ସୁମନ୍ତ୍ର ରଥଚାଳକ ରାମଙ୍କ ଗୃହ ପ୍ରତି ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେ ଦେଖିଲେ ଏହି ଗୃହ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭବ୍ୟ ଭାବେ ଶୋଭିତ ହୋଇଛି। ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଳା ଓ ମୁକ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅଗରୁ ଗନ୍ଧରେ ମନୋମୋହନ ଶୁଭାସିତ। ବର୍ଷା ଋତୁରେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଭଳି ଏଠାରେ ମଧୁର ଗନ୍ଧ ବିକିରଣ ହେଉଛି, ଏବଂ କଉଁ ଓ ମୟୂର ର ଅଲିହା ଶବ୍ଦ ଏହାକୁ ଅଧିକ ଆকৰ୍ଷଣୀୟ କରିଛି। ଏହି ଗୃହ ଚାରିପାଖରେ ଭଲଭାବରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମୃଗମୂର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ଯାହା ତାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଓ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରୁଥିଲା। ଏହି ଗୃହ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କୁବେରଙ୍କ ମହଳ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିବାସ ସମାନ ଭବ୍ୟ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠାରେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ। ସୁମନ୍ତ୍ର ଦୃଢ଼ ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖର ସମାନ ଉଚ୍ଚ ଏହି ଗୃହକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଲୋକ ହାତ ଯୋଡ଼ି ଏକଠା ହୋଇ ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ଦାନ୍ତିଥିଲେ। ଗ୍ରାମବାସୀ ଏଠାରେ ଏକଠା ହୋଇ, ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷାରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ ମୁହଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି ଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଗୃହ ବଡ଼ ମେଘ ସମାନ ଭବ୍ୟ, ଉଚ୍ଚ, ରତ୍ନର ଚମକରେ ଭରିଥିବା ଓ ବାମନମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ସୁମନ୍ତ୍ର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ରଥରେ ରାଜମହଳକୁ ଉତ୍ସାହ ଓ କ୍ରିୟାଶୀଳତାରେ ଭରି ଦେଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କ ନିବାସ ପାଖକୁ ଏକ ଭବ୍ୟ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଦେଲେ। ଏପରେ, ସୁମନ୍ତ୍ର ଏହି ଧନାତ୍ମକ ଏବଂ ଭବ୍ୟ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତାଙ୍କର ଗା ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଗୃହ ମୃଗ ଓ ମୟୂର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଇନ୍ଦ୍ରର ରାଣୀଙ୍କ ନିବାସ ସମାନ ଭବ୍ୟ ଥିଲା। ସେ କୈଳାଶ ପର୍ବତ ଭଳି ଅଳଙ୍କୃତ ଅନେକ କୋଠରୀ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ପରିଚାରକମାନେ ଥିଲେ, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦମୟ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଏକଠା ହୋଇ, ରାଜପୁତ୍ର ପାଇଁ ଶୁଭକାମନା ଦେଉଥିଲେ, ଏହି ଶବ୍ଦ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। ସୁମନ୍ତ୍ର ରାମଙ୍କ ଏହି ମହାନ ଗୃହକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହଳ ସମାନ ଭବ୍ୟ ଏବଂ ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଥିବା, ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖର ସମାନ ଉଚ୍ଚ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେ ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ଅନେକ ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ନମ୍ରତାରେ ନମସ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଅନେକ ଯାନବାହନ ଦ୍ୱାରକୁ ଭିଡ଼ ଓ କ୍ରିୟାଶୀଳ କରିଥିଲା। ସେ ଏକ ବଡ଼ ମେଘାଚ୍ଛନ୍ନ ପର୍ବତ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅପରିଚାଳିତ ହାଥୀ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥୋଚିତ, ତାହାର ନାମ ଥିଲା 'ଶତୃଞ୍ଜୟ'। ସେ ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଅଳଙ୍କୃତ ଗୋଡ଼ା, ରଥ, ହାଥୀ ସହିତ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲଂଘି ସମୃଦ୍ଧ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଅପରିମିତ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପର୍ବତ ଶିଖର ସମାନ ଏକ ମହାନ ମହଳକୁ ମକର ମାଛ ପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଭଳି ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସୁମନ୍ତ୍ର ଜନସମୂହରେ ଭରିଥିବା ଦ୍ୱାର ଉଲ୍ଲଂଘି, ଏକ ନିରାଳା କୋଠରୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁରାତନ ଚଳାଚଳରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକମାନେ ଥିଲେ। ଏଠାରେ ତରୁଣ ସେନାନୀମାନେ ତର୍ଜନୀ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ଧାରଣ କରି, ଚମକୁଥିବା କଣ୍ ଶୋଭା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ସତର୍କ ଓ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ ଭାବରେ ରାମଙ୍କ ସେବାରେ ନିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ। ଏଠାରେ ସେ ବୃଦ୍ଧ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ, କେଶରିଆ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ଦ୍ୱାରରେ ଦାୟିତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଶିଷ୍ଟ ଓ ଶାନ୍ତ ମହିଳା ପରିଚାଳିକାମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଉଠି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସୁମନ୍ତ୍ର ନମ୍ର ହୃଦୟରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି କହିଲେ, "ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ରାମଙ୍କୁ ଏହି ଖବର ଦିଅ, ସୁମନ୍ତ୍ର ବାହାରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।" ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ରାମ ଓ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଜଣାଇଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ରାଘବ ରାଜୀ ହୋଇ, ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ପିତାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଡାକିଲେ। ସୁମନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ ରାମ କୁବେର ସମାନ ଶୋଭାମୟ ଅବସ୍ଥାରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୟନପୀଠ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି। ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦାହ କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଚନ୍ଦନ ଲେପ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସୀତା ଥିଲେ, ଯାହା ହାତରେ ଚାମର ଧରି, ଅଳଙ୍କୃତ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଜଣେ ଅପୂର୍ବ ତାରା ସହିତ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସୁମନ୍ତ୍ର ନମ୍ରତା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଯିଏ ନିଜ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ବରଦାନ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ। ସୁମନ୍ତ୍ର, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ହାତ ଜୋଡି ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ: "ହେ କୌଶଲ୍ୟାନନ୍ଦନ ରାମ, ଆପଣଙ୍କ ପିତା ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଏହି କ୍ଷଣରେ ରାଣୀ କୈକେୟୀ ସହିତ ଯାଆନ୍ତୁ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ନରସିଂହ ରାମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ଆଦର ଦେଇ କହିଲେ: "ଦେବୀ, ରାଜା ଏବଂ ରାଣୀ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ଅଭିଷେକ ସମ୍ପର୍କରେ ଆଲୋଚନା କରୁଛନ୍ତି।" "ମୋ ମାତା, କେକୟ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ, ମୋ ମଙ୍ଗଳ ଉପରେ ଆଶାବାଦୀ ଓ ଶୁଭେଚ୍ଛୁ। ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟରେ, ମହାନ ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରାଣୀ ସହିତ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଦୂତିକାରେ ପଠାଇଛନ୍ତି।" "ଯେପରି ଏହି ସଭା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭବ୍ୟ, ଏମିତି ଦୂତି ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ନିଶ୍ଚୟ ଆଜି ରାଜା ମୋତେ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିବେ।" "ଏହିପରି, ମୁଁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବି। ତୁମେ ଏଠାରେ ତୁମ ପରିଚାରିକାମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ରୁହ।" ପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ଶ୍ୟାମଳ ନୟନବତୀ ସୀତା ତାଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ୱାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଲେ ଓ ଶୁଭ କଥା କହିଲେ।