ଏହି ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି ବଦ୍ଧ ରାଜା ପୁରୋହିତଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହା ଅବଶ୍ୟ ହେଉ।” ପୁରୋହିତ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏହା ପରେ ରାଜସଭାର ପ୍ରଧାନ ନାୟିକାମାନେ ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ଯାଇ, ସେଠି ଥିବା ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହି ଆଶ୍ରମରେ ନିତ୍ୟ ବସିଥିବା, ପିତାଙ୍କୁ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହୁଥିବା ଏବଂ ଆଶ୍ରମରୁ ଦୂରକୁ ଯାଆନଥିବା ବିଭାଣ୍ଡକଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏଠିରେ ଥିଲେ। ଜନ୍ମଠାରୁ ସେ ତପସ୍ବୀ କେବେଁ ଜନପଦ କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟର ନାରୀ, ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ଦେଖିନଥିଲେ। ସେହି ନାରୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଅଲଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଇ, ମୁନିପୁତ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ କିଏ? ଏଠି କ’ଣ କରୁଛ? ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ସୁନସ୍ୟାନ ଅରଣ୍ୟରେ ଏକା ଘୁରୁଛ, ଆମେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। କୃପାକରି କହ।” ଏପରି ଅପୂର୍ବ ଦେହ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପର ନାରୀମାନେ ପ୍ରଥମେ ଦେଖିବାରୁ ମୁନିପୁତ୍ରଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଉତ୍କଣ୍ଠା ଜାଗ୍ରତ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପିତା ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଆମ ପିତା ବିଭାଣ୍ଡକ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ପୁତ୍ର। ମୋର ନାମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଶ୍ୱରେ ରିଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଆମ ଆଶ୍ରମ ଏଠାରେ ନିକଟରେ ଅଛି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ, ଏଠି ଆସ, ଆମ ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ତୁମମାନେକୁ ଆମେ ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର କରିବା।’ ମୁନିପୁତ୍ରଙ୍କ ଏହି ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଶୁଣି ସମସ୍ତ ନାରୀ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏହିପରି ସେମାନେ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ରିଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ସେମାନେ ପାଇଁ ଜଳ, ପାଦ୍ୟ ଓ ମୂଳଫଳ ଦେଇ ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ଏହି ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର ପାଇଁ ସମସ୍ତ ନାରୀ ଖୁସି ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁନିଙ୍କ ଭୟରେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆମର ଉତ୍ତମ ଫଳ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ଦେରି ନକରି ଖାଅ।” ପରେ ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଆଳିଙ୍ଗନ କଲେ, ମଧୁର ମିଠା ଓ ବିଭିନ୍ନ ରସାସ୍ୱାଦି ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଲେ। ଏପରି ଅନୁଭବ କରି, ରିଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଭାବିଲେ, “ଏହି ମଧୁର ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଫଳ ଅଟେ,” କାରଣ ସେ କେବେଁ ଏପରି ରସ ଚାଖିନଥିଲେ। ଏପରେ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହି, ପିତାଙ୍କ ଭୟରେ ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ସେମାନେ ଚାଲିଯାଉଥିବା ପରେ, କଶ୍ୟପ ବଂଶଜ ଏହି ତପସ୍ବୀପୁତ୍ର ହୃଦୟରେ ଅଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରି, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଏଠା ଭିତରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ, ବିଭାଣ୍ଡକଙ୍କ ଶୂର ପୁତ୍ର ରିଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ତାଙ୍କ ମନରେ ବିଚାର କରି, ସେଉଠାରେ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଆଗକୁ ଆସୁଥିବା ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଲଙ୍କୃତ ନାରୀମାନେକୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ମୁନିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ, “ହେ ମୃଦୁ, ଆମ ଆଶ୍ରମକୁ ଚଳ।” ସେମାନେ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଅଛି; ଏଠି ତୁମ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟ ଅଛି।” ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରିଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, ଏବଂ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ମହାତ୍ମା ତପସ୍ବୀ ଏହିପରି ନିୟତିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଯାଉଥିଲେ, ଅଚାନକ ଦେବତାମାନେ ବର୍ଷା କରିଲେ, ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା। ସେହି ବର୍ଷା ସହିତ ଏହି ତପସ୍ବୀ ଆସିଲେ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ମିଳିବାକୁ ଗଲେ ଓ ମାଥା ଝୁକେଇ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇଲେ। ରାଜା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଦର ସହ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ, ଏବଂ ମୁନିଙ୍କ ରୋଷ ନ ହେବାକୁ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହିଲେ। ପରେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ନେଇଗଲେ, ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ନିଜ କନ୍ୟା ଶାନ୍ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ମନରେ ଏହି ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ, ଏବଂ ଏହି ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ରିଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଶାନ୍ତାଙ୍କ ସହିତ ସେଠି ବସି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉଥିବା ଆଦର ଓ ସମ୍ମାନ ମଧ୍ୟରେ ଅନନ୍ଦରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ଏଠି ପରେ ମହାର୍ଷି ଭାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ଶ୍ରୀରାମାୟଣର ବାଳକାଣ୍ଡର ଏଗାର ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିବ। ଏବେ ମୁଁ ପୁନି ଏକଥା କହୁଛି, ହେ ରାଜନ୍, ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା କଥା କହିଥିଲେ। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଦଶରଥ ନାମକ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସତ୍ୟବାଦୀ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେବେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ। ସେହି ରାଜାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ରାଜା ସହିତ ମିତ୍ରତା ହେବ, ଏବଂ ଅଙ୍ଗ ରାଜାଙ୍କ ଏକ ଭାଗ୍ୟଶାଳି କନ୍ୟା ଥିବେ, ଯାହାର ନାମ ଶାନ୍ତା। ଅଙ୍ଗ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ରୋମପାଦ, ଏହି ମହାନ ଦଶରଥ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବେ। ଅଙ୍ଗ ରାଜା କହିବେ, “ମୁଁ ସନ୍ତାନହୀନ; ଶାନ୍ତାଙ୍କ ପତି ମୋ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତୁ, ଯେପରି ଆପଣ ଶିଖାଇଛନ୍ତି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ବଂଶ ଓ ସନ୍ତାନ ଲାଭ ହେବ।” ରାଜାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭାବି ନିଜ ସ୍ଵାମୀଯୁକ୍ତ ଶାନ୍ତାଙ୍କୁ ଦେଇବେ। ଏହିପରି ମୁନିପୁତ୍ର ଉପଲବ୍ଧ ହେବାରେ ରାଜା ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ କରିବେ। ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଦଶରଥ ହସ୍ତ ଯୋଡି ଧର୍ମଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରିଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କୁ ଚୟନ କରିବେ। ଏହି ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ, ପୁତ୍ର ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଁ ରାଜା ନିଜ ଅଭିଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅପାର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଚାରିଜଣ ପୁତ୍ର ହେବେ, ଯେମାନେ ବଂଶକୁ ସ୍ଥାପିତ କରି ସମସ୍ତ ଜନମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିବେ। ଏହିପରି, ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ନିଜେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଦର ସହିତ ସେଠାକୁ ଯାଅ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ଓ ଯାନସାମଗ୍ରୀ ସହିତ। ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦଶରଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଭାସିଷ୍ଠଙ୍କ ସହ ପରାମର୍ଶ କରି, ସାରଥିଙ୍କ କଥା ଶ୍ରବଣ କଲେ।