ଏହି ଉତ୍କଳ ରାମାୟଣର ଏକ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ—“ଯଦି ଭରତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ନ୍ୟାୟରେ ଶାସନ କରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଅହଂକାରରେ ତାଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଇଯାଏ, ତେବେ ମୁଁ ସେହି କୁଟିଳ ଦୁଷ୍ଟ ଭରତଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡିତ କରିବି; ତାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ତେଣୁ ତିନି ଲୋକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ କ୍ଷମା କରିବି ନାହିଁ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏହିପରି କହିଲେ—“ମା କୌଶଳ୍ୟା ଏକ ହଜାର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପରି ପୁତ୍ରକୁ ଚାଲିବାକୁ ସମର୍ଥ; ତାଙ୍କୁ ଏକ ହଜାର ଗ୍ରାମ ଦିଆଯାଇଛି, ସେ ସମସ୍ତ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଚାଲିପାରିବେ। ସେ ନିଜେ, ମୋ ମାଁ ଏବଂ ମୋ ପରି ଅନ୍ୟ ପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଉପଜୀବନ ଦେଇପାରିବେ; ସେ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ମହିଳା।” ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଆଗକୁ କହିଲେ—“ମୁଁ ତୁମ ସଙ୍ଗୀ ହେବାକୁ ଚାହେଁ; ଏଥିରେ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ନାହିଁ। ତୁମେ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାମ ସାଧନ କରିପାରିବା, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରିବି। ମୁଁ ଧନୁଷ ଚାପି, ଗାଁତେ କୁହାଡ଼ି ଏବଂ ଝାଲି ନେଇ, ତୁମେ ଯାଉଥିବା ପଥରେ ପ୍ରଥମେ ଚାଲି ଦେଖାଇଦେବି। ମୁଁ ସଦା ତୁମ ପାଇଁ ମୂଳ ଫଳ ଏବଂ ତପସ୍ବୀମାନେ ଖାଇଥିବା ଅନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ ଉପଜୀବନ ଏକତ୍ର କରିଦେବି। ତୁମେ ଏବଂ ଵୈଦେହୀ ପାହାଡ଼ର ଶୃଙ୍ଗ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କରିବେ, ମୁଁ ତୁମେ ଜାଗି ବା ଶୁଅ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ କାମ କରିବି।” ରାମ ଏହି ମଧୁର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଖୁସି ହେଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ—“ସଉମିତ୍ରି, ତୁମେ ଏବେ ନିଜ ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ ଆସ।” ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଇଟି ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ, ଯାହା ମହାତ୍ମା ବରୁଣ ଜନକଙ୍କ ମହାଯଜ୍ଞରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ସେଗୁଡିକୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ନେଇଲେ; ଦିବ୍ୟ କବଚ, ଦୁଇଟି ଅଖଣ୍ଡ କୋଟି, ଦୁଇଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ସୁନାର ତଲୱାର ମଧ୍ୟ ନେଇଲେ। ସଉମିତ୍ରି ନିଜ ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ଅରଣ୍ୟବାସ ନିଷ୍ଠା କରି, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ପୂର୍ବପୁରୁଷ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ନେଲେ। ସଉମିତ୍ରି ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଫୁଲ ଏବଂ ମାଳାରେ ସାଜି ରାମଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ—“ପ୍ରିୟ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତୁମେ ଏବେ ସମୟରେ ଆସିଛ, ଏହି ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ ତୁମ ସହ ଏଠି ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅ। ଏଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟତାରେ ଦୃଢ଼; ଏବଂ ମୋ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ। ତୁମେ ସୁୟଜ୍ଞ, ବଶିଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଏବଂ ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ମଧ୍ୟ ନେଇଆଉ; ମୁଁ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଶୀଘ୍ର ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବି।” ଏହିପରି ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଏକତିସ ଅଧ୍ୟାୟ ପଠିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ତାପରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ନିଜ ଭାଇଙ୍କର ଆଦେଶ ବୁଝି, ଶୀଘ୍ର ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ଥିବା ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ କହିଲେ—“ମିତ୍ର, ଆସ, ଏବଂ ଏହି ଦୁଃସାଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଘରକୁ ଦେଖ।” ପ୍ରାତଃସମୟ ଉପାସନା ପରେ, ସଉମିତ୍ରି ସହ ସୁୟଜ୍ଞ ରାମଙ୍କ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ, ସୁନାର କଙ୍ଗନ, ରୂପା ଝୁମୁକି, ସୁନା ଦାଗାର ହାର, ମଣି, ବ୍ରାସଲେଟ, ଚୂଡା ଏବଂ ଅନେକ ରତ୍ନରେ, ରାମ କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶର ଅନୁସୂତି ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସୀତାଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ରାମ କହିଲେ—“ମୃଦୁ ମନ, ଏକ ହାର ଏବଂ ସୁନା ଚେନ ତୁମ ଜନାନୀ ପାଇଁ ନେଇଯିବ; ସୀତା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଏକ କମରବନ୍ଧ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ। ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଯାଉଥିବା ଘରବାଳି ପାଇଁ ଏକତି ଅନ୍ତୁର ଏବଂ ସୁନାର କଙ୍ଗନ ଦିଅ। ସୀତା ଚାହେଁ ତୁମେ ଏକ ମଣି ଦିଆ ଶଯ୍ୟା ଆସ୍ଥାପନ କର। ଏହି ଶତୃଞ୍ଜୟ ହାତୀ, ଯାହା ମୋ ମାମା ଦେଇଥିଲେ, ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ଏକ ହଜାର ସୁନା ମୁଦ୍ରା ସହ।” ରାମଙ୍କ ଏହି ଉପହାର ଦେବାକୁ ସୁୟଜ୍ଞ ସ୍୵ୀକାର କରି, ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏବଂ ସୀତାଙ୍କୁ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ତାପରେ, ରାମ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଶାନ୍ତ ଭାଇ ସଉମିତ୍ରିଙ୍କୁ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଥାନ୍ତି, ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—“ସଉମିତ୍ରି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଏବଂ କୌଶିକ, ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମଣି ଦେଇ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କର। ରାଘବ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ହଜାର ଗାଈ, ସୁନା ଓ ରୂପା, ମଣି ଏବଂ ବିପୁଳ ଧନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କର। ଟୈତ୍ତିରୀୟ ଶିକ୍ଷକ, ଯିଏ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଯାନ, ନିଯୁକ୍ତ, ମୂଲ୍ୟବାନ ଶୂନ୍ତି ବସ୍ତ୍ର ଦିଅ, ଯେପରି ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା। ଚିତ୍ରରଥ ରଥଚାଳକ, ଯିଏ ଦୀର୍ଘକାଳ ଦେଖା ଦେଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମଣି, ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଧନ ଦିଅ। ଏଠି ଥିବା ସମସ୍ତ ଗାଈ ଏବଂ ଏକ ହଜାର ଗାଈ, ଅନେକ କଠକ ପାଠକ ଏବଂ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ଯୁବକ, ଯେଉଁମାନେ ଦୈନିକ ପାଠରେ ନିଷ୍ଠା, ଅନ୍ୟ କିଛି କରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଆଲସ୍ୟପ୍ରିୟ ଏବଂ ସୁବିଧାପ୍ରିୟ, ତଥା ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ। ସଉମିତ୍ରି, ତୁମେ ଏହି ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଏଠି ଥିବା ଏଠିଏଠି ମଣି ଭରା ଅଠାଠି ଯାନ, ଦୁଇ ଶହ ଉତ୍ତମ ମଝି ଓ ଏକ ହଜାର ଚାଉଲ ଦିଅ। ତାଙ୍କ ଦେଖାଶୁଣା ପାଇଁ ଏକ ହଜାର ଗାଈ ଦିଅ; କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଏକ ବଡ଼ ଦଳ ନାରୀ ଆସିଛନ୍ତି—ସଉମିତ୍ରି, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଏକ ହଜାର ଦିଅ। ମୋ ମା କୌଶଳ୍ୟା ନିଜ ଦାନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇବା ପାଇଁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ପୁରା ମାନ୍ୟ କର, ଲକ୍ଷ୍ମଣ।” ଏପରି ଦିଶି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ନିଜେ ଏହି ଧନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦେଇ, ଧନର ଦେବତା ପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।