ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସୀତେ, ମୋର ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ସବୁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ହେଉଥିବା ବେଳେ ରାଜା ମୋତେ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୈକେୟୀ ତାଙ୍କୁ ଦବାବ ଦେଇଛନ୍ତି । ରାଜା ଦେଶର ଧର୍ମ ପାଳନ କରି ତାଙ୍କ ଦିଆ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରୁଛନ୍ତି । ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ, ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋତେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ବସିବାକୁ ହେବ ଏବଂ ଭରତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଧିକାର ଦିଆଯିବ । ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଏଠାକୁ ତୁମ ସାଙ୍ଗରେ ଦେଖା କରିବାକୁ ଆସିଛି, କାରଣ ଏବେ ମୁଁ ଏକାକି ଅରଣ୍ୟ ପାଇଁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଛି । ଭରତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କଦାପି ମୋ ବିଷୟରେ କିଛି କହିବ ନାହିଁ । ଯେଉଁମାନେ ସଫଳତା ଓ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ସହିପାରିନାହାନ୍ତି, ତେଣୁ ଭରତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମୋ ଗୁଣ କଦାପି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବ ନାହିଁ । ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ରାଜ୍ୟାଧିକାର ଦେଇଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତୁମେ ଭରତ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ । ମୁଁ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଦିଆ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କରି ଆଜି ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବି; ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ ହୋଇ ରୁହ । ମୁଁ ମୁନିମାନେ ବସିଥିବା ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା ପରେ, ତୁମେ ନିୟମ ଓ ଉପବାସରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା; ପ୍ରଭାତେ ଉଠି ନିୟମିତ ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଓ ପିତା ଦଶରଥଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇବା । ମୋ ମା କୌଶଳ୍ୟା, ଯେଉଁଠି ଦୁଃଖ ଓ ବୟସରେ କ୍ଳାନ୍ତ, ତାଙ୍କୁ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ । ମୋ ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସଦା ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭକ୍ତି ଓ ସେବା ସହିତ ମାନ୍ୟ କରିବା; ସେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ମା ବୋଲି । ଭରତ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭାଇ ଓ ପୁଅ ପରି ଭାବିବା, ସେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରିୟ । ତୁମେ କଦାପି ଭରତଙ୍କୁ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବ ନାହିଁ, କାରଣ ଭରତ ଏହି ଦେଶ ଓ ପରିବାରର ରାଜା । ରାଜାମାନେ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ଓ ସେବାରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତାଙ୍କୁ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି । ରାଜାମାନେ ଆପଣଙ୍କ ସନ୍ତାନକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ଯଦି ସେ ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରନ୍ତି; ଏବଂ ଯଦି ଅନ୍ୟେ ଯୋଗ୍ୟ ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସେମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି । ତେଣୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳିନୀ, ତୁମେ ଏଠି ରହି ରାଜାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କର, ଭରତଙ୍କ ପ୍ରତି ଧର୍ମରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସତ୍ୟ ଓ ବ୍ରତରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ । ମୁଁ ବିପୁଳ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏଠି ରୁହ; ଯେପରି ତୁମେ କେହିଙ୍କୁ ଅପରାଧ କରିନାହ, ମୋ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିବା ।” ଏପରି ରାମଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଶୁଣି, ମୃଦୁଭାଷିଣୀ, ସ୍ନେହପାତ୍ର