ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଏକ ନମ୍ର ହୃଦୟରେ, ରାମଙ୍କ ଘର ଚାରିପଟି ଘୁଞ୍ଚି, ଦ୍ୱାରରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, "ତ୍ୱରିତ ରାମଙ୍କୁ ଜଣାଇଦିଅ, ସୁମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସତ୍ୱର ରାମ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଜଣାଇଦେଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ରାଘବ ମନରେ ଖୁସି ଅନୁଭବ କରି, ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଡାକିଲେ। ସୁମନ୍ତ୍ର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଦେଖିଲେ, ରାମ ଏକ ସୁନାର ଶୟନାସନ ଉପରେ ଚନ୍ଦ୍ରବଦନ, କୁବେରଙ୍କ ପରି ଅଳଙ୍କୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଦେହ ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ, ରକ୍ତ ମୃଗ ଚର୍ମର ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଅତ୍ୟୁତ୍କୃଷ୍ଟ ମୂଲ୍ୟ ଅଛି। ସୀତା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଚାମର ହାତରେ ଧରି, ଅଳଙ୍କୃତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଚମକୁଥିବା ତାରା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଦ୍ୱାନ୍ ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ନମ୍ରତାରେ ଭରିଥିଲେ, ରାମଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଦାତା ଭାବେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାନ୍ୟ ହୋଇ, ସୁମନ୍ତ୍ର ଜୋଡ଼ା ହାତରେ ରାମଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, "ହେ କୌଶଳ୍ୟାନନ୍ଦନ, ତୁମ ପିତା ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଦେରି କରିବା ଚାଲିବ ନାହିଁ, ରାଣୀ କୈକେୟୀଙ୍କ ସହ ଯାଅ।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଖୁସି ହୋଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ, "ଦେବୀ, ରାଜା ଓ ରାଣୀ ନିଶ୍ଚିତ ମୋ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ଅଭିଷେକ ସମ୍ପର୍କରେ ଆଲୋଚନା କରୁଛନ୍ତି। ମୋର ମାତା, କେକୟ ରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା, ମୋର ମଙ୍ଗଳ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରାଣୀ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ମୋର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ପଠାଇଛନ୍ତି। ଯେପରି ଆସନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେପରି ଦୂତ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ନିଶ୍ଚିତ ଆଜି ମୋର ଅଭିଷେକ ହେବ। ତେଣୁ, ମୁଁ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଛି, ତୁମେ ଏଠାରେ ନିଜ ପରିଚାରିକାଙ୍କ ସହ ସୁଖରେ ରୁହ।" ପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ସୀତା, କଳା କଣ୍ଟାକୁ ନେଇ, ଦ୍ୱାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାମଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଗଲେ, ଶୁଭ କଥା କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ରାଜା, ଯିଏ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଅଛନ୍ତି, ସେ ତୁମକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଯେପରି ଅଭିଷିକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେପରି କରିବେ। ମୁଁ ଦେଖି ଖୁସି ଓ ଗର୍ବିତ ହେଉଛି, ତୁମେ ଅଭିଷିକ୍ତ, ନିୟମ ମାନି, ପବିତ୍ର, ଚମତ୍କାର ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ମୃଗଶୃଙ୍ଗ ଧରିଛ। ଇନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ବଦିଗରେ, ଯମ ଦକ୍ଷିଣରେ, ବରୁଣ ପଶ୍ଚିମରେ, କୁବେର ଉତ୍ତରେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।" ଏପରି ଶୁଭ କାମନା ନେଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଇ, ରାମ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କ ସହ ଗୃହ ଛାଡ଼ିଲେ। ସିଂହ ଯେପରି ପାହାଡ଼ ଗୁହାରୁ ବାହାରିଥାଏ, ଏପରି ବାହାରି ଦ୍ୱାରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଜୋଡ଼ା ହାତରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦଢ଼ି ଦେଖିଥିଲେ। ମଧ୍ୟ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସ୍ନେହିତମାନେ ଘିରିଥିବା ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ଅଭିଯାରୀଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଓ ଆଦର ଦେଇ ସ୍ବାଗତ କଲେ। ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ରାମ, ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଏକ ଚମତ୍କାର ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ। ସେଇ ରଥ ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ମଣି ଓ ସୁନାରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ମେରୁ ପାହାଡ଼ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଚକ୍ଷୁକୁ ଚମକାଉଥିଲା। ଅତିଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା, ବାଘ ପିଲା ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବାୟୁ ପରି ତୀବ୍ର, ହରିତ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ ହୋଇଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏପରି ଦୀପ୍ତିରେ ରାଘବ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଚଢ଼ି, ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ କରି ବାହାରିଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପଛେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଚାମର ହାତରେ ଧରି, ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଭାଇଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଚାରିପଟି ଲୋକମାନେ ଏକଠା ହୋଇଗଲେ, ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀମାନେ, ପାହାଡ଼ ପରି ଭାରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ରାମଙ୍କ ପଛେ ଚାଲିଥିଲେ। ସେପରି, ଶତ ଶତ, ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ରାମଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ; ସାମ୍ନାରେ ସନ୍ଧାନ ଓ ଧନୁର୍ଧରୀ ଯୋଦ୍ଧା, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅଗରୁ ଲେପିତ, ଅଗ୍ରଗାମୀ ହେଲେ। ସାହସୀ ଯୁବକମାନେ ତଳବାର ଓ ଧନୁ ଧରି, ଆଶା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ; ତାପରେ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଓ ବର୍ଣ୍ଣନା ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା। ପଥରେ ଶୁରବୀରମାନଙ୍କ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯିବା ସହିତ, ରାଜପୁତ୍ରୀମାନେ ଜାନ୍ହା ପାଳକି ଓ ଜାନ୍ହା ମଞ୍ଚରୁ ଦେଖି, ଶୋଭା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ। ଶତ୍ରୁ ଦଳନ ରାମ ଉପରେ ନାରୀମାନେ ଫୁଲ ବୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ; ରାମଙ୍କ ଶରୀର ଦୋଷରହିତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖି ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ। ଅଟରେ, ମହଳ ଓ ଭୂମି ଉପରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥାରେ ରାମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲେ: "ନିଶ୍ଚିତ ତୁମର ମାତା କୌଶଳ୍ୟା ଖୁସି ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି, ମାତାମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ରାମ!" "ତୁମେ ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ସଫଳ ହେଉଛ, ଆତ୍ମୀୟ ରାଜ୍ୟ ପାଉଛ; ଏବଂ ସୀତା, ସବୁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ସହ ଅଛନ୍ତି।" ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ସୀତା ରାମଙ୍କ ହୃଦୟର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟା, ସବୁ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ନିଶ୍ଚିତ ରାଣୀ ଅତୀତରେ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସୀତା ରାମଙ୍କ ସହ ଯେପରି ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହୋଇଥିଲେ, ଏପରି ରାମ ରାଜପଥ ଦେଇ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ମହଳ ଉପରୁ ନାରୀମାନେ ମଧୁର କଥା କହିଥିଲେ। ଏହିପରି ରାଘବ ନଗର ଲୋକମାନେ ଏକଠା ହୋଇ କହୁଥିବା କଥା ଶୁଣିଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ମନର ଭାବ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବ୍ୟକ୍ତ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ କହୁଥିଲେ, "ଆଜି ରାଘବ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରୁଛନ୍ତି, ରାଜ୍ୟ ଦୟା ମିଳିବ; ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ କରିବେ, ଆମେ ତାଙ୍କ ଶାସନରେ ସଫଳ ହେବୁ।" "ଏହା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଭାଗ୍ୟ, ଯେ ଏହି ରାମ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରାଜ୍ୟ କରିବେ; ଏହି ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ତଳେ କେହି କେବେ ଦୁଃଖ ଦେଖିବେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କ୍ଷତି ଅନୁଭବ କରିବେ ନାହିଁ।