ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସୀତା ସ୍ବୟଂ, ମୋ ମାତା ଓ ଆମ ପରି ଅନ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ଭାଳିବାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସକ୍ଷମ। ସେ ଏକ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ନାରୀ।” ସେ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସଙ୍ଗୀ ହେବାକୁ ଚାହେଁ; ଏଥିରେ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ନାହିଁ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଆତ୍ମସନ୍ତୁଷ୍ଟି ହେବ ଓ ଆପଣଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ।” ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସ୍ୱୟଂ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଜନ୍ୟ ଓ ଝାଲା ନେଇ, ରାମଙ୍କ ପାଖରେ ଥିବା ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ ଆଗରେ ଚାଲିବାକୁ ଏବଂ ରାମଙ୍କୁ ମାର୍ଗ ଦେଖାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ସ୍ୱୟଂ ଦୂର୍ଗମ ଅଞ୍ଚଳରେ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଏବଂ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଳ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରିବେ। ସେ କହିଲେ, “ଆପଣ ଓ ବୈଦେହୀ ପାହାଡ଼ ଶିରା ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କରିବେ, ଏବଂ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଗରେ ଓ ସ୍ୱପ୍ନରେ ସମସ୍ତ କାମ କରିବି।” ରାମ ଏହି ମଧୁର ଓ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାଗୁଡିକୁ ଶୁଣି ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, “ସୌମିତ୍ରି, ତୁମେ ତୁମ ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେଇ ଆସ।” ଏହି ସମୟରେ ଦୁଇଟି ଦିବ୍ୟ ଧନୁ, ଯାହା ମହାତ୍ମା ବରୁଣ ଜନକଙ୍କ ମହାୟଜ୍ଞରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ସେଗୁଡିକ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦିବ୍ୟ କବଚ, ଦୁଇଟି ଅସମାପ୍ତ ତୀର-କୁଇରି, ଦୁଇଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ ତଳୱାର ମଧ୍ୟ ଥିଲା। ସୌମିତ୍ରି ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ଜଙ୍ଗଳବାସର ନିଷ୍ଠା କରି, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର କୁଳଗୁରୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ନେଲେ। ସୌମିତ୍ରି ରାମଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର ଦେଖାଇଲେ, ସେଗୁଡିକ ଫୁଲ ଓ ମାଳାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା। ସଂୟମୀ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଦର ସହ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତୁମେ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଆସିଛ, ଯେପରି ମୁଁ ଚାହେଁଥିଲି।” ତାପରେ ରାମ କହିଲେ, “ମୁଁ ଚାହେଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ ତୁମ ସହ ଏଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତପସ୍ବୀମାନେଙ୍କୁ ଦେବାକୁ। ଏଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୁରୁପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ; ଏଉଁ ମୋର ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରିତମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି। ତୁମେ ସୁୟଜ୍ଞ, ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର, ଦ୍ୱିଜମାନେର ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ; ମୁଁ ସମସ୍ତ ଗୁଣୀ ଓ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଶୀଘ୍ର ଜଙ୍ଗଳକୁ ଯିବି।” ଏଠାରେ ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଏକତିସ ଅଧ୍ୟାୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ତାପରେ, ଭାଇଙ୍କର ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶୀଘ୍ର ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅଗ୍ନିଶାଳାରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ମିତ୍ର, ଆପଣ ମୋ ସହ ଚାଲିବେ ଓ ଦୁର୍ଗମ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଗୃହକୁ ଦେଖିବେ।” ସୌମିତ୍ରି ସହ ଏଉଁ ସୁୟଜ୍ଞ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ କରି ରାମଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାମ ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାର, କଣବା ଓ ଗଳାର ମାଳା, ରତ୍ନ, ବ୍ରାସଲେଟ ଓ ବାଙ୍ଗି ସହ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପରେ, ସୀତାଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ରାମ କହିଲେ, “ସୁୟଜ୍ଞ, ଆପଣଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଗଳାର ମାଳା ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୃଙ୍ଖଳ ଦିଅ; ଏବଂ ସୀତା ଏକ କମରବନ୍ଧ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ। ଆପଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଯେଉଁଠି ଜଙ୍ଗଳକୁ ଯିବେ, ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ ଅଙ୍ଗଦ ଓ ସୁନ୍ଦର ବାହୁବଳୟ ଦିଅ। ବୈଦେହୀ ଚାହେଁ, ଆପଣ ଏକ ରତ୍ନ ଅଳଙ୍କୃତ ଶୟନ ବିଛାଇ ଦିଅ। ଏହି ଶତ୍ରୁଞ୍ଜୟ ନାମକ ହାତୀ, ଯାହା ମୋର ମାମା ଦେଇଥିଲେ, ଏବେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଉଛି, ଏକ ହଜାର ମୁଦ୍ରା ସହ।” ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସୁୟଜ୍ଞ ଏହି ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କଲେ ଓ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଏପରେ, ରାମ ମୃଦୁ ଓ ଶାନ୍ତ ଭାଇ ସଉମିତ୍ରିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସଉମିତ୍ରି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଓ କୌଶିକ, ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଦେଇ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କର; ଯେପରି ଫସଳକୁ ଜଳ ଦିଅ। ରାଘବ, ସେମାନେ ହଜାର ଗାଁ, ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ରୂପା, ରତ୍ନ ଓ ବୃହତ୍ ଧନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କର। ତୈତ୍ତିରୀୟ ଶିକ୍ଷକ, ଯିଏ ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ଏକ ଗାଡ଼ି, ସେବକ ଓ ପଟ ଦେଅ, ଯେପରି ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାହେଁ। ଚିତ୍ରରଥ, ଯିଏ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ମୋର ଉପଦେଷ୍ଟା ଓ ରଥଚାଳକ—ତାଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ପଟ ଓ ଧନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କର। ସମସ୍ତ ଗାଁ ଓ ହଜାର ଗାଁ, ଏଉଁ କଠକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ଯୁବକମାନେ—ସେମାନେ ଦୈନିକ ପାଠରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଅନ୍ୟ କିଛି କରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଅଳସ, ଆରାମ ପ୍ରିୟ, କିନ୍ତୁ ମହାନ୍ମାନେଙ୍କର ସମ୍ମାନିତ। ସେମାନେ ପାଇଁ ଅଠାଠି ଗାଡ଼ି ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଇଶ ଉତ୍ତମ ବଳଦ, ହଜାର ଧାନ ଦିଅ। ତାଙ୍କ ଜୀବିକା ପାଇଁ ଏକ ହଜାର ଗାଁ ଦିଅ; କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ ଏକ ବୃହତ୍ ମହିଳା ଦଳ ଆସିଛି—ସଉମିତ୍ରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେକୁ ହଜାର ଦିଅ। ମୋର ମାତା କୌଶଳ୍ୟା ତାଙ୍କ ଦାନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବା ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ମାନ କର, ଲକ୍ଷ୍ମଣ। ଏପରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ, ରାମଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଧନ ଦେଲେ, ଯେପରି ଧନର ଦେବତା। ତାପରେ, ଆଶ୍ରିତମାନେଙ୍କୁ ବହୁତ ଧନ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଜୀବିକା ସୁନିଶ୍ଚିତ କରି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ କଣ୍ଠ ଚିତ୍ତିତ କରି କହିଲେ, “ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଗୃହ ଓ ମୋର ଗୃହ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ମୋର ଫେରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଲି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ଏପରେ, ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରିତମାନେଙ୍କୁ କହି, ଯେମାନେ ବିଷାଦ ଭାବରେ ଥିଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଧନର ଖଜାନା ଅଧିକାରୀକୁ କହିଲେ, “ମୋର ଧନ ଆଣ।