ଏହି ସମୟରେ, କୈକେୟୀ ଦୃଢ଼ ଅଭିପ୍ରାୟରେ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, "ଚାଳନ୍ତୁ, ଚାରିଅଟିୟର, ଶୀଘ୍ର ଯାଆନ୍ତୁ ଏବଂ ମହାନ୍ୟ ରାମଙ୍କୁ ଆଣନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଭ ହେଉ—ଏଠାରେ ବିଚାର କରିବାର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।" ଏହା ସୁନି, ସୁମନ୍ତ୍ର କହିଲେ, "ମହିଳେ, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ମୁଁ କିପରି ଯିବି?" ଏହି ଶବ୍ଦ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣି, ରାଜା ଦଶରଥ ସେଇ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସୁମନ୍ତ୍ର, ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବି; ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କୁ ଆଣ।" ଏହା ଶୁଣି ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କ ହୃଦୟ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଭାବିଲେ ଯେ ସୁଖଦ ଦିନ ଆସିଛି। ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଇଁ, ସୁମନ୍ତ୍ର ଖୁସିରେ ଓ ଶୀଘ୍ରତାରେ ଚାଲିଗଲେ। କୈକେୟୀ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ, ତେଣୁ ସେ ତ୍ୱରିତ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—"ନିଶ୍ଚୟ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଏହିଠାରେ ରାମଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଡାକିଛନ୍ତି।" ଏହି ଭାବନାରେ ସୁମନ୍ତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁମନ୍ତ୍ର ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ରାଜମହଳର ଭିତରୁ ବାହାରିଲେ, ଏବଂ ଏକ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ବଡ଼ ଝିଲିକ ଭଳି ମହଳ ଛାଡ଼ି ଦ୍ୱାରପାଳମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ବିଭିନ୍ନ ଧନୀ ନାଗରିକମାନେ ଭିଡ଼ ହୋଇ ଦାଁଡି ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାମାୟଣର ପଂଦରତମ ସର୍ଗର କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏହି ରାତି ଶେଷ ହେବା ପରେ, ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ରାଜପୁରୋହିତ ମିଶି ରାଜସଭାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ସେନାପତିମାନେ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାଗରିକମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସିରେ ଏହି ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ର ଦିନ ଏବଂ କର୍କଟ ଲଗ୍ନରେ, ରାମଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଲା। ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ, ପ୍ରଧାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୁନାର ବଡ଼ ବଡ଼ ଘଡ଼ା ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ଶୋଭାମୟ ଆସନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। ଏକ ରଥକୁ ଚମକୁଥିବା ବାଘମାନ୍ୟ ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମିଳନସ୍ଥଳର ପବିତ୍ର ଜଳ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ଏହା ସହିତ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ନଦୀ, ଝିଲିକ, କୂଆଁ ଓ ପୋଖରୀରୁ—ଯେଉଁଠାରେ ଜଳ ପୂର୍ବ, ଉପର, ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ବହୁଥାଏ ଏବଂ ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥାଏ—ସେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଜଳ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ସମୁଦ୍ରରୁ ମଧ୍ୟ ଜଳ ଆଣାଯାଇଥିଲା, ମଧୁ, ଦହି, ଘଉଁ, ଲାଉଜଳ, ଦର୍ଭା, ଫୁଲ ଏବଂ ଦୁଧ ସଂଗ୍ରହ କରାଯାଇଥିଲା। ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟ ଶୋଭାମୟ କନ୍ୟା ଏବଂ ଏକ ମହାନ୍ୟ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ; ସୁନା ଓ ଚାନ୍ଦିର ଘଡ଼ା, ଦୁଧରେ ଢାକାଯାଇ ଭରି ରଖାଯାଇଥିଲା। ସେଠି, ଶୁଭ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରବଦନ ଭଳି ଜଳରେ ଅଳଙ୍କୃତ କମଳ ଓ ଶାଳୁକ ରହିଥିଲା, ମଣିମାଳା ଓ ମୁକ୍ତାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚାମର ଓ ଧଳା ଛତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଶୁଭ୍ର, ଚମକୁଥିବା ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ଓ ଧଳା ବୃଷ୍ଠି ଏବଂ ଧଳା ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟ ରଖାଯାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ଓ ଗାୟକମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ, ଯେପରିକି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ରାଜାଙ୍କ ଅଭିଷେକରେ ହେବା ଉଚିତ। ଏପରି ଭାବରେ, ରାଜକୁମାର ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା, ସେସବୁ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଏଠାରେ ଆଣାଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ଆମ ପାଇଁ କିଏ ରାଜାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେବେ? ରାଜା ଦେଖାଯାଉନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହୋଇଯାଇଛି।" ଏହି ସମୟରେ, ରାଜାଙ୍କ ଆଦର ପ୍ରାପ୍ତ ସୁମନ୍ତ୍ର ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଶୀଘ୍ର ରାମଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଯାଉଛି।" ସେ କହିଲେ, "ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କ ଓ ବିଶେଷକରି ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ; ରାଜାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରସଙ୍ଗ କରୁଛି।" ସେଉଁଠାରେ କହିଲେ, "ରାଜା ଜାଗିଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ଏଖଣି ଆସୁନାହାନ୍ତି—ତାହାର କାରଣ..." ଏହିପରି କହି, ସୁମନ୍ତ୍ର ରାଜମହଳର ଭିତର ଦ୍ୱାରକୁ ଗଲେ। ସେଉଁଠାରେ ସୁମନ୍ତ୍ର, ଯିଏ ସଦା ରାଜମହଳର ସହିତ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ନରପତିଙ୍କ ଗୃହରେ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ବଂଶର ସ୍ତୁତି କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଶୟନକକ୍ଷ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଭିତର ତିରସ୍କାର ପାଖରେ ଦଁଡି ରହିଲେ। ସେଠାରେ ରାଘବଙ୍କ ଗୁଣ ଉଲ୍ଲେଖ କରି ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, ସୋମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶିବ ଓ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଆପଣଙ୍କୁ ବିଜୟ ଦିଅନ୍ତୁ; ଶୁଭ ରାତି ଶେଷ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଶୁଭ ଦିନ ଆସିଛି। ଉଠନ୍ତୁ, ରାଜସିଂହ, ଏବଂ ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ; ପ୍ରଧାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେନାପତି ଓ ନାଗରିକମାନେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ଉଠନ୍ତୁ, ରାଘବ।" ଏପରି ଚାରିଅଟିୟର ସୁମନ୍ତ୍ର, ଯିଏ ଉତ୍ତମ ପରାମର୍ଶ ଦେଇପାରନ୍ତି, ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାପରେ, ରାଜା ଜାଗି ଏପରି କହିଲେ, "ମୁଁ ଯେପରି ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲି, ରାମଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।" ରାଜା କହିଲେ, "ମୋ ଆଦେଶ କାହିଁକି ବିଳମ୍ବିତ ହେଉଛି? ମୁଁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ନଥିଲି; ତୁରନ୍ତ ରାଘବଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।" ଏପରି ରାଜା ଦଶରଥ ପୁନଃ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ; ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି, ସୁମନ୍ତ୍ର ଶିର ନମାଇଲେ। ସେ ରାଜମହଳରୁ ବାହାରିଲେ, ଭାବିଲେ ଯେ ଖୁସିର ସୂଚନା ନେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଝଣ୍ଡା ଓ ଧ୍ୱଜାରେ ଶୋଭିତ ରାଜପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ସୁମନ୍ତ୍ର ଶୀଘ୍ର ଗତି କଲେ, ଏବଂ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ ଲୋକମାନେ ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ସମ୍ପର୍କରେ ଆଲୋଚନା କରୁଥିବା କଥା ଶୁଣିଲେ। ସମସ୍ତ ଜନତା ଏହି ଅଭିଷେକରେ ଆନନ୍ଦିତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଘର ଦେଖିଲେ, ଯାହା କୈଳାସ ପର୍ବତ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ସୁମନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ ଯେ ରାମଙ୍କ ନିବାସ ଇନ୍ଦ୍ରର ମହଳ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ବଡ଼ ବଡ଼ ଦ୍ୱାର ମୁଦ୍ରିତ ଏବଂ ବହୁ ବାଲକନୀ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ।