ଏକ ସମୟର କଥା, ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ। ସେଠି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲା ଦିବ୍ୟ, ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ, ଦୁଇଟି ଅସୀମ ତୀରଧନୁଷ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ସମ ଦୁଇଟି ଶସ୍ତ୍ର, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ। ଜଙ୍ଗଲବାସ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରି, ସେ ତାଙ୍କ ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ପୂଜ୍ୟ ପ୍ରଧାନ ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ସେଇ ଅତିଶୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେଠି ସୌମିତ୍ରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କୁ ସେଇ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖାଇଲେ, ଯାହା ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଆତ୍ମସଂୟମୀ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ, "ପ୍ରିୟ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତୁମେ ଯେଉଁ ସମୟରେ ଆସିଛ, ଏହି ସମୟ ମୋର ଇଛା ଅନୁଯାୟୀ; ଏହି ଯଥାସମୟ।" ତାପରେ ରାମ କହିଲେ, "ଶତ୍ରୁନିବାରଣ କରୁଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ଏହି ସମସ୍ତ ଧନସମ୍ପତି ତୁମ ସହ ଏଠାରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତାପସମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କରିଦେଉଁ। ଏଠାରେ ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଗୁରୁଭକ୍ତି ଅଟୁଟ। ଏଠାରେ ମୋର ସମସ୍ତ ନିର୍ଭରଶୀଳ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।" "କିନ୍ତୁ, ତୁମେ ଏଠାରେ ବସିଥିବା ବଶିଷ୍ଠପୁତ୍ର ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କୁ ଆଣିଦିଅ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଶୀଘ୍ର ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବି।" ଭାଇଙ୍କର ଏହି ପ୍ରିୟ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଆଜ୍ଞା ବୁଝି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତୁରନ୍ତ ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ। ଅଗ୍ନିଗୃହରେ ବସିଥିବା ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କୁ ଶିରୋନମ୍ର କରି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ କହିଲେ, "ମିତ୍ର, ମୋ ସହ ଚଳ, ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସାଧନ କରୁଥିବା ଗୃହସ୍ଥ ଦେଖ।" ତାପରେ, ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନା କରି, ସୁୟଜ୍ଞ ଓ ସୌମିତ୍ରି ଏକାସাথে ରାମଙ୍କ ଶୋଭାମୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କୁ ସୁନାର କଙ୍କଣ, ଶୁଭ୍ର କଣ୍ଠା, ସୁନା ତାରର ମାଳା, ମଣି, ବାହୁବଳୟ, ଏବଂ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଳା ଦିଆଯାଇଲା। ପରେ, ସୀତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ରାମ ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ, "ମୃଦୁଭାଷୀ, ଏକ ନେକଲେସ୍ ଓ ସୁନା ଶୃଙ୍ଖଳ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଦିଅ; ଏବଂ ସୀତା ଏକ ହାର ମଧ୍ୟ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ନୂପୁର ଓ ଅଲଙ୍କାର ଦିଅ।" "ଏହି ମଣିମାଳା ଶୋଭିତ ଶୟ୍ୟା ମଧ୍ୟ ପ୍ରସ୍ଥାପିତ କରିଦିଅ। ଏହି ଶତ୍ରୁଞ୍ଜୟ ନାମକ ହାତୀ, ଯାହା ମୋର ମାମା ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ହଜାର ସୁନା ମୁଦ୍ରା ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି।" ଏପରି ଉପହାର ଦେଖି, ସୁୟଜ୍ଞ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳାଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ପରେ ରାମ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସୌମିତ୍ରି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଓ କୌଶିକ ଦୁଇଜଣ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମୁଲ୍ୟବାନ ମଣି ଦେଇ ସମ୍ମାନ କର। ସେମାନେ ଯେପରି ଫସଲକୁ ପାଣି ଦିଆଯାଏ, ସେପରି ସେମାନେକୁ ଧନ, ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ମଣି ଓ ଅପାର ଧନ ଦିଅ।" "ତଥା ତୈତ୍ତିରୀୟ ଶିକ୍ଷକ, ଯିଏ ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଯାନ, ସେବକ ଓ ରେଶମ ବସ୍ତ୍ର ଦିଅ, ଯେପରି ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା।" "ଚିତ୍ରରଥ ନାମକ ରଥଚାଳକ, ଯିଏ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ସେବା କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଧନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କର। ଅନେକ ଗୋଧନ, ଏକ ହଜାର ଗାଈ, କଠକ ପାଠକ ଓ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ଯୁବକମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖ। ସେମାନେ ଦୈନନ୍ଦିନ ପାଠରେ ନିରତ, ଅନ୍ୟ କିଛି କରନ୍ତି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସମାଜରେ ସମ୍ମାନିତ।" "ସେମାନେ ପାଇଁ ଅଶୀ ଗାଡ଼ି, ଦୁଇଶେ ଉତ୍ତମ ବୃଷ, ଏବଂ ଏକ ହଜାର ମାଣ୍ଡ ଧାନ ଦିଅ। ସେମାନେ ପାଇଁ ଏକ ହଜାର ଗାଈ ଓ କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କ ସେବାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କୁ ଏକ ହଜାର ହଜାର କରି ଦିଅ।" "ମୋର ମାତା କୌଶଲ୍ୟା ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କର।" ଏପରି ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏଇ ଧନ ସମସ୍ତ ପ୍ରଧାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଲେ, ଯେପରି କୁବେର ଧନ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି। ପରେ, ତାଙ୍କ ନିର୍ଭରଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବହୁତ ଧନ ଦେଇ, କଣ୍ଠ ଆନ୍ଦ୍ରରେ ନିବାସ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଗୃହ ତୁମେ ଯେପରିଅଛ, ମୋ ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୂନ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ।" ଏପରି ଦୟାର ସମ୍ବୋଧନ କରି, ଧନାଧ୍ୟକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ଧନ ଆଣ।" ତାପରେ ସମସ୍ତ ଧନ ଆଣାଗଲା, ଯାହା ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲା। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସେଇ ଧନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୟସ୍କ, ଯୁବକ ଓ ଦରିଦ୍ରମାନେଙ୍କୁ ବଣ୍ଟନ କରିଦେଲେ। ସେଠି ଏକ ଗର୍ଗ ବଂଶୀୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ତ୍ରିଜଟା, ଯିଏ ଜଙ୍ଗଲ ଚାଷ କରି ଜୀବନ ଜୀବିକା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଯୁବତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ସନ୍ତାନମାନେଙ୍କୁ ନେଇ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ପତି, ହାଳ ଓ କୁଅଁଚ ରଖିଦିଅ, ମୋ କଥା ଶୁଣ; ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ, ହୟତ ତୁମେ କିଛି ଲାଭ କରିପାରିବ।" ତ୍ରିଜଟା, ଯିଏ ଭୃଗୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ପ୍ରଭା ସମ, ପଞ୍ଚମ ପରିସର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନିରୋଧିତ ଯାଇ, ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେଠି, ସେ କହିଲେ, "ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ମହାବଳଶାଳୀ, ମୁଁ ଦରିଦ୍ର, ଏବଂ ମୋର ଅନେକ ସନ୍ତାନ ଅଛି।" ଏପରି ଭାବେ ରାମ ତାଙ୍କ ଧନ ଓ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ଜଙ୍ଗଲ ଯାତ୍ରା ପୂର୍ବରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ।