "ହେ ପତି, ହାଳ ଏବଂ କୁଅଁ ଛାଡ଼, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ଧର୍ମାତ୍ମା ରାମଙ୍କ ଦରବାରକୁ ଯାଅ, ଶାୟଦ କିଛି ମିଳିପାରେ ।" ତ୍ରିଜଟା, ଭୃଗୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, କେହି ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେ ପଞ୍ଚମ ପରିସର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲେ । ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯାଇ ତିନି କହିଲେ, "ହେ ରାଜକୁମାର, ମୁଁ ଦରିଦ୍ର, ମୋର ଅନେକ ସନ୍ତାନ । ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଜଙ୍ଗଲ ଚାଷ କରି ଜୀବନ ଚାଲେଇ ଆସୁଛି; ଦୟାକରି ମୋ ଅବସ୍ଥା ବିଚାର କର ।" ଏହି କଥାକୁ ହାସ୍ୟରେ ରାମ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ହଜାର ଗାଈ ମଧ୍ୟ ଦେଇନାହିଁ; ତୁମେ ତୁମ ଦଣ୍ଡ ନିଆଁ, ଯେତେ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଘେରିପାରିବ, ସେତେ ଗାଈ ତୁମକୁ ଦିଅଯିବ ।" ତ୍ରିଜଟା ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ଗାମ୍ଛା ବାନ୍ଧି, ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇ ସବୁ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଛାଡ଼ିଲେ । ସେହି ଦଣ୍ଡ ହାତରୁ ଛୁଟି ସରୟୂ ନଦୀ ଉପରେ ଗଲା ଓ ଗୋମହିଷ ରାଶି ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲା । ରାମ ତ୍ରିଜଟାଙ୍କୁ ସରୟୂ ତଟରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଏହି ଗାଈମାନେ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଦେଲେ । ତାପରେ ରାମ ମୃଦୁଭାବରେ ତ୍ରିଜଟାଙ୍କୁ କହିଲେ, "କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଉନାହାଁ, ଏହା ମୋ ମଜାକ ଥିଲା । ଏହା ତୁମର ଶକ୍ତି, ଯାହା ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା ନୁହେଁ । ମୁଁ ଏହି ଶକ୍ତି ଜାଣିବାକୁ ଏପରି କହିଥିଲି । ଏବେ ତୁମେ ଆଉ ଯେକୌଣସି ଇଚ୍ଛିତ ବର ଚାହିଁ ।" "ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି ରୋକିବି ନାହିଁ । ମୋ ଧନରୁ ଯେଉଁ ଚାହଁ, ଠିକ୍ ଭାବେ ତୁମକୁ ଦିଅଯିବ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୋର ପୁଣ୍ୟ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ହେଉ ।" ଏଭଳି ଶ୍ରୀରାମ ନିଜ ଦୟା, ଦାନଶୀଳତା ଓ ଉଦାରତା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଜନମାନ୍ୟ ହେଲେ ।