ରାମ ଚନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ସ୍ଥିର ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଥିଲେ। ସେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୟାଭାବରେ କହିଲେ, "ପ୍ରିୟ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଆସିଛ, ସେଠି ଏଠି ସମୟରେ ମୋର ଇଛା ଅନୁସାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉପଯୁକ୍ତ ହୋଇଛ।" ତାପରେ ରାମ କହିଲେ, "ଶତ୍ରୁଘାତୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତାପସମାନଙ୍କୁ ତୁମ ସହିତ ଦାନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଏଠାରେ ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୁରୁଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ଓ ମୋର ସମସ୍ତ ନିର୍ଭରଶୀଳ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଶୀଘ୍ର ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବି।" ଏହା ପରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଭାଇଙ୍କର ଏହି ଉପକାରକ ଓ ପ୍ରିୟ ଆଜ୍ଞା ବୁଝି, ତୁରନ୍ତ ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ ଅଗ୍ନିଶାଳାରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, "ମିତ୍ର, ମୋ ସହ ଚଲ, ଏବଂ ଜେଉଁ ଲୋକ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାଏ, ସେଠି ଘର ଦେଖ।" ପରେ ସୁୟଜ୍ଞ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନା କରି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ରାମଙ୍କ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ରାମ, ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କୁ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଙ୍କଣ, ରତ୍ନ ଖଚିତ ମାଳା, କଣ୍ଠା, ବାହୁଦଣ୍ଡ, ଚୂଡ଼ା ଓ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପରେ ସୀତାଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ରାମ କହିଲେ, "ମୃଦୁଭାବୀ, ଏକ ମାଳା ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୃଙ୍ଖଳ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଦିଅ; ମୋ ସହଧର୍ମିଣୀ ସୀତା ତାଙ୍କୁ ଏକ କମରବନ୍ଧ ମଧ୍ୟ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ। ତାପରେ, ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଯିଏ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବେ, ଦୁଇଟି ଅଲଙ୍କାର ଓ ଦୁଇଟି ଚୂଡ଼ା ମଧ୍ୟ ଦିଅ। ବୈଦେହୀ ଚାହେଁ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ରତ୍ନଖଚିତ ଶୟ୍ୟା ବିଛାଇ ଦିଅ। ଏହି ଶତ୍ରୁଂଜୟ ନାମକ ହାତୀ, ଯାହା ମୋର ମାମା ଦେଇଥିଲେ, ଏବେ ମୁଁ ଏହାକୁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ସହିତ ହଜାର ମୁଦ୍ରା ମଧ୍ୟ।" ରାମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସୁୟଜ୍ଞ ସମସ୍ତ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରି, ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ତାପରେ ରାମ, ମୃଦୁ ଭାବରେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଓ ସ୍ଥିର ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଏମିତି କହିଲେ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହନ୍ତି, "ସୌମିତ୍ରି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଓ କୌଶିକ ଏହି ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଦେଇ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କର। ସେମାନେ ଯେପରି ଫସଲ ଜଳରେ ତୃପ୍ତି ପାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ସେମାନେ ଧନ-ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ। ଏହା ସହିତ ଏକ ହଜାର ଗାଈ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ରୂପା, ରତ୍ନ ଓ ବଡ଼ ଧନ ଦିଅ। ତାଇତ୍ତିରୀୟ ଗୁରୁ, ଯିଏ ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଚାହିଁଥିବା ଯେତେ, ଗାଡ଼ି, ପରିଚାରକ ଓ ରେଶମ ପୋଶାକ ଦିଅ। ଚିତ୍ରରଥ ରଥି, ଯିଏ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ସେବା କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଧନ ଦିଅ। ଏହି ସମସ୍ତ ଗୋ-ଧନ, ହଜାର ଗାଈ, ଏବଂ କଠକ ଶାକ୍ହାଧ୍ୟାୟୀ, ଦଣ୍ଡଧାରୀ ଯୁବକମାନେ ଯେଉଁମାନେ ନିତ୍ୟ ପାଠରେ ଲିନ ଓ ଆଲସ୍ୟପ୍ରିୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅସୀ ପ୍ରସ୍ଥ ରତ୍ନ ଭରା ଗାଡ଼ି, ଦୁଇଶେ ଉତ୍ତମ ବୃଷ, ଏବଂ ହଜାର ପ୍ରମାଣ ଚାଉଳ ଦିଅ। ସେମାନଙ୍କ ପାଳନ ପାଇଁ ଏକ ହଜାର ଗାଈ ଦିଅ। କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯେଉଁ ବହୁ ତାଳିବନ୍ଧିତ ମହିଳାମାନେ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ହଜାର କରି ଦିଅ। ଯାହାପରି ମୋ ମାତା କୌଶଲ୍ୟା ତାଙ୍କ ଦାନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ମାନ୍ୟ କର।" ତାପରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଧନର ଦେବତା ଭଳି, ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଖକୁ ଦେଲେ। ପରେ ସେ ନିଜ ନିର୍ଭରଶୀଳମାନଙ୍କୁ ଅନେକ ଧନ ଦେଇ, କଣ୍ଠ ଆନ୍ଦ୍ରିତ କରି କହିଲେ, "ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଘର ଓ ମୋ ଘର ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ପାଇଁ ମୋ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୂନ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ।" ଏହିପରି କହି ସମସ୍ତ ନିର୍ଭରଶୀଳଙ୍କୁ ଧୀରଜ ଦେଇ, ଧନାଧ୍ୟକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋର ସମ୍ପତ୍ତି ଆଣ।" ସମସ୍ତ ନିର୍ଭରଶୀଳ ଧନ ଆଣିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ଧନର ଅମ୍ବାର ଦେଖାଗଲା। ଏହାପରେ ମହାପୁରୁଷ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ଏହି ଧନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯୁବ, ବୃଦ୍ଧ ଓ ଦରିଦ୍ରମାନେ ପାଖକୁ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଗର୍ଗ ବଂଶର ଏକ ପିତ୍ତଳ କେଶ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ତିଜଟା, ଯିଏ ଅରଣ୍ୟ ଚାଷ କରି ଜୀବନ ଚାଲାନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଆସିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଯୁବତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ନେଇ କହିଲେ, "ହେ ପତି, ହାଳ ଓ କୁଏଁ ରଖି ଦିଅ, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମଙ୍କ ଦର୍ଶନ କର, ସାୟଦ୍ ତୁମେ କିଛି ଲାଭ କରିପାରିବ।" ତିଜଟା, ଯିଏ ଭୃଗୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କ ଭଳି ତେଜସ୍ଵୀ, ସେ ଆସି ବିନା ବାଧାରେ ପଞ୍ଚମ ପରିସର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ, "ହେ ରାଜକୁମାର, ମୁଁ ଦରିଦ୍ର ଓ ସନ୍ତାନଧାରୀ। ମୁଁ ସଦା ଅରଣ୍ୟ ଚାଷ କରି ଜୀବିକା ଚଲାଏ। ମୋ ପ୍ରତି ଦୟା କର।" ତାପରେ ରାମ ହାସ୍ୟ ଭାବରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ହଜାର ଗାଈ ମଧ୍ୟ ଦେଇନାହିଁ। ତୁମେ ତୁମ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଯେତେ ଅଞ୍ଚଳ ଘେରିପାରିବ, ସେତେ ଧନ ତୁମକୁ ଦିଅଯିବ।" ତିଜଟା ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଚାଦର ମୁଣ୍ଡେ ବାନ୍ଧି, ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ଦୂରକୁ ଛାଡ଼ିଲେ।