ଏହି କାହାଣୀର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏକ ଦିନ, ଯେତେବେଳେ ବିଭାଣ୍ଡକଙ୍କର ମହାନ ପୁତ୍ର ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ, ଯିଏ ଦୂରଦର୍ଶୀ ଓ ଦୀର୍ଘଦୃଷ୍ଟି ଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ମନରେ ବିଚାର କରିବାକୁ ଲାଗିଥିଲେ। ସେ ବେଳେ ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅବସ୍ଥାରେ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ପହଁଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ସୁନ୍ଦର, ଭଲ ଅଲଙ୍କୃତ ମହିଳାମାନେ ଦେଖିଲେ। ସେ ମହିଳାମାନେ ଯେତେବେଳେ ଋଷିକୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୁରି ଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, 'ମିତ୍ର, ଆମ ଧ୍ୟାନ ମନ୍ଦିରକୁ ଆସନ୍ତୁ,' ବୋଲି କହିଲେ। 'ଏଠାରେ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ମୂଳ ଓ ଫଳ ଅଛି; ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବିଶେଷ ନିଯୁକ୍ତି ଘଟିବ।' ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଋଷି ଗତି କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଆସୁଥିଲେ, ତେବେ ଦେବତାମାନେ ବର୍ଷା ପ୍ରବାହ କରିଥିଲେ, ଯାହା ସୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ସେହି ବର୍ଷା ସହିତ, ଋଷି ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ପହଁଚିଲେ; ସେଥିରେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ବିନମ୍ରତାର ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କଲେ, ମାଟିକୁ ମୁଣ୍ଡ ଯାଇଥିଲା। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ପାଣୀ ଦେଇ ସ୍ୱାଗତ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦୟା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଯାହା ରୂପେ ଋଷିଙ୍କର ରାଗ ନାହିଁ ହେବ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର କକ୍ଷରେ ନେଇ ଗଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଥା ଅନୁସାରେ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟା Śāntāକୁ ଶାନ୍ତ ମନରେ ଦେଇଲେ; ଏହାରେ ରାଜା ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ। ଏହିପରି, ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ତାଙ୍କର ଭାଇ Śāntā ସହ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ, ରାଜା ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଶାନ୍ତା, ତୁମର କନ୍ୟା, ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଏଠାରେ ଅଛି।' 'ତାଙ୍କୁ ମୋର ସହରକୁ ଯିବାକୁ ଦିଅ, କାରଣ ଏଠାରେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାମ ଅଛି।' ରାଜା ଏହାରେ ସହମତ ହେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଯିବାକୁ କହିଲେ। ତେଣୁ, ଋଷିଙ୍କ ପୁତ୍ର ତାଙ୍କର ଭାଇ ସହିତ ଯିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଦୁଇଜଣ ମିଳି ହସିବା ଓ ହାତ ଜୋଡ଼ିବା ଦ୍ୱାରା ଏକାଠି ହେଲେ। ରାଜା ଦଶରଥ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରୋମପାଦ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ; ତେବେ, ତାଙ୍କର ସାଥୀକୁ ଛାଡି, ରାଗୁ ଗୋତ୍ରର ଦେଶରେ ଯିବାକୁ ସେ ଚାଲିଗଲେ। ତେଣୁ, ସେ ତାଙ୍କର ସାହାରା ମଧ୍ୟରେ ନଗରରେ ତ୍ୱରିତ ସନ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, 'ସମସ୍ତ ନଗରକୁ ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଅଲଙ୍କୃତ କରିବାକୁ ଦିଅ।' ସେ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ, 'ସମସ୍ତ ସହରକୁ ଗନ୍ଧ, ଜଳ, ଓ ବିଲୋମ ଦେଇ ଶୋଭା କର।' ସେହି ସମୟରେ, ସହରବାସୀ ରାଜାଙ୍କ ଆସିବାର ସୁନାର ସୁଖ ଶୁଣି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ସବୁ କିଛି କଲେ; ତାପରେ, ରାଜା ସୁନ୍ଦର ଅଲଙ୍କୃତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଘଣ୍ଟି ଓ ଗାନ୍ଧର୍ବ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ନେଇ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ସମସ୍ତ ସହରବାସୀ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମାନରେ, ଯେଉଁଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଥିଲା, ସେ ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର କକ୍ଷରେ ନେଇ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ତାପରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଥା ଅନୁସାରେ ଭକ୍ତିର ସହିତ ପୂଜା କରି ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରିଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ କକ୍ଷ ସାନ୍ତ୍ୱନା ତଥା ଶାନ୍ତିର ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହିପରି, ଏହି କାହାଣୀ ହେଉଛି ରାମାୟଣର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଗୌରବ ଓ ମହାନତାର ଉଦାହରଣ।