ସେଇ ସମୟରେ, କୈକେୟୀଙ୍କୁ ମନ୍ଥରା କହିଲା, "ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛା କରିବ, ସେତେବେଳେ ସେଇ ଦୁଇଟି ଦାୟା ମାଗିପାରିବା, ଏହାକୁ ତୁମର ମହାତ୍ମା ପତି ଦଶରଥ ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ। ମୁଁ ଏହି କଥା କେବେ ଜାଣିନଥିଲି, ମହାରାଣୀ, ତୁମେ ଆଗରୁ ମୋତେ ଏହା କହିଲେ।" ମନ୍ଥରା ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥାକୁ ମନରେ ରଖିଥିଲେ, କାରଣ ସେ କୈକେୟୀଙ୍କୁ ଭଳିପାଏ। ଏବେ ସେ କୈକେୟୀଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, "ତୁମେ ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଚାