ସୁମନ୍ତ୍ର, ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ସାରଥି, ରାଘବଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ପାଇଁ କହିଲେ—“ତାଙ୍କମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ରାଘବ, ଏବେ ଉଠନ୍ତୁ।” ଏହିପରେ, ରାଜା ଦଶରଥ ଜାଗି ଉଠି ଏପରି ଆଦେଶ ଦେଲେ—“ମୁଁ ଯେପରି ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲି, ରାମଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ନେଇଆସ। ମୋର ଆଦେଶ କାହିଁକି ବିଳମ୍ବିତ ହେଉଛି? ମୁଁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ନୁହେଁ, ତୁରନ୍ତ ରାଘବଙ୍କୁ ନେଇଆସ।” ଏପରି ଭାବେ ରାଜା ଦଶରଥ ପୁଣିଥରେ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି ସୁମନ୍ତ୍ର ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସେ ରାଜପ୍ରସାଦରୁ ବାହାରିଲେ, ମନେ କଲେ ଯେ, ସେ ଖୁସିର ସମ୍ବାଦ ନେଉଛନ୍ତି। ସେ ଝଣ୍ଡା ଓ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ ରାଜପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଖୁସି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁମନ୍ତ୍ର ତ୍ୱରିତ ଚାଲିଗଲେ, ଚାରିପାଖରେ ଦେଖିଲେ ଲୋକମାନେ ରାମଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରୁଛନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ନେଇ ଆନନ୍ଦିତ ଥିଲେ। ସେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଗୃହକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା କୈଳାସ ପର୍ବତ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସୁମନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ ରାମଙ୍କ ପ୍ରାସାଦ ଇନ୍ଦ୍ରର ମହଲ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ବଡ଼ ବଡ଼ ବାଟିକା ଓ ବନ୍ଦ ଦ୍ୱାର, ଅନେକ ବାଲକନୀରେ ଶୋଭିତ। ସେଠାରେ ସୁନାର ପ୍ରତିମା, ମଣି ଓ ପ୍ରବାଳ ଦ୍ୱାରମୁଣ୍ଡ, ଶରତକାଳର ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ମେରୁ ପର୍ବତର ଗୁହା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ମାଳା, ମୁକ୍ତା ଓ ମଣିରେ ଛିଟାଯାଇଥିବା, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅଗରୁ ଗନ୍ଧରେ ମନୋହର ଶୁଭାସ ଦେଉଥିଲା। ଏହି ପ୍ରାସାଦର ଶୁଭାସ ପ୍ରବଳ ବର୍ଷାକାଳୀନ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଥିଲା, କୁଲିଙ୍ଗ ଓ ମୟୂରର ଡାକରେ ଚଞ୍ଚଳ। ଏଠାରେ ଭଲଭଲ ମୃଗ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା, ଭକ୍ତିରେ ନିର୍ମିତ, ଯାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଓ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲା। ଚନ୍ଦ୍ରମା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, କୁବେର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରର ମହଲ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏହି ପ୍ରାସାଦ ନାନା ପକ୍ଷୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସୁମନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ ଏହି ଗୃହ ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଉଚ୍ଚ, ଲୋକମାନେ ଯୋଗ ହୋଇ ହାତ ଜୋଡି ଦାଣ୍ଡବତ୍ କରୁଥିଲେ।