ଦଶରଥ ରାଜା ଦୁଃଖ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏତେ ସୁକୁମାର, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ଭଲମନ୍ତି ରାମଙ୍କୁ କିପରି କଠିନ ଅରଣ୍ୟବାସ ପାଇଁ ଚାହୁଁଛ? ହେ ଶୁଭ ନୟନବତୀ, ତୁମେ କିପରି ରାମଙ୍କୁ, ଯିଏ ସଦା ତୁମ ସେବାରେ ନିୟୋଜିତ ଏବଂ ମନୋହର, ବନବାସ ପାଇଁ ଅଭିଲାଷା କରୁଛ? ରାମ ତ ତୁମ ସେବା ଭରତଠାରୁ ଅଧିକ କରନ୍ତି; ଏଥିରେ ଭରତଙ୍କ ତୁମପାଇଁ ବିଶେଷ ନିଷ୍ଠା ମୁଁ କେଉଁଠି ଦେଖିନାହିଁ। ଏହି ପୃଥିବୀରେ ରାମ ସହିତ ଅନ୍ୟ କିଏ ଅଛି, ଯିଏ ଏପରି ସେବା, ଆଦର, ଏବଂ ଆଜ୍ଞାକୁ ଶବ୍ଦ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପୂରଣ କରିପାରିବେ? ହଜାର-ହଜାର ମହିଳା ଓ ଅନୁଚରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଘବଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ କେବେ କୌଣସି ଅପବାଦ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ପ୍ରଚାର ଶୁଣିନାହିଁ। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶିଷ୍ଟ ଏହି ରାମ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ସହିତ, ମୃଦୁ କଥା କହି ଏବଂ ମାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବାରେ ସମର୍ଥ। ରାଘବ ସତ୍ୟରେ ଜଗତକୁ ବଶ କରନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ବୃଦ୍ଧମାନେ ସେବା ଦ୍ୱାରା, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ବଶୀଭୂତ କରନ୍ତି। ସତ୍ୟ, ଦାନ, ତପ, ତ୍ୟାଗ, ମିତ୍ରତା, ପବିତ୍ରତା, ସାଧାରଣତା, ଶିକ୍ଷା ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ସେବା—ଏସବୁ ଗୁଣ ରାଘବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଏପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଦେବତା ସମ ଏହି ରାମଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ତୁମେ କିପରି ଦୁଷ୍ଟଚିନ୍ତା କରିପାରିଲ? ତାଙ୍କ ତେଜ ମହାମୁନିମାନେ ପରି। ମୁଁ କେବେ ମଧୁର ବାଣୀ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କଥା କହିନାହିଁ; ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ କିପରି ରାମଙ୍କୁ ତୁମର ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ତୀବ୍ର ଦୁଃଖଦାୟକ କଥା କହିପାରିବି? ଯେଉଁଠି ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ତପ, ତ୍ୟାଗ, ସତ୍ୟ, ଧର୍ମ, କୃତଜ୍ଞତା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଅହିଂସା ଅଛି, ସେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ମୁଁ ଯିବି? ହେ କୈକେୟୀ, ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ, ତପସ୍ୱୀ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଦୁଃଖରେ ବ୍ୟାକୁଳ ଅଛି; ତୁମେ ମୋପ୍ରତି କୃପା କରିବା ଉଚିତ। ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଧନ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ସମୁଦ୍ରପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିଳିପାରେ, ମୁଁ ସେସବୁ ତୁମକୁ ଦେବି; କିନ୍ତୁ ଦୟାକରି ତୁମ କ୍ରୋଧକୁ ଅନୁଭବ କରିବା ଦିଅନି।