ଏହି ସମୟରେ ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପବିତ୍ର ନଦୀ, ହ୍ରଦ, କୁଆଁ, ପୋଖରୀ ଓ ଦୁଧର ନିର୍ମଳ ଜଳ ଯାହା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ବହୁଥିବା, ଉପରକୁ ବହୁଥିବା, ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ବହୁଥିବା ପ୍ରବାହମାନ ଥିଲା, ସେଠାରୁ ମଧୁର ଜଳ ସଂଗ୍ରହ କରାଯାଇଥିଲା। ସମୁଦ୍ରରୁ ମଧ୍ୟ ଜଳ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ଏହା ସହିତ ମଧୁ, ଦହି, ଘିଅ, ଚିଡ଼ା, ଦର୍ଭା ଘାସ, ଫୁଲ ଓ ଦୁଧ ମଧ୍ୟ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ଅଠଟି ସୁନ୍ଦର କୁମାରୀ ଓ ଏକ ମହାନ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସୁନା ଓ ରୌପ୍ୟର ମଟକା ମଧ୍ୟ ଦୁଧରେ ଭରି ଢାକି ରଖାଯାଇଥିଲା। ଏହି ମଟକାଗୁଡ଼ିକ ଶୁଧ୍ଧ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ପଦ୍ମ ଓ କମଳା ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଚାନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ସମ ପ୍ରକାଶମାନ ଓ ମଣିମୁକ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା। ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚାମର ଓ ଚାନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ସମ ପ୍ରଭା ବିଶିଷ୍ଟ ଧଳା ଛତା ପ୍ରସ୍ତୁତ ରଖାଯାଇଥିଲା। ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଶୁଭ୍ର, ଦ୍ୟୁତିମାନ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ସାମଗ୍ରୀ ସଜାଯାଇଥିଲା। ଧଳା ବଳଦ ଓ ଧଳା ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟ ତିଆରି ରଖାଯାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ଓ ବର୍ଣ୍ଣକାରମାନେ ମଧ୍ୟ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ରାଜାଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଯେପରି ଉଚିତ, ସେପରି ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏଭଳି ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଯାହା ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା, ସମସ୍ତ ଜଣେ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେଠାରେ ସଂଗ୍ରହ କରି ଆଣିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିନଥିବାରୁ ସେମାନେ କହିଲେ, “ରାଜାଙ୍କୁ କିଏ ଖବର ଦେବେ? ଆମେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖୁନାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଉଦିତ ହୋଇଯାଇଛି।” ଏବେ ସୁମନ୍ତ୍ର, ଯିଏ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସିତ ଚାରିଅଟ ଚାଳକ, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମୁଁ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ରାମଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଗଲିଛି। ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କ ଓ ବିଶେଷତଃ ରାମଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ। ରାଜାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଆପଣମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କୁଶଳ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ମହାଭାଗ୍ୟବାନମାନେ।” “ରାଜା ଜାଗିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ଆସୁନାହାନ୍ତି, ତାହାର କାରଣ ହେଉଛି...” ଏପରି କହି ସୁମନ୍ତ୍ର ଗଭୀର ଅନ୍ତଃପୁର ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ, ଯିଏ ସେହି ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ସଦା ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାନ୍ତି, ରାଜାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଓ ତାଙ୍କ ବଂଶର ମହିମା କଥା ଗାଇଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କ ଶୟନଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚି, ଭିତର ତନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଏଠାରେ ସେ ରାଘବଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରି ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ସୋମ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶିବ ଓ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କଲେ। “ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମକୁ ବିଜୟ ଦିଅନ୍ତୁ। ଶୁଭ ରାତି ଅତିତ ହୋଇଛି, ଏକ ମଙ୍ଗଳମୟ ଦିନ ଆସିଛି। ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜାଗିଉଥିବା ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କରନ୍ତୁ। ମୁଖ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେନାନାୟକ ଓ ପୌରଜନ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଏହିପରି ରାଘବ, ଜାଗିଉଥିବା ଅନୁରୋଧ କଲେ।” ଏପରି ଚାରିଅଟ ଚାଳକ ସୁମନ୍ତ୍ର, ଯିଏ ସଦା ଉପଦେଶରେ ପାରଙ୍ଗତ, ରାଜାଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କଲେ। ତାପରେ ରାଜା ଜାଗିଉଠି, କହିଲେ, “ମୋ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ରାମଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ। କାହିଁକି ମୋ ଆଦେଶ ପୂରଣ ହେଉନାହିଁ? ମୁଁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ନୁହେଁ, ତୁରନ୍ତ ରାଘବଙ୍କୁ ଆଣ।” ଏପରି ଦଶରଥ ରାଜା ପୁନିଥରେ ଚାରିଅଟ ଚାଳକଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି ସେ ଶିର ନମାଇଲେ। ସେ ରାଜପ୍ରାସାଦରୁ ବାହାରିଲେ, ମନେ ଭାବିଲେ ଯେ ସେ ଖୁସିର ଖବର ନେଇଯାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଝଣ୍ଡା ଓ ପତାକାରେ ସୁଶୋଭିତ ରାଜପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁମନ୍ତ୍ର ତ୍ୱରିତ ଚଳିଲେ, ଏବଂ ଯାଉଥିବାବେଳେ ରାମ ସମ୍ପର୍କରେ ଲୋକମାନେ କଥା ହୁଏଉଥିବା ଶୁଣିଲେ। ସମସ୍ତ ଜନତା ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ନେଇ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ। ଏବେ ସେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଗୃହକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା କୈଳାସ ପର୍ବତ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ସୁମନ୍ତ୍ର ରାମଙ୍କ ନିବାସକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହଲ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ଓ ବହୁତ ବାଲକନୀ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା। ସେଠାରେ ସୁନାର ମୂର୍ତ୍ତି, ମଣିମୁକ୍ତା ଓ ପାଗା ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା, ଶରତ୍କାଳୀନ ମେଘ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ମେରୁ ପର୍ବତର ଗୁହା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ। ଏହି ଗୃହ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ମାଳାରେ ଶୁଭିତ, ମୁକ୍ତା ଓ ମଣି ଦ୍ୱାରା ବିଛିତ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅଗରୁ ଗନ୍ଧରେ ମନୋହର ହୋଇଥିଲା। ବର୍ଷାକାଳୀନ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ମନୋହର ଗନ୍ଧ ଦେଉଥିଲା, କୁଳିଙ୍ଗ ଓ ମୟୂରର ଡାକରେ ମଧୁର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେଠାରେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ମନୋହର ହରିଣ ମୂର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଚାରିପଟେ ଘେରାଯାଇଥିଲା, ତାହାର ଦୀପ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଓ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରୁଥିଲା। ଏହି ଗୃହ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ପ୍ରଭା ଦେଉଥିଲା, କୁବେରଙ୍କ ମହଲ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଭବନ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସୁମନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ ରାମଙ୍କ ଗୃହ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଉଚ୍ଚ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଲୋକ ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦଢ଼ି ହୋଇଥିଲେ। ଏଠାରେ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଆସି ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଆଶାରେ ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦ ଭାବ ନେଇ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ଗୃହ ବଡ଼ ମେଘ ପରି ମହାନ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଭରିଥିଲା ଓ ବାମନମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ସୁମନ୍ତ୍ର ଘୋଡ଼ା ଚଳିତ ରଥରେ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ଆଣ୍ଡିଲେ, ଏହାର ଦୀପ୍ତି ଏବଂ କ୍ରିୟାଶୀଳତା ସହ ନଗରବାସୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ପରେ ସେ ଶ୍ରୀମନ୍ତ, ଧନୀ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତାଙ୍କର ଉଲ୍ଲାସରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲେ। ଏହି ଗୃହ ହରିଣ ଓ ମୟୂରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଇନ୍ଦ୍ରର ରାଣୀର ନିବାସ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ସେଠାରେ କୈଳାସ ପର୍ବତ ପରି ଅଳଙ୍କୃତ ଓ ଦେବସଦନ ପରି ଶୋଭିତ କୋଠରୀ ମାନେ ରହିଥିଲେ। ସେ ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଓ ଉତ୍ତମ ପରିଚାରକମାନେ ମାଧ୍ୟମରେ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ଲୋକମାନେ ମଙ୍ଗଳମୟ ଶବ୍ଦରେ ରାମଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଶୁଣିଲେ, ଯାହା ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା।