ମନ୍ଥରା କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ନାହିଁ; ଯେତେବେଳେ ରାଜା ତୁମ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିୟୋଗବିଦାଗ୍ଧ ହୋଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ, ସେତେବେଳେ କେବଳ କାନ୍ଦିବା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ କିଛି କହିବା ନାହିଁ।" "ତୁମେ ସଦା ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟା; ଏଥିରେ ମୋ ପ୍ରତି କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତୁମ ପାଇଁ ସେ ମହାରାଜ ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ। ସେ କେବେ ତୁମେ ଉପରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେବେନାହିଁ, ତୁମେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ତାହା ସହିପାରିବେନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ସେ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବେ। ରାଜା କେବେ ତୁମ କଥା ଅଟଳିବେନାହିଁ; ତୁମ ସରଳ ସ୍ୱଭାବରେ ଏହି ଉତ୍ତମ ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତି ବୁଝ।" "ଦଶରଥ ରାଜା ତୁମକୁ ମୁକୁତା, ମଣି, ସୁନା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ଦେଇଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଏହାରେ ଚିତ୍ତ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଦୁଇଟି ବର ଦଶରଥ ଦେବାସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ଦେଇଥିଲେ, ସେଗୁଡିକୁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଅ, ହେ ମହିଳେ; ସେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ଯେତେବେଳେ ରାଘବ ତୁମକୁ ଉଠାଇବେ ଏବଂ ରାଜା ଉପସ୍ଥିତ ରହିବେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ବର ଚାହିଅ। ରାମଙ୍କୁ ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ—ନଅଁ ଓ ପାଞ୍ଚ—ବନବାସ ଦିଅ, ଏବଂ ଭୂମିରେ ଭରତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରାଅ, ହେ ରାଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।" "ଏହି ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ରାମ ବନରେ ରହିବେ, ତୁମର ପୁଅ ଭରତ ଦୃଢ ହେବେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ, ଏବଂ ରାଜ୍ୟରେ ସ୍ଥିର ହେବେ। ଏହି ବର ମାଗ, ହେ ରାଜମାତା—ରାମଙ୍କ ବନବାସ; ଏପରି କଲେ ତୁମ ପୁଅଙ୍କ ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ହେବ।" "ଏପରି ଭାବେ ଯଦି ରାମ ବନକୁ ଯିବେ, ସେ ରାମ ରହିବେନାହିଁ, ଏବଂ ତୁମର ପୁଅ ଭରତ ଶତ୍ରୁହୀନ ହୋଇ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବେ। ଯେତେବେଳେ ରାମ ବନରୁ ଫେରିବେ, ସେତେବେଳେ ତୁମର ପୁଅ ଭିତରେ ବାହାରେ ଦୃଢ ହୋଇଯିବେ। ସ୍ନେହୀ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଆତ୍ମସଂୟମୀ ଏବଂ ଭକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିବେ, ଆମ ଭାବନା ଅନୁସାରେ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଭୟ ଛାଡିବେ।" "ତୁମେ ରାଜାଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ନିଷ୍ପତ୍ତିରୁ ବାଞ୍ଚିତ କର; ତୁମେ ଭାଗ୍ୟ ଭାବି ଯାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛ, ତାହିଁ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖର ମୂଳ।" ଏପରି ମନ୍ଥରାଙ୍କ କଥାରେ ଆନନ୍ଦିତ ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସୀ ହୋଇ, କୈକେୟୀ ମନ୍ଥରାକୁ କହିଲେ, କାରଣ ସେ ମନ୍ଥରାଙ୍କ କଥାରେ ଏକ ଅନନ୍ୟ ନବଯୌବନା ଭଳି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। କୈକେୟୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ଏବଂ ଅତି ରୂପବତୀ ହୋଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ଉପଦେଶକୁ ଅବହେଳା କରୁନାହିଁ, ମନ୍ଥରା। ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ କୁବ୍ଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବିଶେଷ ବୁଦ୍ଧିମତୀ, ଏବଂ ସଦା ମୋର ମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ଏକମାତ୍ର।" "ମୁଁ ରାଜାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝିପାରିଥାନ୍ତି ନାହିଁ, ମନ୍ଥରା, କାରଣ ଅନେକ କୁବ୍ଜା ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ, କୁଟିଲ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୁ-ମନସ୍କ।" "ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ଶୋଭାପ୍ରଦ, ବାତାସରେ ଧୂଳି ହୋଇଥିବା ପଦ୍ମ ଭଳି ଅବସ୍ଥିତ; ତୁମ ଛାତି ଦୃଢ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଉପରକୁ ଉଠିଛି।" "ତଳଭାଗରେ ତୁମ ଶାନ୍ତ ପେଟ ଅତି ସୁନ୍ଦର ନାଭି ଭଳି, ତୁମ ନିତମ୍ବ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ତୁମ ସ୍ତନ ମଧୁର ଭାବେ ଗଢ଼ା।" "ତୁମ ମୁହଁ ନିର୍ମଳ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି, ତୁମେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ମନ୍ଥରା; ତୁମ ନିତମ୍ବ ରତ୍ନମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।" "ତୁମ ଉରୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଗଢ଼ା, ଦୁଇ ପାଦ ଦୀଘା ଏବଂ ସୁନ୍ଦର; ମନ୍ଥରା, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ତୁମ ନୂପୁର ଉରୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ।" "ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ମୋ ପୂର୍ବରୁ ଚାଲୁଛ, ହେ ଅତି ରୂପବତୀ, ତୁମେ ଚମକୁଛ; ଶମ୍ଭର ନାମକ ଅସୁର ରାଜାଙ୍କ ହଜାର ମାୟା ତୁମ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ଏବଂ ତାଠାରୁ ଅଧିକ।" "ତୁମ ବକ୍ଷ, ରଥର ଯୋକ ଭଳି ଦୀଘା ଏବଂ ବକ୍ର; ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ରାଜନୀତି ଏବଂ ମାୟାର ନିବାସ। ଏଠାରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସୁନାର ମାଳା ପିନ୍ଧେଇବି।" "ଯେତେବେଳେ ଭରତଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ହେବ ଏବଂ ରାଘବ ବନକୁ ଯିବେ, ହେ ରୂପବତୀ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ସୁଧା ଶୁଧ ସୁନା ଛିଟିବି।" "ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଇଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇବ ଏବଂ ଖୁସି ହେବ, ମୁଁ ତୁମ ବକ୍ଷରେ ସୁନା ଲଗାଇଦେବି; ତୁମ ମୁହଁରେ ରତ୍ନମୟ ଟିକିଆ ଲଗାଇବି।" "ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଳଙ୍କାର ତିଆରି କରାଇଦେବି, ମନ୍ଥରା; ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ତୁମେ ଦେବୀ ଭଳି ଚାଲିବ।" "ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ମୁଁହ ଏବଂ ଅପୂର୍ବ ରୂପ ନିଆ, ତୁମେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚାଳ ଦ୍ୱାରା ଚାଲିବା; ତୁମ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀମାନେ ଇର୍ଷ୍ୟା କରିବେ।" "ଅନ୍ୟ କୁବ୍ଜାମାନେ ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ତୁମ ପାଦ ସେବା କରିବେ, ଯେପରି ତୁମେ ସଦା ମୋ ପାଦ ସେବା କରୁଛ।" ଏପରି ପ୍ରଶଂସା କରି, କୈକେୟୀ ମନ୍ଥରା ସମ୍ମୁଖରେ କହିଲେ, ସେ ଶୁଭ୍ର ଶୟାନାରେ ଶୟିତ ଥିଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଅଲତାର ଉପରେ ଜ୍ୱଳିଥାଏ। "ଜଳ ଶେଷ ହେଲେ ସେତୁ ବେକାର, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଉଠ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଅ।" ମନ୍ଥରାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ରାଜମାତା ଅଭିମାନରେ ଅଲିପ୍ତ ଏବଂ ଚକ୍ଷୁରେ ବିଶାଳତା ନେଇ, ମନ୍ଥରା ସହ ରୋଷଗୃହକୁ ଗଲେ। ସେ ଉତ୍ତମ ନାରୀ ତାଙ୍କ ଅନେକ ମୁକୁତା ମାଳା ଏବଂ ଅଳଙ୍କାର ଖୋଲି ଦେଲେ। ତାପରେ, ସୁନା ପ୍ରଭା ନିଆ ଏବଂ ମନ୍ଥରାଙ୍କ କଥାରେ ପ୍ରଭାବିତ, କୈକେୟୀ ଭୂମିରେ ବସି, ମନ୍ଥରାକୁ କହିଲେ: "ଏଠାରେ, ମନ୍ଥରା, ତୁମେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିପାର, ଯେ ମୁଁ ମୃତ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ରାଘବ ବନକୁ ଯିବେ, ଭରତ ରାଜ୍ୟ ପାଇବେ।" "ମୋତେ ସୁନା, ମଣି, ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନ ପ୍ରତି କୌଣସି ଇଛା ନାହିଁ; ଯଦି ରାମଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ହୁଏ, ଏହି ମୋ ଜୀବନର ଶେଷ।" ତାପରେ, ମନ୍ଥରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ କଥାରେ ପୁନି ରାଜାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏବଂ ଭରତଙ୍କ ମାତା କୈକେୟୀଙ୍କୁ ରାମ ସମ୍ପର୍କରେ ଉପକାରୀ ଓ ଅପକାରୀ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ: "ଯଦି ରାଘବ ଏହି ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ହେବେ, ତେବେ ତୁମେ ଓ ତୁମ ପୁଅ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେ; ଏହିପରି ତୁମେ ଚେଷ୍ଟା କର, ଯେ ଭରତଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ହେଉ।