ଏହି ଦିନରେ ଅଙ୍ଗଦେଶର ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଯଜ୍ଞିକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆସି କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଉପାୟ ଅପନାଇ ବିଭାଣ୍ଡକ ଋଷିଙ୍କ ପୁଅ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ।” ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଆଣି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଧିରେ ତାଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ କନ୍ୟା ଶାନ୍ତାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରାନ୍ତୁ, ରାଜନ୍। ଏହି ଉପାୟ ଶୁଣି ରାଜା ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ—କିପରି ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଆଣିହେବ? ପରେ ସେ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ସହ ବିଚାର କରି, ତାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଙ୍କୁ ଆଦର ସହ ପ୍ରେରଣା କଲେ। କିନ୍ତୁ, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ମଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡ କରି ଏହା ନକରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ। ତଥାପି, ଅନ୍ତେ ସେମାନେ ଭାବିଲେ—“ଆମେ ତାଙ୍କୁ ନେଇଆସିବାରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ”—ଏହିପରି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏଭଳି ଅଙ୍ଗରାଜଙ୍କ ଉପାୟରେ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କୁ ବେଶ୍ୟାମାନେ ଆଣିଥିଲେ, ତାପରେ ବର୍ଷା ହେଲା ଓ ଶାନ୍ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରାଯାଇଥିଲା। ଏପରି ଭାବରେ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଆପଣଙ୍କ ଜାମାତା ହେଲେ, ଓ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ମିଳିବ; ଏହି କଥା ସନତ୍କୁମାର କହିଥିଲେ, ଯାହା ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କହିଦେଲି। ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦଶରଥ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—“କେମିତି ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଥିଲେ, ମୋତେ କୁହ।” ତେଣୁ, ସୁମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କହିଲେ—“ଅତି ସଠିକ୍ ଭାବେ ଶୁଣନ୍ତୁ, କିପରି ତାଙ୍କୁ ଆଣାଯାଇଥିଲା।” ଏବେ ରୋମପାଦ ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଙ୍କ ସହ କହିଲେ—“ଏହାର ନିରାପଦ ଓ ଦୋଷହୀନ ଉପାୟ ଆମେ ଚିନ୍ତା କରିଛୁ। ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଅତି ତପସ୍ଵୀ, ସଦା ଅରଣ୍ୟରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେ କେବେ ନାରୀ, ରାଜ୍ୟ କିମ୍ବା ନଗର ଜନମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଭାବେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ୍ୟବସ୍ତୁ ଅଛି, ସେମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ନଗରକୁ ଆଣିପାରିବା। ଏହି କାମ ପାଇଁ ଶୋଭାମୟ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ବେଶ୍ୟାମାନେ ଯିବେ; ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆଣିବେ, ଏବଂ ସମ୍ମାନ ପାଇବେ।” ରାଜା ଏହା ଶୁଣି ପୁରୋହିତଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏହିପରି ହେଉ।” ପୁରୋହିତ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏହା ପରେ ବେଶ୍ୟାମାନେ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଅଶ୍ରମାନ୍ତିକ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଗଲେ। ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ, ଯିଏ ସଦା ଅଶ୍ରମରେ ରହୁଥିଲେ, ପିତାଙ୍କ ସହ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ, ସେ କେବେ ଦୂରକୁ ଯାଉନଥିଲେ। ଜନ୍ମଠାରୁ ସେ କେବେ ନାରୀ, ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନଗର ବାସୀକୁ ଦେଖିନଥିଲେ। ସେହି ବେଶ୍ୟାମାନେ ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣ ଓ ଶୋଭାମୟ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଇ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ନମ୍ରତା ସହ ପଚାରିଲେ—“ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ କିଏ? ଏଠି କ’ଣ କରୁଛନ୍ତି? ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକାକି ଘୁରୁଛନ୍ତି, ଆମେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” ଏପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ଶୋଭା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ମନ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଲା ଓ ସେ ତାଙ୍କ ପିତା ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ଆମ ପିତା ବିଭାଣ୍ଡକ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ, ମୋ ନାମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂସାରରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଆମ ଆଶ୍ରମ ସାମ୍ନାରେ, ଆପଣମାନେ ଚାଲନ୍ତୁ, ଆମେ ଆଦର ସହ ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର କରିବା।” ବେଶ୍ୟାମାନେ ଏହି ଶୁଣି ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରତିଞ୍ଜା କଲେ। ଏଠାରେ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ତାଙ୍କୁ ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର କଲେ—“ଏଠାରେ ପାଦ୍ୟ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ନିଅନ୍ତୁ, ମୂଳ ଫଳ ଖାନ୍ତୁ।” ବେଶ୍ୟାମାନେ ଏହି ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର କରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଋଷିଙ୍କୁ ଭୟ କରି ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ତେବେ ସେମାନେ ମଧୁର ମିଠା ଫଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ଉପହାର ଦେଲେ ଓ ସ୍ନେହ ସହ ଗଳେ ଲଗିଲେ। ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଏହି ନୂତନ ସ୍ୱାଦ ପ୍ରଥମେ ଖାଇ, ଏହାକୁ ମାନିଲେ ଯେ ଏହି ମଧୁର ଫଳ। ସେ ଏପରି ମିଠା ଖାଦ୍ୟ କେବେ ଖାଇନଥିଲେ, କାରଣ ସେ ସଦା ଅରଣ୍ୟରେ ଥିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ବେଶ୍ୟାମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେଇ, ପିତାଙ୍କୁ ଭୟ କରି, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ମନେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ବେଦନା ଅନୁଭବ କଲେ ଓ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନେ, ଅତି ଶୋଭାମୟ ଏହି ତପସ୍ବୀ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ପୁନି ସେ ଶୋଭାମୟ ବେଶ୍ୟାମାନେ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଆଗକୁ ଯାଇ କହିଲେ—“ହେ ମୃଦୁଭାଷୀ, ଆମ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲନ୍ତୁ। ଏଠାରେ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମୂଳ ଫଳ ମିଳିବ, ଏଠାରେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଭାଗ୍ୟ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।” ଏହି ଉପହାର ଶୁଣି ସେ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ, ବେଶ୍ୟାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ। ଏହି ଉପାୟରେ ତପସ୍ବୀ ଯେତେବେଳେ ଆସୁଥିଲେ, ହଠାତ୍ ଦେବତାମାନେ ବର୍ଷା କରିଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା। ଏହି ବର୍ଷା ସହ ତପସ୍ବୀ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ରାଜା ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇ ମାଥା ଝୁକାଇ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଲେ। ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହିଲେ, ଯାହାଁ ତାଙ୍କ ମନରେ କୌଣସି କ୍ରୋଧ ଉଦ୍ଭବ ନ ହୁଏ।