ରାମ ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଘୋଡ଼ାର ମାଲିକା କୈକେୟୀ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖିତ ସହପତ୍ନୀମାନେ କେବେ ଖୁସି ହେବେ ନାହିଁ। ଭରତ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି କୈକେୟୀଙ୍କ ସହ ସ୍ଥିର ହେଇଲେ, କୌଶଳ୍ୟା ଓ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିବା ସୁମିତ୍ରାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବେ ନାହିଁ। ସଉମିତ୍ରି, ତୁମେ ଏଠାରେ ଏହି ମହିଳାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କର; କିମ୍ବା ରାଜାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କର। କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କ ପ୍ରତି ଏହି କଥା ମାନିବା ତୁମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ଏହି ଭାବରେ, ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ବଡ଼ ଧର୍ମ ଦେଖାଇବା; ବୟସ୍କ ଓ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବାରେ ତୁମ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ପ୍ରମାଣିତ ହେବ। ସଉମିତ୍ରି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ କର; ରଘୁବଂଶର ଗର୍ବ, ଆମ ମାତାଙ୍କୁ ଆମ ବିନା ଖୁସି ହେବା ନ ଦିଅ।" ରାମଙ୍କ ମୃଦୁ କଥା ଶୁଣି ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଯିଏ ବକ୍ତବ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଉତ୍ତର ଦେବାରେ ଦକ୍ଷ, ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମ ତେଜରେ ଭରତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କୌଶଳ୍ୟା ଓ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମ୍ମାନ କରିବେ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯଦି ଭରତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି ନ୍ୟାୟରେ ଶାସନ ନ କରିବେ, ଏବଂ ଅହଂକାରରେ ଦୁଃଖିତ ମନ ନେଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ତିନି ଲୋକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦଣ୍ଡ ଦେବି।" "ମହାନ କୌଶଳ୍ୟା ଏକ ହଜାର ମୋ ପରି ଲୋକଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିପାରିବେ; ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ହଜାର ଗ୍ରାମ ଅଛି। ସେ ନିଜକୁ, ମୋ ମାତାକୁ, ଓ ମୋ ପରି ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମର୍ଥ। ସେ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାବାନ ମହିଳା।" "ମୁଁ ତୁମ ସାଥୀ ହେବାକୁ ଚାହେଁ; ଏଥିରେ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ନାହିଁ। ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବି, ଏବଂ ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସାଧିତ ହେବ। ମୋ ଧନୁ ଶର ଏବଂ ଗାଁତି-କୁଣ୍ଡା ସହିତ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଆଗରେ ଚାଲିବି, ତୁମକୁ ପଥ ଦେଖାଇବି।" "ମୁଁ ସଦା ତୁମ ପାଇଁ ମୂଳ-ଫଳ ଓ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଜଂଗଲ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରିବି। ତୁମେ ଓ ବୈଦେହୀ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଆନନ୍ଦ କରିବା; ମୁଁ ତୁମ ସବୁ କାମ କରିବି, ତୁମେ ଜାଗିଥିବା କିମ୍ବା ଶୁଇଥିବା।" ରାମ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ କହିଲେ, "ସଉମିତ୍ରି, ତୁମ ସମସ୍ତ ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ ଆସ।" ତାପରେ, ଦୁଇଟି ଦିବ୍ୟ ଧନୁ, ଯାହା ବରୁଣ ମହାତ୍ମା ଜନକଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ କବଚ, ଦୁଇଟି ଅଖଣ୍ଡ ତୁଣୀ, ଦୁଇଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ସୁନାର ତଳୱାର—ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଇକ୍ଷ୍ବାକୁ ବଂଶର କୁଳଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଗୃହରେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିଲେ। ସଉମିତ୍ରି ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ, ଫୁଲ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ଓ ଶୋଭିତ। ରାମ ଅନ୍ତର୍ଯମ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଆସିଛ; ଏହି ମୁଁ ଚାହିଥିଲି।" "ମୁଁ ମୋ ସମସ୍ତ ଧନ-ଦୌଲତ, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିଥିବା ଭାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତପସ୍ବୀମାନେ ସହିତ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ। ଏଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଗୁରୁଭକ୍ତି ଅଟୁଟ; ଏବଂ ମୋର ସମସ୍ତ ଉପଜୀବି ମାନେ ମଧ୍ୟ।" "ତୁମେ ସୁୟଜ୍ଞ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ନେଇ ଆସ। ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବି।" ଏହି ଭାବରେ ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଏକତିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏପରେ, ଭାଇଙ୍କ ଆଦେଶ ବୁଝି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶୀଘ୍ର ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅଗ୍ନିଗୃହରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, "ମିତ୍ର, ମୋ ସହ ଚଳ, ଏବଂ ଯାଞ୍ଚ କର ଏହି ବିରାଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଗୃହ।" ସଉମିତ୍ରି ସହିତ ସୁୟଜ୍ଞ ସନ୍ଧ୍ୟାପୂଜା କରି ରାମଙ୍କ ଶୋଭାମୟ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାମ ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କୁ ସୁନାର କଙ୍ଗନ, ଶୋଭାମୟ କଣ, ହାର, ରତ୍ନ, ଚୌଡ଼ା, ଚୂଡ଼ି ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହଣା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସୀତାଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ରାମ କହିଲେ, "ମୃଦୁ ମନ, ତୁମ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଏକ ହାର ଓ ସୁନାର ଚେନ୍ ଦେଉ; ସୀତା ତାଙ୍କୁ ଏକ ଶୋଭିତ କମରବନ୍ଧ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ।" "ମୋ ସାଥୀ ତୁମ ଜନାନୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଶୋଭିତ ପାଉଜି ଓ କଙ୍ଗନ ଦେଉଛନ୍ତି। ବୈଦେହୀ ଚାହେଁ, ତୁମେ ଏକ ଶୋଭାମୟ ଶୟନ ବିଛାଇ ଦିଅ, ନିର୍ମଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।" "ଏହି ଶତ୍ରୁଞ୍ଜୟ ହାତୀ, ଯାହା ମୋର ମାମା ଦେଇଥିଲେ, ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ଏକ ହଜାର ମୁଦ୍ରା ସହିତ।" ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସୁୟଜ୍ଞ ଏହି ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରି ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ତାପରେ ରାମ ମୃଦୁ ଭାବରେ ଜଣେ ଶାନ୍ତ ଭାଇ ସଉମିତ୍ରିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଥାନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ କହୁଛି।" "ସଉମିତ୍ରି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଓ କୌଶିକ, ଏହି ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦେଇ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କର; ଯେପରି ଫସଲକୁ ଜଳ ଦିଯାଉଥିବା।" "ଅନ୍ତିମ ରାଘବ, ତୁମେ ସେମାନେଠାରେ ଏକ ହଜାର ଗାଈ, ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ରତ୍ନ ଓ ବଡ଼ ଧନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କର।" "ତୈତିରୀୟ ଶିକ୍ଷକ, ଯିଏ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ, ଯିଏ କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ ଦିନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି—" "ସଉମିତ୍ରି, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଯାନ, ସେବକ ଓ ରେଶମ ପୋଷାକ ଦେଅ; ଯେତେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାହେଁ।" ଏହି ଭାବରେ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ତପସ୍ବୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଆପ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଉପହାର ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଅରଣ୍ୟ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।