ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦଉଡ଼ି ଆସିଲେ। ତେଣୁ ରାମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ—ତୁମେ ସଦା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ମୋ ପ୍ରତି ଅନୁଗତ, ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ମୋ ପ୍ରତି ମୂଲ୍ୟବାନ୍, ଶୁଭ୍ର ମନ, ଶୂର, ମୋର ଅତି ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର। ରାମ କହିଲେ, “ସଉମିତ୍ରି, ଯଦି ଆଜି ତୁମେ ମୋ ସହ ବନକୁ ଯିବା, ତେବେ କଉଶଲ୍ୟା କିମ୍ବା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କୁ କିଏ ସେବା କରିବ? ରାଜା ଏପରି ମନେ ଅନେକ ଇଚ୍ଛା ରଖି ଏ ଭୂମିକୁ ବର୍ଷା କରୁଥିବା ବଦଳରେ, ଇଚ୍ଛାର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବନ୍ଧା। ଘୋଡ଼ାର ମାଲିକା କୈକେୟୀ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଃଖିତ ସହପତ୍ନୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ନାପାରିବେ। ଭରତ ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାର କରି ଏବଂ କୈକେୟୀ ସହ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ସେ କଉଶଲ୍ୟା ଓ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିବା ସୁମିତ୍ରାଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ ଦେବେନି। ସଉମିତ୍ରି, ଏଠାରେ ତୁମେ ସେ ଉତ୍ତମ ମହିଳାଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କର; କିମ୍ବା ରାଜାଙ୍କ ଦୟାରେ କର; କଉଶଲ୍ୟାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଉପାଦାନ କର। ଏପରି କରିଲେ, ତୁମର ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବ, ଏବଂ ଧର୍ମଜ୍ଞ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ଆଦର କରିବାରେ ତୁମର ଅପୂର୍ବ ଧର୍ମ ଦେଖାଯିବ। ମୋ ପାଇଁ ଏହି କର, ରଘୁବଂଶର ଶୋଭା, ଆମ ମାତାମାନେ ଯେପରି ଆମ ଛାଡ଼ି ଦୁଃଖରେ ନ ପଡ଼ନ୍ତି। ରାମଙ୍କ ଏହି ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଯେଉଁଠି ଉତ୍ତର ଦେବା ଜାଣିଥିଲେ, କହିଲେ—“ତୁମର ତେଜରେ, ଏ ଶୂର, ଭରତ ନିଶ୍ଚୟ କଉଶଲ୍ୟା ଓ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆଦର କରିବେ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯଦି ଭରତ ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାର କରି ଧର୍ମପଥରେ ଚାଲିବେନି, ଏବଂ ଅଭିମାନ ଭରା ମନରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ, ତେବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ, କଠୋର ମନ ଭରତକୁ ହତ୍ୟା କରିବି; ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ତେବେ ସେମାନେ ତିନି ଲୋକ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ। କଉଶଲ୍ୟା ଏକ ହଜାର ମତି ମୋ ପରି ପୁଅକୁ ସମର୍ଥନ କରିପାରିବେ, କାରଣ ସେ ଏକ ହଜାର ଗ୍ରାମ ନିଜର ଅଧିନରେ ରଖିଛନ୍ତି। ସେ ନିଜେ, ମୋ ମାତା, ଏବଂ ମୋ ପରି ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ; ସେ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ମହିଳା। ମୁଁ ତୁମ ସହ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ; ଏଥିରେ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ନାହିଁ। ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବି, ତୁମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ। ମୁଁ ଧନୁଷ ଧରି, ଗର୍ଦ୍ଧନା ଓ ଝାଉ ନିଏ, ତୁମ ପାଖରେ ଚାଲିବି, ତୁମକୁ ପଥ ଦେଖାଇବି। ସଦା ତୁମ ପାଇଁ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଏବଂ ତପସ୍ୱୀମାନେ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଅନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଏକତ୍ର କରିବି। ତୁମେ ଓ ବୈଦେହୀ ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରିବା, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ସବୁ କାମ କରିବି, ତୁମେ ଜାଗି ବା ଶୁଇଥିବା ବେଳେ।” ରାମ ଏହି