ଏହା ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଥିରେ ଏକ ବୃହତ୍ ଦର୍ଶନୀୟ ମହାରାଜାଙ୍କ ଗାଁରେ ଗୁରୁଙ୍କର ପୁଅ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଅତିଥିତିକୁ ସ୍ୱାଗତ କରିଥିଲେ। ସେ ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପାଣି ଦେଇ, ପଦ ଧୋଇବା ପାଇଁ ଦେଖାଇଲେ, ତଥା ମିଷ୍ଟ ମାଳା, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଦେଇ ପ୍ରସନ୍ନତା ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ତେବେ, ସେମାନେ ଗୁରୁଙ୍କର ଭୟରୁ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ଗୁରୁଙ୍କର ପୁଅ ବିଭାଣ୍ଡକର ପୁଅ, ଯେଉଁଥିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଥିଲା, ସେ ଆସିଲେ। ସେ ମହିଳାମାନେ ସେହି ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ ଓ ସେକୁ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଆସନ୍ତୁ, ଏଠାରେ ବହୁତ ଅଦ୍ଭୁତ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଅଛି; ଏଠାରେ ତୁମର ଏକ ବିଶେଷ ଭାଗ୍ୟ ଖୋଲିବ।" ସେମାନଙ୍କର ଆନ୍ତରିକ କଥାଗୁଡିକୁ ଶୁଣି ସେ ଯିବାକୁ ନିଷ୍ଚୟ କଲେ, ଓ ସେମାନେ ସେକୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ବର୍ଷା ବର୍ଷା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁସି ଦେଲା। ସେ ବୃହତ୍ ଦର୍ଶନୀୟ ଗୁରୁ ସେଠାରେ ପହଁଚି, ରାଜା ସେକୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ମାଟିକୁ ମୁଣ୍ଡ ଝୁକାଇଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଅତିଥିତି ପାଇଁ ପାଣି ଦେଇ ସେଙ୍କର କୃପା ଚାହିଲେ, ଯାହାର ଫଳରେ ଗୁରୁଙ୍କର କ୍ଷୋଭ ନାହିଁ ହେବ। ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଘରରେ ନେଇ ଗଲେ, ଓ ସମ୍ମାନର ସହିତ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଶାନ୍ତାକୁ ଦେଇ ଖୁସି ହେଲେ। ଏହା ପରେ, ଗୁରୁ ରିଷ୍ୟଶ୍ରଙ୍ଗ ତାଙ୍କର ନୌକାରେ ଶାନ୍ତା ସହ ରହିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମରେ ଏକ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ, ରାଜା ଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶାନ୍ତା, ତୁମର କନ୍ୟା, ତାଙ୍କର ପତି ସହିତ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ମୋର ନଗରକୁ ନେଇଆସ।" ରାଜା ଏହାର ଅନୁମତି ଦେଇ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଯିବାକୁ କହିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସହ ଯାଇଥିଲେ, ଦୁଇଜଣ ଏକା ହେବାର ଆନନ୍ଦରେ ହସିଲେ। ରାଜା ଓ ରୋମପାଦ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତେବେ, ତାଙ୍କର ମିତ୍ରତାରେ ସେମାନେ ଖୁସି ହେଲେ। ଏହିପରି, ରାଜା ଦଶରଥ ଓ ତାଙ୍କର ସହଯୋଗୀ ଗୁରୁ ରିଷ୍ୟଶ୍ରଙ୍ଗଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ତାଙ୍କର ମିତ୍ରତାରେ ଅନନ୍ତ ଖୁସି ଭାବରେ ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।