ସୀତା ରାଗ ଭରି ମଧୁର କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ରାମ, ଏହି କଥା କିଏ କହିଛି? ଏହି କଥା ହସ୍ୟାସ୍ପଦ ଓ ହଳକା ଲାଗୁଛି; ଏମିତି କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ଭାବୁଛି ତୁମେ ମୋତେ ହାସ୍ୟ କରୁଛ । ଏପରି ଅନୁଚିତ ଓ ଅପମାନଜନକ କଥା ରାଜପୁତ୍ର, ବୀର, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକଥା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ବାପା, ମା, ଭାଇ, ପୁଅ, ଜା ଏମାନେ ସବୁ ନିଜ ନିଜ ପୁଣ୍ୟ ଓ ନିଜ ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ସ୍ତ୍ରୀ ମାତ୍ର ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ ଅଂଶୀ ହୁଅନ୍ତି; ତେଣୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଅରଣ୍ୟବାସ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ । ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ବାପା, ପୁଅ, ମା, ବନ୍ଧୁ କିଛି ନୁହେଁ; ସ୍ୱାମୀ ହିଁ ସେମାନେ ପାଇଁ ସବୁ କିଛି । ତୁମେ ଯଦି ଏଇ କଠିନ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବାକୁ ଚାହଁ, ମୁଁ ତୁମ ପୂର୍ବରୁ ଚାଲି ତୁମ ପାଇଁ ଘାସ, କଣ୍ଟା ଚାପି ଦେବି । ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ କ୍ରୋଧ ପାଣି ପରି ପେଇ ଫେଲିଦେଖ, ମୋତେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ନେଇଯାଅ, ମୋରେ କୌଣସି ପାପ ନାହିଁ । ରାମ, ରଥ, ଗଗନ, ରାଜମହଲ–ଯେଉଁଠି ହେଉ, ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଦଛାୟା ଉତ୍ତମ । ବାପା ମା ମୋତେ ବହୁପ୍ରକାର ଶିଖାଇଛନ୍ତି, ଏବେ ମୋ ପାଖରେ କିଛି ବାକି ନାହିଁ; ମୁଁ ନିଷ୍ଠା ପୂର୍ବକ ତୁମ ସଙ୍ଗରେ ଚାଲିବି । ମୁଁ ଏହି ମଣିଷଶୂନ୍ୟ, ମୃଗ, ବାଘ ଭରିଥିବା ଅରଣ୍ୟରେ ତୁମ ସଙ୍ଗରେ ଖୁସିରେ ବସିବି, ମୋ ପିତୃଘର ପରି । ତୁମ ସେବା, ବ୍ରତ, ପତିବ୍ରତା ହୋଇ ମୁଁ ମଧୁଗନ୍ଧିତ ଅରଣ୍ୟରେ ତୁମ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିବି । ତୁମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାର, ତେଣୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବା ତ ଅତି ସହଜ । ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ତୁମ ସହ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବି, ମୋ ନିଷ୍ଠା ଅଡ଼ିଗ; ଏଇ ନିଶ୍ଚୟରୁ ମୋତେ ବାରଣ କରିପାରିବ ନାହିଁ । ମୁଁ କେବଳ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇବି, ତୁମ ସହ ସଦା ରହି କେବେ ଅସୁବିଧା ଦେବି ନାହିଁ । ମୁଁ ତୁମ ପୂର୍ବରୁ ଚାଲିବି, ତୁମେ ଖାଇବା ପରେ ମୁଁ ଖାଇବି, ଏବଂ ପରେ ପରେ ପାହାଡ଼, ସରୋବର ଓ ଝିଲିକ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ । ତୁମେ ମୋ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ଥିଲେ, ମୁଁ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ହଂସ, କାଦମ୍ବ ଭରିଥିବା ଖୁବ୍ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମସର ଦେଖିବି । ତୁମ ସହ ଏହି ସବୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଓ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରିବି; ପ୍ରତିଦିନ ଏହି ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରି, ସଦା ତୁମେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରଖିବି । ଏଭଳି ଶତ ବର୍ଷ କିମ୍ବା ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଉଁ, ମୁଁ ତୁମେ ସହ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଅନୁଭବ କରିବି । ମୁଁ କଦାପି ଅନ୍ୟାୟ କରିବି ନାହିଁ; ତୁମ ବିନା ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଆକର୍ଷଣ କରେନାହିଁ; ଯଦି ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମେ ବିନା ରହିପାରିବି, ମୁଁ ତାହା ମଧ୍ୟ ଚାହିଁ ନାହିଁ । ମୁଁ ଏହି କଠିନ ମୃଗ, ବାନର, ହାତୀ ଭରିଥିବା ଅରଣ୍ୟକୁ ତୁମ ସହ ଯିବି, ଏଠି ମଧ୍ୟ ମୋ ପିତୃଘର ପରି ହେବ, ତୁମ ପାଦ ଧରି ତୁମ ଅନୁମତି ନେଉଛି । ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ଅନୁରାଗ ସହିତ ତୁମେ ବିନା ରହିପାରିବି ନାହିଁ; ମୋତେ ନେଉ, ମୋ ଅନୁରୋଧ ମାନ, ମୁଁ କଦାପି ତୁମ ଭାର ବଢ଼େଇବି ନାହିଁ ।” ଏଭଳି ସୀତା ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା, ଭକ୍ତି ଓ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ପ୍ରେମରେ ରାମଙ୍କ ପାଖରେ ନିଜ ମନୋଭାବ ପ୍ରକାଶ କଲେ ।