କଥାରେ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଯାଅ, ସଉମିତ୍ରି, ତୁମର ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ ଆସ। ଏବଂ ଦୁଇଟି ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ, ଯାହା ମହାତ୍ମା ବରୁଣ ନିଜେ ରାଜାଙ୍କୁ ଜନକଙ୍କ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞରେ ଦେଇଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା; ଦୁଇଟି ଅଭେଦ୍ୟ ଦିବ୍ୟ କବଚ, ଦୁଇଟି ଅଷ୍ଟୋତ୍ତର ତୁଣୀର, ଦୁଇଟି ସୂର୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ତଳୱାର, ସୁନା ମାଳାରେ ଶୋଭିତ—ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ତୁମେ ନେଉ। ମିତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ବନବାସ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ନେଇ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ କୁଳର ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ନେଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ମାଳା ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ରାମଙ୍କ ପାଖରେ ଦେଖାଇଲେ। ରାମ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ—“ତୁମେ ଏ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଆସିଛ; ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା, ଲକ୍ଷ୍ମଣ। ମୁଁ ଏ ସମସ୍ତ ଧନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତପସ୍ୱୀମାନେଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ, ତୁମ ସହିତ। ଏଠାରେ ଅଗ୍ରଣୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଛନ୍ତି, ତେଉଁମାନେ ଗୁରୁପ୍ରତି ଭକ୍ତ; ଏବଂ ମୋର ସମସ୍ତ ନିଃସ୍ତା। ତୁମେ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଉତ୍ତମ ପୁଅ, ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କୁ ନେଉ; ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ବନକୁ ଯିବି, ପୂଜ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଆଦର କରି।” ଏଉଁ ଶ୍ରୀମତ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ବତ୍ତିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଭାଇଙ୍କ ପ୍ରେମ ଓ ଉପକୃତ ଆଦେଶ ବୁଝି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅଗ୍ନିଗୃହରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, କହିଲେ—“ମିତ୍ର, ଆସ, ମୋ ସହ ଚାଲ, ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଘରକୁ ଦେଖ।” ସଉମିତ୍ରି ସହିତ ସୁୟଜ୍ଞ ସନ୍ଧିପୂଜା କରି, ରାମଙ୍କ ଶୋଭାମୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କୁ ରାମ, ଶୁଭ୍ର ସୁନା ମଣି, ରତ୍ନ, ଅଙ୍ଗଦ, କଣସୁତ, ସୁନା ତାରର ମାଳା, ମଣି ଓ ବ୍ରାସଲେଟ୍, ବାଙ୍ଗି—ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଶୀତାଙ୍କ ଉନ୍ମୁକ୍ତିରେ, ରାମ କହିଲେ—“ମୃଦୁ ମନ, ଏକ ମାଳା ଓ ସୁନା ଶୃଙ୍ଖଳ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଦିଅ; ଏବଂ ଶୀତା ଏକ କମରବନ୍ଧ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ମୋ ସହଚରୀ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଅରଣ୍ୟ ଯିବା ପାଇଁ ଶୋଭାମୟ ଚୂଡ଼ି ଓ ଅଙ୍ଗଦ ଦେଉଛି। ବୈଦେହୀ ଚାହୁଁଛି ତୁମେ ଏକ ଶୋଭିତ ଶୟନ ବିଛାଇ ଦିଅ, ଅନେକ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ଶତ୍ରୁଂଜୟ ହାତୀ, ଯାହା ମୋ ମାମା ଦେଇଥିଲେ, ମୁଁ ଏକ ହଜାର ସୁନା ମୁଦ୍ରା ସହିତ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ରାମଙ୍କ ଏହି କଥାରେ, ସୁୟଜ୍ଞ ଏହି ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରି, ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଶୀତାଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ତାପରେ, ରାମ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଭାଇ ସଉମିତ୍ରିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କଥା କହନ୍ତି।