ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ କହିଲେ, "ଆମ ପିତା ହେଲେ ବିଭାଣ୍ଡକ, ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କର ନିଜ ପୁତ୍ର। ମୋର ନାମ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ—ମୁଁ ହେଉଛି ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ।" ସେଉଁଠି ଉପସ୍ଥିତ ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳାମାନେଙ୍କୁ ସେ କହିଲେ, "ଆମର ଆଶ୍ରମ ଏଠାରେ ନିକଟରେ ଅଛି। ଆସନ୍ତୁ, ଆପଣମାନେ ଏଠାରେ ପରମ୍ପରାନୁସାରେ ଅତିଥି ସତ୍କାର ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।" ଋଷିପୁତ୍ରଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ, ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଳ, ପାଦ୍ୟ ଏବଂ ମୂଳଫଳ ଦେଇ ଅତିଥି ସତ୍କାର କଲେ। ଏହି ଅତିଥି ସତ୍କାର ପାଇଁ ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଋଷିଙ୍କ ଭୟରୁ ଦ୍ରୁତ ଚିନ୍ତା କରି ଏଠାରୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆମର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେଉଛୁ, ଦୟାକରି ଏହା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ବିଳମ୍ବ ବିନା ଖାନ୍ତୁ।" ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ ମିଠା ପିଠା, ବିଭିନ୍ନ ରସାଳ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଲେ। ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ସେଉଁଠି ଫଳ ଖାଇ ଭାବିଲେ, "ଏମିତି ଫଳ ଅଛି," କାରଣ ସେ ସଦା ଅରଣ୍ୟରେ ରହିଥିଲେ ଏବଂ ଏପରି ଖାଦ୍ୟ କେବେ ଖାଇନଥିଲେ। ପରେ, ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବିଷୟରେ କୁହି, ଋଷିଙ୍କ ଭୟରୁ ତୁରନ୍ତି ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, କଶ୍ୟପ ବଂଶଜ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ମନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିକଳ ହେଲେ ଏବଂ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଅଶାନ୍ତି ନେଇ ଏଠାଁ ସେଠାଁ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପରେ, ପ୍ରଭାତରେ, ବିଭାଣ୍ଡକଙ୍କ ପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ମନରେ ପୁନଃପୁନଃ ଚିନ୍ତା କରି ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ସୁନ୍ଦର ଭୂଷିତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠା ମହିଳାମାନେ ଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଆସି କହିଲେ, "ସୁମୂଦ୍ର, ଆମ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସନ୍ତୁ।" ସେମାନେ କହିଲେ, "ଏଠାରେ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଅଛି; ଏଠାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନର ବିଶେଷ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ।" ସେମାନେ ଏପରି ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ କଥା କହିଲେ, ତେଣୁ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରି ମହାତ୍ମା ଋଷି ଯିବା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ବର୍ଷା ବର୍ଷାଇଲେ ଏବଂ ସମଗ୍ର ଜଗତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା। ସେଇ ବର୍ଷା ସହିତ ତାପସୀ ଋଷିଁ ଆସିଲେ; ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି ମନ୍ଦିର ଦ୍ୱାରରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଗଲେ। ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଆଦର ସହ କିଙ୍ଗ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ନ ହେଉ ଭାବେ ଆଶୀର୍ବାଦ ନିବେଦନ କଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ନେଇଗଲେ ଏବଂ ପରମ୍ପରାନୁସାରେ ନିଜ କନ୍ୟା ଶାନ୍ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଦେଇ ସୁଖ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ମହାନ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ତାଙ୍କ ଜୀବନସଂଗିନୀ ଶାନ୍ତା ସହିତ ସମ୍ମାନ ଓ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସେଠି ବାସ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଗୌରବମୟ ବାଲକାଣ୍ଡରେ ଏକାଦଶ ସର୍ଗ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଥାଏ। ପୁନି, ଓ ରାଜା, ମୋ ଉପକାରକ କଥା ଆଉ ଏକଥର ଶୁଣ, ଯେଉଁଥିରେ ଜ୍ଞାନୀ ଏଇଶ୍ୱରୀୟ ପୁରୁଷ କଥା କହିଥିଲେ। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେବେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଦଶରଥ, ଯିଏ ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ହେବେ। ସେଇ ରାଜାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ରାଜା ସହିତ ମିତ୍ରତା ହେବ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଏକ ଭାଗ୍ୟଶାଳି କନ୍ୟା ଥିବେ, ଯାହା ନାମ ଶାନ୍ତା। ଅଙ୍ଗ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ରୋମପାଦ। ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦଶରଥ ତାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଯିବେ। ରୋମପାଦ କହିଲେ, "ମୁଁ ନିରଞ୍ଜନ; ଶାନ୍ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ମୋ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତୁ, ଯେପରି ଆପଣ ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ପୁତ୍ର ଓ ବଂଶର ନିମିତ୍ତେ।" ରାଜାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି ଓ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଶାନ୍ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦେଇବେ, ଯାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅଛି ଏବଂ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛନ୍ତି। ସେଉଁଠି ଏହି ଋଷିଙ୍କୁ ପାଇ ରାଜା ଚିନ୍ତା ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ କରିବେ। ଖ୍ୟାତି ଲାଗି ଦଶରଥ ହାତ ଜୋଡି ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କୁ ଚୟନ କରିବେ, ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଧର୍ମଜ୍ଞ। ସେ ମହାପୁରୁଷ, ଯଜ୍ଞ, ପୁତ୍ର ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଗି ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଲାଭ କରିବେ। ତାଙ୍କୁ ଚାରିଜଣ ଅପାରାକ୍ଷୟ ଶୂରବୀର ପୁତ୍ର ହେବେ, ଯେଉଁମାନେ ବଂଶକୁ ସ୍ଥାପିତ କରି ସମସ୍ତ ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ। ଏହିପାଇଁ, ଓ ରାଜା, ନିଜେ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯାଅ, ତୁମ ସେନା ଓ ରଥ ସହିତ। ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଦଶରଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ; ଭିତର ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସହ ପରାମର୍ଶ କରି ଚାଲିଲେ। ସେ ଅନ୍ତଃପୁର ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ନଦୀ ଟପି ଧୀରେ ଧୀରେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଛନ୍ତି ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଯାଇ, ରୋମପାଦଙ୍କ ସହିତ ନିକଟତମ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଦଶରଥ ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖି ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ। ମିତ୍ରତାର ଦ୍ୱାରା ରୋମପାଦ ଅନ୍ତଃପ୍ରୀତି ସହିତ ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ। ସେ ମିତ୍ରତା ଓ ସାମ୍ବନ୍ଧିକତା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏପରି ଭାବେ ସେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ବାସ କରିଲେ। ସାତ ଅଥବା ଆଠ ଦିନ ପରେ ରାଜା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶାନ୍ତା, ତୁମର କନ୍ୟା, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।" "ସେଉଁଠିଏ ମୋ ସହରକୁ ଯାଉ, କାରଣ ଏଠାରେ ଏକ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି।" ରାଜା ଏହି କଥା ମାନି ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଦେଇ ଯିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ।