ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ରାମ ନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ, “ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମୋ ପିତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଯଦି ମୋତେ ବନକୁ ଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁନାହାନ୍ତା, ମୁଁ କଦାପି ବନକୁ ଯିବିନା। ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ, ଏହା ଅନୁସରଣ କରିବା ଆମର ପ୍ରଥମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ଯଦି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଅବହେଳା କରିବି, ତେବେ ମୋତେ ଜୀବନ ଜୀବିବା ଯୋଗ୍ୟ ମନେ ହେବନା। ନିଜ ନିୟତିକୁ ପୂଜିବାରେ କ’ଣ ଉପକାର, ଯେତେବେଳେ ମାତା, ପିତା ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିବି? ଏହି ତିନିଜଣ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ପୃଥିବୀରେ ତିନି ଲୋକର ପବିତ୍ରତା ଅଛି; ଏହାକୁ ମହାନ ମନେ କରିବା ଉଚିତ। ସତ୍ୟ, ଦାନ, ସମ୍ମାନ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ନ—ସବୁଠାରୁ ପିତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଗୁରୁଙ୍କୁ ସେବା କରିଲେ ସ୍ୱର୍ଗ, ଧନ, ଧାନ, ଜ୍ଞାନ, ସନ୍ତାନ, ଆନନ୍ଦ—ସବୁ କିଛି ପ୍ରାପ୍ତି ହୋଇପାରେ। ମାତା ପିତାଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିବା ମହାତ୍ମାମାନେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଗୋ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ମୋ ପିତା ଯେଉଁପରି ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ମୋତେ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାହା ଅନୁସରଣ କରିବି; ଏହି ଅବିନାଶୀ ଧର୍ମ। ମୋ ମନ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଛି, ହେ ସୀତା, ତୁମକୁ ଦଣ୍ଡକା ବନକୁ ନେଇଯିବି; ଏହି ନିଷ୍ଚୟ କରିବା ଉଚିତ। ତୁମେ ଏହି ବନବାସ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛ; ମୋ ସହ ଧର୍ମର ସାଥୀ ହେବା ପାଇଁ ଚଳିବା। ତୁମର ନିଷ୍ଠା ମୋ ପାଇଁ ଓ ତୁମର କୁଳ ପାଇଁ ଉଚିତ; ଏହି ନିଷ୍ଚୟ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ହେ ଶୁଭାଙ୍ଗୀ, ବନବାସ ପାଇଁ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କର; ମୋତେ ତୁମ ବିନା ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରେନାହିଁ। ମୁଁ ଚାହୁଁଛି—ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଗହଣା ଦିଅ, ଭିକ୍ଷୁମାନେ ଖାଇବାକୁ ଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି ସେମାନେ ପାଇଁ ଦିଅ, ଶୀଘ୍ର କରିବା; ବିଳମ୍ବ କରିନା। ସମସ୍ତ ଗହଣା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୋଷାକ ଓ ଖେଳ ପାଇଁ ଯାହା ଆଛି—ବିଛାନା, ଯାନ, ଓ ମୋର ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି—ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦେଇ, ପରେ ଦାସଦାସୀମାନେ ପାଇଁ ଦିଅ। ପତିଙ୍କ ବନବାସ ଆରମ୍ଭ ଜାଣି, ରାଣୀ ସୀତା ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଦାନ ଦେବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପତିଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ ଆନନ୍ଦ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ଗହଣା ଦାନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏଠି ଅୟୋଧ୍ୟାକାଣ୍ଡର ଏକତିସ ଅଧ୍ୟାୟର ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏହି ଆଳୋଚନା ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପ୍ରଥମେ ଆସିଲେ; ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅଶ୍ରୁରେ ଭରିଗଲା, ଦୁଃଖ ସହିପାରିଲେନାହିଁ। ସେ ରାମଙ୍କ ପାଦ ଦୃଢ଼ତାରେ ଚାପି, ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପ୍ରଶିଦ୍ଧ ସୀତା ଓ ମହାନ ବ୍ରତୀ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ବନକୁ ଯିବାକୁ ନିଷ୍ଚୟ କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଆଗରେ ଧନୁ ନେଇ ଆପଣଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିବି। ମୋ ସହ ଆପଣ ଶୁଭ ବନରେ ଚାଲିବେ, ଯେଉଁଠି ପକ୍ଷୀ ଓ ପଶୁମାନେ ରମ୍ୟ ଶବ୍ଦ କରନ୍ତି। ମୁଁ ଦେବଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ, ଅମରତ୍ୱ ଚାହୁଁନାହିଁ, ଆପଣ ବିନା ଭୂଲୋକର ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଚାହୁଁନାହିଁ।” ଏପରି କହି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବନବାସରେ ରହିବାକୁ ନିଷ୍ଠା କଲେ, ରାମ ଅନେକ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ବାଧା କଲେ, ତଥାପି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପୁନି କହିଲେ, “ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ଅନୁମତି ଦେଇଥିଲେ, ଏବେ କାହିଁକି ଆପଣ ମୋତେ ବାଧା କରୁଛନ୍ତି? ମୁଁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ତଥାପି ଏହି ନିଷେଧ କାହିଁକି? ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ମୋ ମନ ଅନିଶ୍ଚିତ।" ତାପରେ ରାମ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାରେ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ସନ୍ନିହିତ ରହିଛ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ମୋ ପ୍ରିୟ, ବିଜୟୀ, ମୋର ମିତ୍ର, ଚିରଦିନ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଛ। ଯଦି ତୁମେ ଆଜି ମୋ ସହ ବନକୁ ଯିବ, କୌଶଳ୍ୟା କିମ୍ବା ପ୍ରଶିଦ୍ଧ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ସେବା କରିବ? ରାଜା ମହାନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛାର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧି ଥାନ୍ତି। ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ କୈକେୟୀପୁତ୍ରୀ ଅନ୍ୟ ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଆଣିପାରିବେନାହିଁ। ଭରତ ରାଜ୍ୟ ନେଇ, କୈକେୟୀ ସହ ଥିବାରେ, କୌଶଳ୍ୟା ଓ ଦୁଃଖିତ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କୁ ସେ ସମ୍ମାନ ଦେଇପାରିବେନାହିଁ। ଏଉଁଠି, ତୁମେ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କୁ ନିଜେ କିମ୍ବା ରାଜାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ସେବା କର; କୌଶଳ୍ୟା ପାଇଁ ଏହି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କର। ଏହିପରି, ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଦେଖାଇବା; ବୃଦ୍ଧ ଧର୍ମଜ୍ଞମାନେ ପାଇଁ ତୁମର ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ଦେଖାଇବା। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ କର, ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ; ଆମ ମାତା ବିନା ଆନନ୍ଦ ଅଭାବ ଦେଖିବା ଦିଅନା।" ରାମଙ୍କ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଜଣା ଉତ୍ତର ଦେବାରେ ଦକ୍ଷ, ଏବଂ ଉତ୍ତର ଦେଇଲେ, “ଆପଣଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା, ଭରତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କୌଶଳ୍ୟା ଓ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯଦି ଭରତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ନ୍ୟାୟରେ ଶାସନ ନ କରନ୍ତି, ଦୁଃଖ ଓ ଅହଂକାରରେ ଚାଲିବେ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ଦୁଷ୍ଟ, କ୍ରୂର ଭରତ ଓ ସେଉଁଠି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବି ଦଣ୍ଡ ଦେବି, ତିନି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ହେଉ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୌଶଳ୍ୟା ଏକ ହଜାର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଭଳି ପୁତ୍ରକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିପାରିବେ, କାରଣ ସେ ଏକ ହଜାର ଗ୍ରାମ ସହ ସେବକ ପାଇଛନ୍ତି।