କୈକେୟୀ ଏହି ସମୟରେ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସେ ରାଘବଙ୍କୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ପଠାଯିବାକୁ ନ ଦେଖିଲେ, ତେବେ ଗଦ୍ୟ, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ, ଉତ୍ତମ ଉପଚାର, ଖାଦ୍ୟ-ପାନୀୟ କିମ୍ବା ଏଠାରେ ଜୀବନ ରହିବା ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ସେ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ରଖିନଥିଲେ। ରାଘବଙ୍କ ଅରଣ୍ୟଗମନ ଛଡା ସେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହିଁନଥିଲେ। ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କହି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାଣୀ କୈକେୟୀ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣ ଖୋଲି ଦେଇ, ମାଟି ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ—ଏକ ଦେବକନ୍ୟା ବିପଦରେ ପଡ଼ିଥିବା ପରି। ତାଙ୍କ ମୁହଁ କ୍ରୋଧର ଅନ୍ଧକାରରେ ଆଛନ୍ନ ହୋଇଗଲା, ରତ୍ନ ଓ ମାଳା ବିନା, ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭାବୁକ ହୋଇଯାଇଥିଲେ—ଏକ ଅନ୍ଧାର ଆକାଶ ଯେଉଁଠି ତାରା ଲୁଚିଯାଇଛି। ଏହି ସମୟରେ, ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କ୍ରୂର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, କୈକେୟୀ ମାଟି ଉପରେ ପଡ଼ି ରହିଥିଲେ, ଯେପରିକି ଏକ ଦେବଂଗନା ବିଷ ଛୁଇଁଥିଲେ। ମନେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରି, ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ମନ୍ଥରାଙ୍କୁ ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ। ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ ଅସ୍ତିର ଓ ଦୃଢ଼, ବିବ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଲେ—ଏକ ସର୍ପକନ୍ୟା ପରି। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ତାଙ୍କ ମନେ ଶୁଭ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ମନ୍ଥରାଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ଶୁଣି, ନିଜ ମିତ୍ରତା ଓ ସ୍ଵାର୍ଥରେ ଦୃଢ଼ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ମନ୍ଥରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ, ଯେପରି ସେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି।