ରାଜାଙ୍କର ଉତ୍ତେଜନାରେ, ସୁମନ୍ତ୍ର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଠାରେ କିପରି ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣାଯାଇଥିଲା, ସେଥିରେ ସଠିକ୍ ଘଟଣା କହିବି।” ରୋମପଦ ରାଜା, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ପୁରୋହିତ ସହିତ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, “ଆମେ ଏକ ନିରାପଦ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରିଛୁ।” ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗ ଜଙ୍ଗଲରେ ତପସ୍ୟା ଓ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲିନ୍ ଥିଲେ; ସେ ନା ନାରୀ, ନା ସାମାନ୍ୟ ଲୋକ, ନା ଆନ୍ୟ କୌଣସି ରାଜ୍ୟ ଜନ, କିମ୍ବା ଏହି ପ୍ରକାର ଭୋଗବିଲାସ ସହିତ ପରିଚିତ ଥିଲେ। ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷଣ କରିବା ପାଇଁ, ରୋମପଦ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ କଲେ—ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ମନୋବିକାର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ନଗରକୁ ଆଣିବା ଯୋଜନା ହେବ। ସେ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ, “ସୁନ୍ଦର ନୈତିକା ମହିଳାମାନେ, ତାଙ୍କର ଭୂଷଣ ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିବେ; ଏହି ଉପାୟରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆଣିବା ଯୋଜନା ହେବ।” ରାଜା ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବ ଶୁଣି ପୁରୋହିତଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ପ୍ରକାର ହେଉ।” ପୁରୋହିତ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏହି ଉପାୟ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ। ଏହି ଶୁଣି, ନୈତିକା ମହିଳାମାନେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗ, ତାଙ୍କର ପିତା ବିଭାଣ୍ଡକଙ୍କ ସହିତ ସଦା ଆଶ୍ରମରେ ରହୁଥିଲେ; ସେ କେବେ ଆଶ୍ରମରୁ ଦୂର ଯାଇନଥିଲେ। ଜନ୍ମ ଥୁଅଁ ସେ କେବେ ନା ନାରୀ, ନା ପୁରୁଷ, ନା ରାଜ୍ୟର କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ଦେଖିଥିଲେ। ସୁନ୍ଦର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଏବଂ ମଧୁର କଣ୍ଠରେ ଗୀତ ଗାଇ, ସେମାନେ ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସି, ସମସ୍ତେ କହିଲେ, “ତୁମେ କିଏ, ବ୍ରାହ୍ମଣ? ଏଠି କଣ କରୁଛ? ଏହି ଭୟାନକ ଓ ଏକା ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକା ଘୂମି ଚାଲିଛ—ତୁମେ କିଏ?” ସେମାନେ ଏପରି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେହ ଦେଖି ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗଙ୍କର ମନ ଉତ୍ସୁକ ହେଲା; ସେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପିତା ବିଷୟରେ କଥା କହିବାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ। “ଆମ ପିତା ବିଭାଣ୍ଡକ; ମୁଁ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର। ମୋର ନାମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ରିଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଆମ ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ; ଆପଣମାନେ ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ଆତିଥ୍ୟ ଦେବି।” ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗଙ୍କୁ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ମହିଳା ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବା ନିଶ୍ଚିତ କଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗ ଆତିଥ୍ୟ କରି, “ଏଠି ମୁହଁ ଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ, ଏଉଁ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଆପଣମାନେ ପାଇଁ,” କହିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଆତିଥ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ଭୟରେ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ। “ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏଉଁ ଆମ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଫଳ ଗ୍ରହଣ କର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ, ଶୀଘ୍ର ଖାଇବାକୁ।” ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ମଧୁର ପିଠା ଓ ନିମନ୍ତା ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ। ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗ ଏହି ଫଳ ଖାଇ, ଭାବିଲେ, “ଏହି ଫଳ।” ହେଲେ, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିଥିବାରୁ, ଏପରି ଖାଦ୍ୟ କେବେ ଚଖିନଥିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କହି, ନିଜ ଭୟରେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଯାଇବା ପରେ, ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗ, କଶ୍ୟପ ବଂଶର ଏହି ମହାତ୍ମା, ମନରେ ବିଚଳିତ ହେଲେ; ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଆଶ୍ରମ ଚାରିପାଖ ଘୂମିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ, ବିଭାଣ୍ଡକଙ୍କର ଶୂର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ପୁତ୍ର ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ପୁନଃ ପହଞ୍ଚିଲେ, ନିଜ ମନରେ ଭାବିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ, ସୁନ୍ଦର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ମହିଳାମାନେ ଦେଖିଲେ; ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ସେମାନେ ଅନ୍ତରେ ଆନନ୍ଦ ଭରିଗଲେ। ସମସ୍ତେ ନିକଟକୁ ଆସି, କହିଲେ, “ସାଧୁଜନ, ଆମ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସନ୍ତୁ।” ଏଠାରେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଅଛି; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଏଠି ତୁମ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଭାଗ୍ୟ ଜନ୍ମିବ। ସେମାନେର ଏହି ମନସ୍କାମନା ଶୁଣି, ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗ ଏଠି ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ; ଏବଂ ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଣିଲେ। ଏହି ମହାତ୍ମା ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗଙ୍କୁ ଆଣିବା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଅଚନାକ ବର୍ଷା ଭେଟିଲେ, ଏହାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା। ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗ ବର୍ଷା ସହିତ ପହଞ୍ଚିଲେ; ରାଜା ତାଙ୍କୁ ମିଳିବାକୁ ଗଲେ, ଭୂମିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଖାଇଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ, ଯେ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧ ନ ଆସୁ। ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ନେଇ, ଶାନ୍ତାକୁ ଶାନ୍ତ ମନରେ ଦେଇଲେ; ଏହାରେ ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏପରି ମହାତ୍ମା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଋଷ୍ୟଶ୍ରୁଙ୍ଗ ଏଠି ଶାନ୍ତା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ସହିତ ସମ୍ମାନ ଭୋଗ କରି ରହିଲେ। ଏହି ଆଖ୍ୟାନର ଏକାଦଶ ସଂସ୍କରଣ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଵାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ବାଳ କାଣ୍ଡରେ ଶ୍ରବଣ କରିବାକୁ ମିଳିଥାଏ। ପୁନଃ, ରାଜା, ମୋର ଉପକାରକ ବାକ୍ୟ ଶୁଣ; ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରଧାନ ଦେବତା କଥା କହିଥିଲେ। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେବା ଏକ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମିକ ରାଜା ଦଶରଥ, ତାଙ୍କର ସତ୍ୟବାନ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ହେବ। ସେ ରାଜା ଅଙ୍ଗ ରାଜା ସହିତ ମିତ୍ରତା କରିବେ; ତାଙ୍କର ଏକ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କନ୍ୟା ଶାନ୍ତା ଅଛି। ଅଙ୍ଗ ରାଜାଙ୍କର ପୁତ୍ର ରୋମପଦ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଦଶରଥ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବେ। “ମୁଁ ନିଷ୍ପୁତ୍ର, ଧର୍ମଜନ; ଶାନ୍ତାଙ୍କର ପତି ମୋ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ, ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ, ଲାଇନ୍ ଓ ବଂଶ ପାଇଁ।” ରାଜାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ରୋମପଦ ଭାବିବା ପରେ, ଶାନ୍ତାଙ୍କ ପତି ଯାହାକି ପୁତ୍ର ସହିତ, ସ୍ୱୟଂ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖି ଦେଇବେ। ଏହି ଋଷିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ରାଜା ଚିନ୍ତା ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି, ଅନ୍ତର୍ମନରେ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଯଜ୍ଞ କରିବେ।