ରାଜାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ସୁମନ୍ତ୍ର ଏହିପରି କହିଲେ, "ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମାନେ, ଆପଣମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଦର ଦେଖିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ବିଶେଷକରି ରାମଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ। ରାଜାଙ୍କ ନାମରେ ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।" ସେଉଁଠି ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏପରି କହିବା ପରେ, ସୁମନ୍ତ୍ର କହିଲେ, "ରାଜା ଜାଗିଯାଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ କାହିଁକି ଆସିନାହାନ୍ତି, ତାହାର କାରଣ..." ଏପରି କହି ସେ ଅନ୍ତଃପୁର ଦ୍ୱାର ପକ୍କୁ ଚାଲିଗଲେ। ସୁମନ୍ତ୍ର, ଯିଏ ସଦା ରାଜବାଡ଼ିପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ, ସେ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କର ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ତାଙ୍କର ବଂଶର ସ୍ତୁତି କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଶୟନଗୃହ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଏକଦମ ନିକଟେ ଯାଇ, ଅନ୍ତଃପଟର ବାହାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ। ସେ ରାଘବଙ୍କୁ ନେଇ ଗୁଣମୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ସୋମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶିବ ଓ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, "ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମକୁ ବିଜୟ ଦିଅନ୍ତୁ; ଶୁଭ ରାତି ଅତିତ ହୋଇଛି, ଏବେ ଏକ ମଙ୍ଗଳମୟ ଦିନ ଆସିଛି।" "ଉଠ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ତୁମର ଆସନ୍ନ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କର। ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେନାପତି ଓ ସମସ୍ତ ନାଗରିକ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ। ଉଠ, ରାଘବ।" ଏମିତି ଚତୁର ଚାରିଅଟିଏ ସୁମନ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାପରେ ରାଜା ଜାଗି ଏହିପରି କହିଲେ, "ମୁଁ ଯେପରି ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲି, ରାମଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।" ସେ ପଛରୁ ପୁନି ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, "ମୋ ଆଦେଶ କାହିଁକି ବିଳମ୍ବ ହେଉଛି? ମୁଁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ନୁହେଁ; ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ରାଘବଙ୍କୁ ଆଣ।" ଏହିପରି ରାଜା ଦଶରଥ ପୁନିଥରେ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି, ସୁମନ୍ତ୍ର ଶିର ନମାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ବନ୍ଦନା କଲେ। ସେ ରାଜବାଡ଼ିରୁ ବାହାରିଗଲେ, ମନେ କଲେ ଯେ ସେ ଖୁସିର ଖବର ନେଇଯାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜାରେ ସୁଶୋଭିତ ରାଜପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସୁମନ୍ତ୍ର ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେ ରାମଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ହେଉଥିବା କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣିଲେ। ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ନେଇ ଆନନ୍ଦିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଚମତ୍କାର ଗୃହ, ଯାହା କୈଳାସ ପର୍ବତ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ସୁମନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ ରାମଙ୍କ ନିବାସ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହଳ ପରି ଅଲୋକିକ, ବଡ଼ ବଡ଼ ବାହା ଓ ଅନେକ ବାଲକନୀରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ବନ୍ଦ ଥିଲା। ଏହା ସୁନାର ମୂର୍ତ୍ତି, ମଣି ଓ ପ୍ରବାଳ ତୋରଣ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଶରଦ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଏବଂ ମେରୁ ପର୍ବତର ଗୁହା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଏହି ଗୃହ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନମାଳା, ମୁକ୍ତା ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ଅଗରୁ ଗନ୍ଧରେ ମୁଗ୍ଧ। ଏହାର ମଧୁର ଗନ୍ଧ ବର୍ଷାକାଳୀନ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ପ୍ରସ୍ତାରିତ, କୁଲିଙ୍ଗ ଓ ମୟୂର ର ମଧୁର ଧ୍ୱନିରେ ରଙ୍ଗିନ। ଏହି ଗୃହ ଭଲ ଭାବେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମୃଗମୂର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହିଛି, ଯାହା ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଓ ଚକ୍ଷୁ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା। ଏହା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, କୁବେର ମହଳ ସମାନ, ଇନ୍ଦ୍ର ଭବନ ପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସୁମନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ ରାମଙ୍କ ଗୃହ, ଯାହା ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଉଚ୍ଚ, ଏବଂ ଏଠାରେ ଅନେକ ଲୋକ ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁ ଆନନ୍ଦରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଏହି ଗୃହ ବଡ଼ ମେଘ ପରି ଉଚ୍ଚ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ ଅପସରାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲା। ସୁମନ୍ତ୍ର ଘୋଡ଼ା ଚଳିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି ରାଜମହଳକୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ନିବାସ ପ୍ରବେଶ କରି ସମସ୍ତ ନାଗରିକଙ୍କ ହୃଦୟ ଖୁସି କଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଧନୀ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କ ଦେହ ଖୁସିରେ କାଁପିଉଠିଲା। ଏହି ଗୃହ ମୃଗ ଓ ମୟୂରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରାଣୀର ନିବାସ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ, କୈଳାସ ପରି ଶୋଭାମୟ ଚମ୍ବରରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ରାମଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା ଅନେକ ଉତ୍ତମ ପରିଚାରକଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସୁମନ୍ତ୍ର ଶୁଦ୍ଧ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠି ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଭରା କଥା ଶୁଣିଲେ, ସେମାନେ ରାଜପୁତ୍ର ପାଇଁ ଶୁଭକାମନା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। ସୁମନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ ରାମଙ୍କ ଚମତ୍କାର ମହଳ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭବନ ସମାନ, ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀରେ ଭରିଥିବା, ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଉଚ୍ଚ, ନିଜ ଦୀପ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେ ଦେଖିଲେ ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାର ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଉପହାର ନେଇ ଆସି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅନେକ ଯାନ ଥିବାରୁ ଦ୍ୱାର ଭିଡ଼ ଓ ଚଞ୍ଚଳତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ତାପରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଶତ୍ରୁଞ୍ଜୟ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀ, ମେଘାଚ୍ଛନ୍ନ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଯାହାକୁ ଅଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା କଠିନ, ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଦେଖିଲେ ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ହାତୀ ସହିତ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସୁମନ୍ତ୍ର ସମୃଦ୍ଧିମୟ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାପରେ ସେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଗତିରେ ଏକ ପର୍ବତ ଶିଖର ଓ ବିରାଟ ମହଳ ସମାନ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଧନ ଭରିଥିଲା, ମକର ମାଛ ଯେପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଏଠାରୁ ଷୋଳଉଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସୁମନ୍ତ୍ର ଗୃହର ଭିଡ଼ ଦ୍ୱାର ଅତିକ୍ରମ କରି, ପ୍ରାଚୀନ ଆଚାରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏକ ନିର୍ଜନ କମ୍ବର ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠି ତରୁଣ ଯୁବକମାନେ ତୀର ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ଧାରି, ଚମକୁଥିବା କଣ୍ଠା ଲଗାଇ, ସତର୍କ ଓ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ମାଲିକଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।