କୌଶଳ୍ୟା ରାମଙ୍କୁ ଅନେକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ କହିଲେ, "ମୋ ପୁଏ, ଘନ ଅରଣ୍ୟରେ ବନ୍ଦର, ବିଛା, ଡ଼ସୁ କୀଟ, ମାଛରୀ, ସର୍ପ ଓ କୀଟପতଙ୍ଗମାନେ ତୁମକୁ କେବେ ଅସୁବିଧା ଦେଉ ନାହାନ୍ତୁ। ବଡ଼ ହାତୀ, ସିଂହ, ବାଘ, ବଡ଼ ଦାନ୍ତ ଥିବା ଭାଲୁ, ସିଂଘାଳା ଭଂସା ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ପଶୁମାନେ ତୁମକୁ କେବେ କ୍ଷତି କରିବେ ନାହାନ୍ତୁ। ମାନବ ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିବା ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନିର୍ମମ ପଶୁମାନେ, ଯାହାମାନେ ଏଠାରେ ମୋର ଆଦର ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ କେବେ କ୍ଷତି କରିବେ ନାହାନ୍ତୁ। ଶୁଭ ଶକୁନ ତୁମ ସାଥିରେ ରହୁ, ତୁମର ସମସ୍ତ କାମ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳ ହେଉ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ତୁମ ପାଇଁ ହେଉ, ରାମ, ନିରାପଦରେ ଯାଅ, ପୁତ୍ର।" "ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଦେବତାମାନେ, ଏବଂ ତୁମକୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ବାରମ୍ବାର ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରୁନ୍ତୁ। ଶୁକ୍ର, ସୋମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, କୁବେର ଓ ଯମ, ଯାହାମାନେ ମୋର ପୂଜା ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରୁନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଧୂଆଁ ଓ ଋଷିମୁନିମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉଚ୍ଚାରିତ ମନ୍ତ୍ର ତୁମକୁ ସଂସ୍ପର୍ଶ ସମୟରେ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ।" ଏପରି କହି, ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଓ ଯଥାଯଥ ଷ୍ଟୁତିରେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ କୌଶଳ୍ୟା, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଭକ୍ତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଏହା ପରେ, ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ବିଧିରେ ଅଗ୍ନି ନେଇ ରାମଙ୍କ ମଙ୍ଗଳାର୍ଥେ ହୋମ କଲେ। କୌଶଳ୍ୟା ଗୃତ, ଧଳା ମାଳା, ଶୁଦ୍ଧ କାଣ୍ଡ, ଓ ସୋରିଷ ଦାଣା ତିଆରି କରି ଦେଲେ। ଗୁରୁ ଶାନ୍ତି ଓ ଆରୋଗ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରି, ବାକୀ ହୋମ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ବାହ୍ୟ ଅନ୍ନ ଦାନ କଲେ। ତାପରେ ମଧ, ଦହି, ଘୃତ ଓ ଶୁଭ କଥାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ଅରଣ୍ୟ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ପାଠ କରାଇଲେ। ଏହା ପରେ, ରାମଙ୍କ ମାତା କୌଶଳ୍ୟା ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରଧାନଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ, ରାଘବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିତ ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବୃତ୍ରବଧ ସମୟରେ ମିଳିଥିଲା, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ତୁମ ପାଇଁ ହେଉ। ଯେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଭିନତା ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଅମୃତ ଆଣିବା ସମୟରେ ଦେଇଥିଲେ, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ତୁମ ପାଇଁ ହେଉ। ଯେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଅଦିତି ବଜ୍ରଧାରୀକୁ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ତିନି ଜଗତ୍ରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ବଡ଼ ପଦକ୍ରମ ସମୟରେ ଥିଲା, ସେମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ହେଉ। ଋଷି, ସାଗର, ଦ୍ୱୀପ, ବେଦ, ଲୋକ ଓ ଦିଗ୍ଗଜମାନେ ତୁମକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ।" ଏପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଲଗାଇ ରାମଙ୍କ ଅନୁଷ୍ଠାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଶୁଭ ଔଷଧ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ରାମଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ବିଧି