ମନ୍ଥରା କୈକୟୀଙ୍କୁ କହିଲା, "ମହାରାଜ ଦଶରଥ ତୁମପ୍ରତି କଦାପି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେବେ ନାହିଁ, ତୁମେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ତୁମକୁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମ ପାଇଁ ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବେ। ରାଜା କଦାପି ତୁମ କଥା ଅଟଳ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତୁମ ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତିକୁ ତୁମ ସରଳ ସ୍ୱଭାବରେ ବୁଝିବା ଚେଷ୍ଟା କର। ଦଶରଥ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତା, ମଣି, ସୁନା, ଓ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହାରେ ମନ ଲଗାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଦେବାସୁର ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ଦଶରଥ ଯେଉଁ ଦୁଇଟି ବର ଦେଇଥିଲେ, ସେଥିରେ ତୁମେ ସେ ଦାବି କରିପାର, ମହିଳାଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାରଣ ସେ ଦେଉଥିବା ଶପଥ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯେବେ ରାମ ନିଜେ ତୁମକୁ ଉଠାଇବେ ଏବଂ ରାଜା ଉପସ୍ଥିତ ରହିବେ, ସେଉଁବେଳେ ଏହି ବର ଚାହିଁବାକୁ ଅନୁରୋଧ କର। ରାମଙ୍କୁ ଚଉଦ ବର୍ଷର ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟବାସ ପଠାଅ, ଏବଂ ଭାରତଙ୍କୁ ଏଇ ପୃଥିବୀର ରାଜ୍ୟ ଦିଅ, ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ଚଉଦ ବର୍ଷରେ ଯେତେବେଳେ ରାମ ଅରଣ୍ୟରେ ରହିବେ, ତୁମର ପୁଅ ଭାରତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ, ମୂଳ ନିବେଶ କରି ଦୃଢ ହେବେ। ରାମଙ୍କ ଅରଣ୍ୟବାସ ପାଇଁ ବର ମାଗ, ଏହାରେ ତୁମର ପୁଅର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ। ରାମ ଅପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସେ ଆଉ ରାମ ରହିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଭାରତ ଶତ୍ରୁହୀନ ହୋଇ ରାଜା ହେବେ। ରାମ ଅରଣ୍ୟରୁ ଫେରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମର ପୁଅ ଭିତରେ ବାହାରେ ଦୃଢ ହେଇଯିବେ। ସେ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ, ଉତ୍ସାହିତ ଓ ନିଜନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହି, ଭକ୍ତ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯିବେ, ଏବଂ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଭୟମୁକ୍ତ ହେବେ। ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ନିଷ୍ପତ୍ତିରୁ ଦଶରଥଙ୍କୁ ବାରଣ କର, କାରଣ ତୁମେ ଯାହାକୁ ଭାଗ୍ୟ ଭାବିଛ, ସେଟି ଅପଶକୁନ।" ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶରେ ଖୁସି ହୋଇ, କୈକୟୀ କହିଲେ, "ମନ୍ଥରା, ତୁମ ଉପଦେଶ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରୁନାହିଁ। ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ କୁଭଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବିଶେଷ ବୁଦ୍ଧିମତୀ, ଏବଂ ମୋର କଲ୍ୟାଣ ନିମନ୍ତେ ଏକମାତ୍ର ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ରାଜା କ’ଣ କରିବେ ମୁଁ ବୁଝିପାରିଥାନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଅନେକ କୁଭଜ ଅନ୍ୟାୟୀ ଓ କୁଟିଲ ହୋଇଥାନ୍ତି। ତୁମେ ମନୋହର ଦେହଧାରିଣୀ, ପବନରେ ବେଙ୍କା ହୋଇଥିବା ପଦ୍ମ ଭଳି; ତୁମର ଛାତି ଦୃଢ ଓ ଉଚ୍ଚ। ତଳେ ତୁମ ନାଭି ଭଳି ଶାନ୍ତ ଓ ଲଜ୍ଜାଳୁ ଉଦର, ତୁମ ପ୍ରସ୍ଥ ଏବଂ ଅନ୍ତ:ସ୍ଥଳ ମଧୁର ଭାବରେ ଗଢ଼ା। ତୁମ ମୁହଁ ନିର୍ମଳ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମନ୍ଥରା, ତୁମ ଚମକୁଥିବା ପ୍ରସ୍ଥ ମଣିମାଳିକା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ତୁମ ଜଂଘା ଦୃଢ, ଦୁଇ ପାଉ ଲମ୍ବା, ତୁମେ ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଚାଲିବା ବେଳେ ଗ୍ରାସ୍ତ ଚାଲି ଦେଖିବାକୁ ମନୋହର ଲାଗେ। ଶମ୍ଭର ଦାନବପତି ପାଖରେ ଯେଉଁ ହଜାର ମାୟା ଶିଳ୍ପ ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ଏବଂ ତାଠାରୁ ଉପରି ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଶିଳ୍ପ ମଧ୍ୟ। ଚକ୍ରାକାର ଦୀଘା ମନ୍ଥରା, ତୁମ ପୃଷ୍ଠ ମଧ୍ୟ ଶୋଭା ଦେଉଛି। ବୁଦ୍ଧି, ରାଜନୀତି ଓ ମାୟା ଶିଳ୍ପ ସବୁ ତୁମରେ ବସିଛି, ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ସୁନାର ମାଳା ପିନ୍ଧେଇବି। ଯେତେବେଳେ ଭାରତ ରାଜ୍ୟାଭିଷିକ୍ତ ହେବେ ଓ ରାମ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବେ, ସେବେଳେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶୁଦ୍ଧ ସୁନାର ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ କରିଦେବି। ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ମୁଁ ତୁମ ପୃଷ୍ଠରେ ସୁନା ଲଗେଇଦେବି, ଏବଂ ମୁହଁରେ ମଣିମାଳିକା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ଦେଇ ତିଳକ କରିଦେବି। ତୁମ ପାଇଁ ଚମତ୍କାର ଅଳଙ୍କାର ତିଆରି କରିବି, ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ତୁମେ ଦେବୀ ଭଳି ଚାଲିବ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ଓ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ନିୟତ ଚାଳ ନେଇ ତୁମେ ଚାଲିବାକୁ ଦେଖି ଅନ୍ୟ କୁଭଜମାନେ ଇର୍ଷ୍ୟା କରିବେ। ଅନ୍ୟ କୁଭଜମାନେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ତୁମ ପାଦ ପାଖରେ ସେବା କରିବେ, ଯେପରି ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ କରୁଛ।" ଏପରି ପ୍ରଶଂସା କରି, କୈକୟୀ ଶୁଦ୍ଧ ଶୟନରେ ଶୟାନା ଅଗ୍ନିଶିଖା ଭଳି ମନ୍ଥରାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପାଣି ଶେଷ ହେଲେ ବ୍ରିଜ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଏଉଁଠାରୁ ଉଠି ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖ।" ଏହିପରି ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, କୈକୟୀ ମନ୍ଥରା ସହିତ କ୍ରୋଧ ଗୃହକୁ ଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଏଉଁ ଭାଗ୍ୟର ଗର୍ବରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇନଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ଶତଶଃ ମୁକ୍ତା ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ଖୋଲି ଦେଇଦେଲେ। ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଏହି ସ୍ତ୍ରୀ, ମନ୍ଥରାଙ୍କ କଥାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ଭୂମିରେ ବସି ମନ୍ଥରାକୁ କହିଲେ, "ଏଠି ତୁମେ ରାଜାଙ୍କୁ କୁହିପାର, ମୁଁ ମୃତ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ରାମ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବେ, ଭାରତ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ହସ୍ତଗତ କରିବେ। ମୋତେ ସୁନା, ରତ୍ନ, ଖାଦ୍ୟ, ପାନ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ; ଯଦି ରାମ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେବେ, ଏହି ମୋ ଜୀବନର ଶେଷ।" ତାପରେ ମନ୍ଥରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧୃଷ୍ଟ କଥାରେ କୈକୟୀଙ୍କୁ ପୁନି କହିଲେ, ରାମ ବିଷୟରେ ଭାରତଙ୍କ ମାତାଙ୍କୁ ଉପକାରୀ ଓ ଅପକାରୀ ଉଭୟ ପରାମର୍ଶ ଦେଇ, "ଯଦି ରାମ ଏହି ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ, ତେବେ ତୁମେ ଓ ତୁମ ପୁଅ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେ; ତେଣୁ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଚେଷ୍ଟା କର, ଯେପରି ତୁମ ପୁଅ ଭାରତ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେବେ।" ମନ୍ଥରାଙ୍କ କଠୋର କଥାରେ ଗୁଭିର ଆଘାତ ପାଇଁ, ରାଣୀ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ହାତ ଦେଇ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୁଣିପୁଣି ମନ୍ଥରାକୁ ଦୋଷାରୋପ କରିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଯଦି ଏଠାରୁ ଯମଲୋକକୁ ଯାଏ, ତେବେ ତୁମେ ଏହି ଖବର ଦେଅ; ନାହିଁଲେ ଯେତେବେଳେ ରାମ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବେ, ଭାରତ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ସଫଳ ହେବେ। ମୋତେ ଶୟନ, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ, ଅଙ୍ଗରାଗ, ଖାଦ୍ୟ, ପାନ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ; ଯଦି ରାମ ଏଠାରୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଉନାହାନ୍ତି, ମୁଁ ଏଠି ଜୀବନ ରଖିବାକୁ ଚାହେଁନାହିଁ।