ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଳର୍କ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ ଦେଇଦେଲେ—ମନେ ଅନିଚ୍ଛା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏଭଳି, ସମୁଦ୍ରର ଅଧିପତି ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ସୀମା ଚାଲିନଥାନ୍ତି, ସତ୍ୟ ଉପରେ ଅଟୁଟ ରହି ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କରନ୍ତି। ସତ୍ୟ ହେଉଛି ଏକମାତ୍ର ଶାଶ୍ୱତ ତତ୍ତ୍ୱ। ଧର୍ମ ସତ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ରହିଛି, ବେଦ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅବିନାଶୀ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ଏବଂ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚତମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯଦି ଆପଣଙ୍କର ମନ ଧର୍ମ ଉପରେ ଅଟୁଟ ଅଛି, ତେବେ ସତ୍ୟ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଯାହା ଅନୁରୋଧ କରିଛି, ତାହା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣ ଦାତା ଓ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ। ଧର୍ମ ପାଇଁ ଏବଂ ମୋର ଅନୁରୋଧରେ, ଆପଣ ରାମଙ୍କୁ ବନବାସ ପଠାନ୍ତୁ, ଏହି କଥା ମୁଁ ତିନିଥର କହୁଛି। ଯଦି ଆପଣ ମୋର ଏହି ଅନୁରୋଧ ପୂରଣ କରିନପାରିବେ, ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ପାଖରେ ମୁଁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି। ଏଭଳି ଅଟୁଟ କୈକେୟୀ ର ଅନୁରୋଧରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ଅନୁବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ବଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ରାଜାଙ୍କର ହୃଦୟ ଅତି ଅଶାନ୍ତ ହେଲା, ମୁହଁ ମାନ୍ଦ ହେଲା, ଏବଂ ଚକ୍ରର ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧା ଘୋଡ଼ାପରି କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧକାର ହେଇଗଲା, ଦେଖିପାରୁନଥିବାପରି ଲାଗୁଥିଲା, କଷ୍ଟରେ ଆତ୍ମସଂୟମ ଧରି କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ— “ମହିଳେ, ରାତି ଶେଷ ହୋଇଗଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବାକୁ ଯାଉଛି; ନିଶ୍ଚୟ ଲୋକମାନେ ମୋତେ ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ତାଡ଼ିବେ। ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ରାମ ମୋ ପାଇଁ ପିତୃତର୍ପଣ କରୁନ୍ତୁ, ମୁଁ ମୃତ ହୋଇଥିବାପରି। ତୁମେ ଓ ତୁମ ପୁତ୍ର ମୋ ପାଇଁ ପିତୃତର୍ପଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ, ଯଦି ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକରେ ଅବରୋଧ ସୃଷ୍ଟି କରିବ।" "ମୁଁ ଆଜି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି ନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ଏକଦିନ ଆନନ୍ଦରେ ମୁଁକୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଏବେ ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ନାଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ, ଦୁଃଖରେ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ଯିବେ।” ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ରାଜା କହିଥିବାବେଳେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ଶୋଭିତ ଶୁଭ ରାତି ଶେଷ ହୋଇଗଲା। ତାପରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର କୈକେୟୀ ପୁଣି ରାଜାଙ୍କୁ କ୍ରୁର ଓ କଠୋର କଥା କହିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୂର୍ଖତା ଔ ରୋଷ ମିଶିଥିଲା। “ହେ ରାଜନ୍, ଏମିତି ବିଷ ମିଶିତ କଥା କାହିଁକି କହୁଛନ୍ତି? ବିଳମ୍ବ ନ କରି ତୁମ ପୁତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଡାକନ୍ତୁ। ମୋ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସିଂହାସନରେ ବସାନ୍ତୁ, ରାମଙ୍କୁ ବନକୁ ପଠାନ୍ତୁ, ଏବଂ ମୋତେ ସପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ କରନ୍ତୁ—ତେବେ ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ।” ଏଭଳି, ତୀବ୍ର ଅନୁରୋଧରେ, ଯେପରି ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଙ୍କୁଶରେ ଆଘାତ ପାଇ ଚଳିଥାଏ, ସେପରି ରାଜା କୈକେୟୀଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ କହିଲେ— “ଧର୍ମର ବନ୍ଧନରେ ମୋ ମନ ଭ୍ରମିତ, ମୁଁ ମୋର ପ୍ରିୟ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।” ଏହିପରି ଶୁଭ ରାତି ଶେଷ ହେବା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବା, ତାରାମଣ୍ଡଳ ସୁଭ ଯୋଗରେ ଥିବା ଏବଂ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ ଆସିବା ସହ ବସିଷ୍ଠ ମହାର୍ଷି ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଶୀଘ୍ର ଆବଶ୍ୟକ ଉପକରଣ ସଂଗ୍ରହ କରି ମହାନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ, ଜାଲି ଓ ଝାଡ଼ୁ ଦିଆଯାଇଥିବା, ଅନେକ ବିଭିନ୍ନ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ, ଆନନ୍ଦିତ ପରିଚାରକମାନେ ଭରିଥିବା, ଦୋକାନ ବଜାରରେ ସମୃଦ୍ଧ ଏହି ନଗର ଦେଖିଲେ। ସମଗ୍ର ନଗର ରାଘବଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଉତ୍ସବ ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ ଥିଲା, ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, ଧୂପର ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୀ ସଦୃଶ ନଗର ମଧ୍ୟରେ ବସିଷ୍ଠ ମହାର୍ଷି ଅନେକ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ ଅନ୍ତଃପୁର ଦେଖିଲେ। ଏହି ଅନ୍ତଃପୁର ନଗର ଓ ଗ୍ରାମ ଲୋକମାନେ, ଦଣ୍ଡଧାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଓ ଗରିମାମୟ ଲୋକମାନେ ଭରିଥିଲା। ବସିଷ୍ଠ ମହାର୍ଷି ଅନେକ ପ୍ରମୁଖ ଋଷିମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ଭାବେ ଏହି ସଭା ମାଧ୍ୟମରେ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ସୁମନ୍ତ୍ର ନାମକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସାରଥିଙ୍କୁ, ସିଂହପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ବାହାରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ବସିଷ୍ଠ ମହାର୍ଷି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶୀଘ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଦିଅ, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ଏଠାରେ ଗଙ୍ଗାଜଳର କୁମ୍ଭ, ସମୁଦ୍ରର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର, ଉଦୁମ୍ବର କାଠର ପବିତ୍ର ଆସନ ରହିଛି। ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମାନ୍ଦାଣ୍ଡ, ଗନ୍ଧଦ୍ରବ୍ୟ, ମଣିମାଣିକ୍ୟ, ମଧୁ, ଦହି, ଘୃତ, ଲାଉଜା, କୁଶ, ଫୁଲ ଓ ଦୁଧ ଆଣାଯାଇଛି। ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟ ଶୋଭାମୟ କନ୍ୟା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ, ଚାରି ଘୋଡ଼ା ଯୋଜିତ ରଥ, ତଳୱାର ଓ ଉତ୍ତମ ଧନୁଷ ଅଛି। ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯାନ, ଚନ୍ଦ୍ରସଦୃଶ ଛତ୍ର, ଧଳା ଚାମରା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଭିଷେକ ପାତ୍ର ଅଛି। ଏକ କୁମ୍ଭୀରାକାର ବୃଷ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୃଙ୍ଖଳ ଲଗାଇଥିବା, ଚାରିଦାନ୍ତି ସିଂହ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର ଓ ବଳଶାଳୀ ପଶୁ ଅଛନ୍ତି। ସିଂହାସନ, ବାଘ ଚର୍ମ, ହୋମ କାଠ, ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ଓ ଭୂଷିତ ନାରୀମାନେ ଅଛନ୍ତି। ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପବିତ୍ର ଗାଈ, ଶୁଭ ପଶୁପକ୍ଷୀ, ନଗର ଓ ଗ୍ରାମର ପ୍ରମୁଖ ଏବଂ ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ତାଙ୍କ ଦଳ ସହ ଏଠାରେ ଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏମିତି ଅନେକ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ମୃଦୁଭାଷୀ ଲୋକମାନେ ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଶୀଘ୍ର ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, ଯେଉଁପରି ଶୁଭ ଦିନ ଓ ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ର ଯୋଗ ହେଲେ, ରାମ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୁମନ୍ତ୍ର ବଳଶାଳୀ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା ରାଜପରିଚାରକମାନେ, ଏହି ବୃଦ୍ଧ ସାରଥିଙ୍କୁ ବାଞ୍ଚନ୍ତୁ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାତ୍ମକ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଭରା କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।