କଲେ। ଯଦିଓ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିଲା, କୌଶଳ୍ୟା ମୁହଁରେ ହସ ଆଣି କେବଳ ଶବ୍ଦରେ ଆଶୀର୍ବାଦ କହିଲେ। ସେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ରାମଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, "ଯାଅ ରାମ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ ଓ ସୁଖରେ ଯାଅ।" "ମୁଁ ଆଶା କରେ, ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ତୁମେ ସୁସ୍ଥ ଓ ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରି ଫେରିବ, ଏବଂ ରାଜପଥରେ ଆବାର ଚାଲିବ। ଦୁଃଖ ଭୁଲି, ମୋ ମୁହଁ ଆନନ୍ଦରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେବ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ତୁମେ ଅରଣ୍ୟରୁ ଫେରିବାକୁ ଦେଖିବି। ଏଉଁ ରାମ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶୁଭ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖିବି, ତୁମେ ଅରଣ୍ୟରୁ ଫେରି, ପିତୃଆଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିଛ। ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ ଫେରି, ସଦା ମୋ ବହୁ ଝିଅଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ଏବଂ ଯାଅ ପୁତ୍ର। ଯେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଶିବ, ମହାର୍ଷି, ଦେବଗଣ ଓ ନାଗମାନେ ମୁଁ ପୂଜିଛି, ସେମାନେ ଓ ଦିଗ୍ଗଜମାନେ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ କରନ୍ତୁ।" ଏପରି କହି, ନୟନ ଜଳରେ ଭିଜିଥିବା କୌଶଳ୍ୟା ବିଧିମତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ରାଘବଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ପରିକ୍ରମା କଲେ ଓ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ତାଙ୍କୁ ଦୀଘଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି ରହିଲେ। ରାଘବ, ମାତୃପରିକ୍ରମା ପରେ, ମାଆଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଶିର ନମାଇ, ତାଙ୍କ କୃପାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ସୀତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ମହାକବି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ଆୟୋଧ୍ୟାକାଣ୍ଡର ଛବିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଅବସାନ ହେଲା। କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଅରଣ୍ୟ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ ମାଆଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପଥରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ। ରାଜପୁତ୍ର ରାମ ରାଜପଥରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଗୁଣରେ ନଗରବାସୀମାନେ ଭାବବିହ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ଏପରି ସମୟରେ, ତପୋନିଷ୍ଠା ବୈଦେହୀ ଏସବୁ କଥା ଶୁଣିଲେନି; ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ତାଙ୍କର ଅପେକ୍ଷିତ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲା। ସେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ ଫଳାଶା କରୁଥିଲେ। ତାପରେ ରାମ ନିଜ ଶୋଭାମୟ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆନନ୍ଦିତ ଲୋକମାନେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଲଜ୍ଜାରେ ଅଳ୍ପ ନମ୍ର ଥିଲା। ସେଠାରେ, ସୀତା ଉଠି ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଚେତନା ଚିନ୍ତାରେ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ଦେଖି କମ୍ପିତ ହେଲେ। ସେ ରାମଙ୍କ ମୁହଁ ପ୍ରଶ୍ନରେ କହିଲେ, "ଆଜି ବୃହସ୍ପତି ଓ ପୁଷ୍ୟ ଯୋଗ ଶୁଭ ଦିନ ବୋଲି ପଣ୍ଡିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଛନ୍ତି, ରାଘବ, ତଥାପି ତୁମ ମନ କାହିଁକି ଅଶାନ୍ତ? ତୁମ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ, ଯାହା ସାଧାରଣତଃ ଶୁଭ ଶ୍ଵେତ ଛତ୍ର ଛାୟାରେ ଚମକେ, ଆଜି ତାହା ଅନ୍ୟ ଦିନ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉ ନାହିଁ।" ଏଭଳି ଆଶୀର୍ବାଦ, ବିଦାୟ ଓ ତ୍ୟାଗ ମଧ୍ୟରେ ରାମ ଏବଂ ସୀତାଙ୍କ ଜୀବନର ଏକ ଗମ୍ଭୀର ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।