ସୀତା ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯେଉଁ ପତ୍ର, ମୂଳ କିମ୍ବା ଫଳ ଆଣିବି, ସେଗୁଡିକ ଅଳ୍ପ କିମ୍ବା ବେଶି ହେଉ, ମୁଁ ସେଗୁଡିକୁ ନେକ୍ତର ପରି ମଧୁର ମନେ କରିବି। ତାଁଠାରେ ମୁଁ ମା, ବାପା କିମ୍ବା ଘରକୁ ମନେ କରିବିନି; ଋତୁ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଭୋଗ କରିବା ସମୟରେ ମୁଁ ଏହି ସବୁ ଭୁଲିଯିବି। ତୁମେ ମୋ ଦ୍ୱାରା କିଛି ଅସୁଖଦ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରିବେନି; ମୋ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦୁଃଖ ପାଇବେନି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଭାର ହେବିନି। ତୁମେ ସହିତ ଦେବଲୋକ ମଧ୍ୟ ଦେବଲୋକ ହେଉଛି; ତୁମେ ନଥିଲେ, ସେ ନରକ ହେଉଛି। ଏହି କଥା ଜାଣି, ମୋ ଆମେଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରେମ ଅଛି, ରାମ, ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଚାଲିବାକୁ ଯାଉ। ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାଁ, ତେବେ ମୁଁ ସତ୍ୱର ବିଷ ପିଇ ଦେବି—ମୋ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଅଧିନରେ ମୁଁ ପଡ଼ିବିନି। ପରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ମୋ ଜୀବନ ରହିବିନି; ମୋ ପ୍ରଭୁ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ସେ ଖଣ୍ଡରେ ମୃତ୍ୟୁ ଭଲ। ଏହି ଦୁଃଖ ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ସହିପାରିବିନି—ତେଣୁ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚଉଦ ଅବଧି କିପରି ସହିବି? ଏପରି ଭାବରେ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ସୀତା ଦୀର୍ଘ କ୍ଷଣ ଜଣାଇ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଜଡି ଧରି ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ କ୍ଷୋଭରେ କାନ୍ଦିଲେ। ଅନେକ ବେଦନାଦାୟକ କଥା ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଏକ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ମହିଳା ହାତୀ ପରି, ସୀତା ଦୀର୍ଘ ସମୟରୁ ଅଟକା ଥିବା ଅଶ୍ରୁ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦିଆଁ ପରି ଉତ୍ସର୍ଗ କଲେ। ତାଙ୍କ ଲୋଟସ ପରି ଆଖିରୁ ଜଳ ମଣି ମଣି ସ୍ଫଟିକ ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳ ଝରିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କ ଦୁଃଖର ଫଳ। ଚାନ୍ଦ ପରି ଧଳା ଓ ପବିତ୍ର ମୁହଁ, ଫୁଲା ଆଖି, ଅଶ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଗଲା, ଜଳ ନଥିବା ଲୋଟସ ପରି। ତାପରେ, ରାମ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି ଶାନ୍ତିଦାୟକ କଥା କହିଲେ, "ଓ ସୀତା, ସତ୍ୟ ଭାବରେ, ଦୁଃଖ ସହିତ ଆସିଥିବା ସ୍ଵର୍ଗ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରିବିନି; ମୁଁ କିଛି ଭୟ କରିନି, ସ୍ଵୟଂ-ଭୂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପରି। ତୁମ ଏକ ଏକ ଇଚ୍ଛା ଜାଣିବା ଛଡ଼ି, ମୁଁ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିବାକୁ ଚାହେଁନି, ଯଦିଓ ମୁଁ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବି। ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରିବା ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛ, ମୈଥିଳୀ, ମୋର ତୁମପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ମୋ ନିଜ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ପରି, ଏହି ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ିପାରିବିନି। ଜଦି ମୋର ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସଂପ୍ରବଳ ହୋଇନଥାଁତା, ମୁଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇନଥାଁତା, ଜନକନନ୍ଦିନୀ। ଏହି ଧର୍ମ, ଓ ଶୋଭାମୟ କଟିବନ୍ଧନୀ: ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନିବା। ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅମାନିଲେ, ମୁଁ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିପାରିବିନି। ଯେଉଁଠାରେ ମାତା, ପିତା ଓ ଗୁରୁ ଅଛନ୍ତି, ଓ ଶୁଭ ନୟନାଳିନୀ, ସେଠି ତିନି ଲୋକ ପରି ପବିତ୍ରତା ଅଛି; ଏହାକୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ପରି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ସତ୍ୟ, ଦାନ, ମାନ, ବହୁ ବିତ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ, ଓ ସୀତା, ପିତାଙ୍କ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନୁହେଁ। ଦେବଲୋକ, ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ, ସନ୍ତାନ ଓ ସୁଖ—ଗୁରୁଙ୍କ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସବୁ ଲାଭ ହୋଇପାରିବ। ମାତା ଓ ପିତାଙ୍କ ପରିଚର୍ଯ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ମହାତ୍ମାମାନେ ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଗୋ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ପାଇଥାନ୍ତି। ମୋର ପିତା, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼, ଯେପରି ଆଜ୍ଞା ଦେଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଏହି ହେଉଛି ନିତ୍ୟ ଧର୍ମ। ମୋ ମନ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ନିଶ୍ଚିତ, ଓ ସୀତା, ତୁମକୁ ଦଣ୍ଡକ ଜଙ୍ଗଲକୁ ନେଇଯିବି; ତେଣୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋ ସହିତ ଚାଲିବା ଓ ସେଠାରେ ବାସ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅ। ତୁମେ ଜଙ୍ଗଲ ପାଇଁ ନିୟତ, ଓ ନିର୍ମଳ ଅଙ୍ଗ ଓ ମଦିରା ନୟନାଳିନୀ, ମୋ ସହିତ ଚାଲିବା ଓ ଧର୍ମରେ ସହଯୋଗୀ ହେଉ। ସବୁ ଦିଗରେ, ଓ ସୀତା, ତୁମ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ପାଇଁ ଓ ତୁମ ବଂଶ ପାଇଁ ଉଚିତ; ତୁମ ନିର୍ଣ୍ଣୟ, ଓ ଶୋଭାମୟା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏବେ ଜଙ୍ଗଲ ଜୀବନ ପାଇଁ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କର, ଓ ଶୋଭାମୟ କଟିବନ୍ଧନୀ; ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ବିନା ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଆନନ୍ଦ ମନେ କରିପାରିବିନି। ଏବେ ଗହଣା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଭିକ୍ଷାରୀମାନଙ୍କୁ ଦିଅ; ଯେଉଁଠାରେ ଅନୁରୋଧ ଅଛି, ସେଉଁଠି ଦିଅ, ଶୀଘ୍ର କର—ବିଳମ୍ବ କରିବା ନୁହେଁ। ଗହଣା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୋଶାକ, ଓ ଖେଳ ପାଇଁ ଯେଉଁ ମନୋହର ବସ୍ତୁ ଅଛି—ଖଟିଆ, ଯାନ ଓ ମୋ ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ—ସବୁ ଦାସମାନେ ପାଇଁ ଦିଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦେଇ ଶେଷରେ। ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ଯାତ୍ରା ଜାଣି, ରାଣୀ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଶୀଘ୍ର ଉପହାର ଦେବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାପରେ, ଶୁଭ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଧର୍ମିକ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଆନନ୍ଦ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ଧନ ଓ ଗହଣା ବିତରଣ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ କଥା ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପୂର୍ବରୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଗଲା, ଦୁଃଖ ସହିପାରିବାରେ ଅସମର୍ଥ। ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ପାଦ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଚାପି, ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ଶ୍ରୀମତୀ ସୀତା ଓ ମହାବ୍ରତୀ ରାଘବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ମୃଗ ଓ ହାତୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛ, ମୁଁ ତୁମେ ଆଗରେ ଧନୁ ନେଇ ଚାଲିବି। ମୋ ସହିତ ତୁମେ ଉତ୍ସବମୟ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ଘୁଞ୍ଚିବା, ଯେଉଁଠାରେ ପକ୍ଷୀ ଓ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀର ରବି ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିବ। ମୁଁ ଦେବଲୋକକୁ ଉତ୍କ୍ରମ କରିବାକୁ ଚାହେଁନି, ଅମରତ୍ୱ କାମନା କରିବିନି; ତୁମେ ବିନା ଏହି ଜଗତର ଶାସନ ମଧ୍ୟ ଚାହେଁନି। ଏପରି କହି, ସୌମିତ୍ରି ଜଙ୍ଗଲବାସ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, ଯଦିଓ ରାମ ଅନେକ ଶାନ୍ତିଦାୟକ କଥା ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପୁନି କହିଲେ, “ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମତି ପାଇଥିଲି, ଏବେ କାହିଁକି ଆଉ ମୋତେ ରୋକାଯାଉଛି?” ଏହି ଅଟୁଟ ନିଶ୍ଚୟ, ଭାଇପ୍ରତି ବିଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମ ଓ ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼ତା ଦେଖି, ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏକ ନିଶ୍ଚୟ ନେଇ ଦଣ୍ଡକ ଜଙ୍ଗଲ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ଅୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଏହା ଏକତ୍ରିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର।