ଏହିପରି, ରାମଙ୍କ ପୂଜାର୍ଚ୍ଚନା ନିମିତ୍ତେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ଗୁରୁଦେବ, ଶାନ୍ତି ଓ ଆରୋଗ୍ୟ ପାଇଁ ଉଚିତ ବିଧିରେ ହୋମ କରି, ବାକି ଥିବା ଯଜ୍ଞ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବାହ୍ୟ ହୋମ କରିଥିଲେ। ପରେ, ମଧୁ, ଦହି, ଘୃତ ଓ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ତିନି ବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରାମଙ୍କ ଅରଣ୍ୟ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ରାମଙ୍କ ମାତୃ ଔଜ୍ଵଳ୍ୟମୟ କୌଶଳ୍ୟା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ଦାକ୍ଷିଣା ଦେଇ, ରାଘବଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ବୃତ୍ରାସୁର ବଧ ସମୟରେ ମିଳିଥିଲା, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ତୁମ ପାଇଁ ହେଉ। ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ବିନତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଅମୃତ ଅନ୍ୱେଷଣ ସମୟରେ ମିଳିଥିଲା, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ତୁମ ପାଇଁ ହେଉ। ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଅଦିତି ଦେବୀ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁ ସମୟରେ ଅମୃତ ଉତ୍ପାଦନ ହେଉଥିଲା, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ତୁମ ପାଇଁ ହେଉ। ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଅପୂର୍ବ ତେଜସ୍ବୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ବିଶାଳ ପଦକ୍ରମ ସମୟରେ ଥିଲା, ହେ ରାମ, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ତୁମେ ପାଅ। ମୁନି, ସମୁଦ୍ର, ଦ୍ୱୀପ, ବେଦ, ଲୋକ ଓ ଦିଗ୍ଗୁଡିକ, ହେ ମହାବାହୁ, ତୁମକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ।" ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ଶେଷ କ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସୁଗନ୍ଧିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ବିଶାଳ ନୟନ ଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଅନ୍ଳେପନ କରିଥିଲେ। କୌଶଳ୍ୟା ଶୁଭ ଓ ଔଷଧିୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସୁରକ୍ଷା ନିମିତ୍ତେ ରାମଙ୍କ ଉପରେ କ୍ରିୟା କରିଥିଲେ। ଯଦିଓ ମନରେ ଦୁଃଖ ଥିଲା, ତଥାପି ସେ ଦେଖାଇଲେ ଯେପରି ସେ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମନର ଭାବ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଆସିଲାନି। ସେ ଝୁକି, ପୁଅଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, "ଯାଅ ରାମ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ, ଶୁଭ ଯାତ୍ରା କର। ମୁଁ ଆଶା କରେ ଏହି ଅୟୋଧ୍ୟାରେ ତୁମକୁ ରୋଗ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ହୋଇ, ରାଜପଥରେ ଚାଲିବାକୁ ଦେଖିବି। ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ ମୁଁ, ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦ ଆଲୋକ ନେଇ, ଅରଣ୍ୟରୁ ଫେରିଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ତୁମକୁ ଦେଖିବି। ରାମ, ଶୁଭ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ତୁମକୁ ଫେରି ଦେଖିବି, ତୁମେ ପିତୃ ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ କରି ଅରଣ୍ୟରୁ ଫେରିବ। ତୁମେ ଅନେକ ଆଶୀର୍ବାଦ ସହ ଫେରି, ସଦା ବଉ ଦେଉଥିବା ମୋର ବହୁଁ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବ। ମୁଁ ଯେଉଁ ଦେବ, ମହାର୍ଷି, ଭୂତଗଣ, ନାଗ ଓ ଦିଗ୍ଗୁଡିକୁ ପୂଜିଛି, ସେମାନେ ତୁମ ଅରଣ୍ୟ ଯାତ୍ରାରେ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ।" ଏହିପରି କହି, ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ନୟନେ, ନିୟମାନୁସାରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେ ରାଘବଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ, ପୁନିପୁନି ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଦୀଘରେ ଦେଖିଲେ। ରାଘବୀ ଦ୍ୱାରା ପରିକ୍ରମିତ ହୋଇ, ରାମ ମାତୃପାଦ ସମ୍ବର୍ଦ୍ଧନ କରି, ତାଙ୍କର ତେଜ ଧାରଣ କରି ସୀତାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହା ପରେ ଆୟୋଧ୍ୟାକାଣ୍ଡର ଛବିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଅରଣ୍ୟ ପଥକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ରାମ ମାତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ ଓ ଧର୍ମ ପଥରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ। ରାଜପୁତ୍ର ରାମ ରାଜପଥରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ସେଠାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ଗୁଣରେ ହୃଦୟ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଭୈଦେହୀ ସୀତା, ଏହି କିଛି ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ମନ ତ ସେଇ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ଚିନ୍ତାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲା। ଦେବୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ଧନ୍ୟ ଚିତ୍ତରେ, ରାଜଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ସୀତା ଫଳାଫଳ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି, ରାମ ନିଜ ଶୋଭାମୟ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ଥିଲେ, ତେବେ ଲଜ୍ଜାବଶତଃ ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଅଳ୍ପ ନମ୍ର ଥିଲା। ସେଠାରେ, ସୀତା ଉଠି, କମ୍ପିତ ଶରୀରେ ଦୁଃଖିତ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତିତ ମନସ୍ଥିତି ଅନୁଭବ କଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଘବ ମନର ଦୁଃଖ ଚାପି ରଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ମୁନ୍ଦିଗଲା। ସେ ତାଙ୍କୁ ଫିକା ମୁହଁ, ଘମ ଛୁଟୁଥିବା ଦେଖି, ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ପଚାରିଲେ, "ଏହି କଣ ଘଟିଛି, ପ୍ରଭୁ?" ସୀତା କହିଲେ, "ଆଜି ବୃହସ୍ପତି ଓ ପୁଷ୍ୟ ଯୋଗର ଶୁଭ ଦିନ ବୋଲି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଛନ୍ତି, ତଥାପି ହେ ରାଘବ, ତୁମେ କାହିଁକି ଚିନ୍ତିତ?" "ତୁମ ମନୋହର ମୁହଁ, ଯାହା ସାଧାରଣତଃ ଶୁଭ୍ର ଛତ୍ର ଛାୟାରେ ରହେ, ଆଜି ତାହା ଚମକୁନାହିଁ। ତୁମ ଅଳୋକିକ ପଦ୍ମନୟନ ମୁହଁ ସାଧାରଣତଃ ମୃଗଚର୍ମ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ପଙ୍ଖା ହୁଏ, ତାହା ଆଜି ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ। ଗାୟକ ଓ ବନ୍ଦିମାନେ ଆଜି ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରୁନାହାନ୍ତି, ନାହିଁ ସୂତ ଓ ମଗଧା ଶୁଭ ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ୁଛନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧୁ ଓ ଦହି ଦ୍ୱାରା ତୁମ ମୁଣ୍ଡ ଅଭିଷେକ କରୁନାହାନ୍ତି। ନାଗରିକ ଓ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠୀମାନେ ତୁମ ସହ ଯିବାକୁ ଚାହୁନାହାନ୍ତି।" "ତୁମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚତୁର ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ମାଳ୍ୟଭୂଷିତ ରଥ କାହିଁକି ଆଗରେ ନାହିଁ? ତୁମ ଶୁଭ ହସ୍ତି, ଯାହା ଘନ ମେଘ କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେଉଁଠି ନାହିଁ। ତୁମ ଶୋଭାମୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ ରାଜସିଂହାସନ ଆଗରେ ନାହିଁ। ଏପରି ଅଭିଷେକ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଅପରିଚିତ ମୁହଁ ରଙ୍ଗ କାହିଁକି? କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।" ଏପରି ସୀତା ଦୁଃଖ ଦେଖାଇ କହିବା ସମୟରେ, ରାଘବବଂଶର ଆନନ୍ଦ ରାମ କହିଲେ, "ସୀତା, ମୋ ପିତା ମୋତେ ଅରଣ୍ୟକୁ ପଠାଇବେ।" "ମୁଁ ଏକ ବଡ଼ ବଂଶର ସନ୍ତାନ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ପାଳକ, ଏହି ଘଟଣା କିପରି ଘଟିଲା ତାହା ଶୁଣ, ଜାନକୀ।" ଏଭଳି ରାମଙ୍କ ଅରଣ୍ୟ ପ୍ରସ୍ଥାନ ପୂର୍ବ ମାତୃକୃପା, ଆଶୀର୍ବାଦ, ଦୁଃଖ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।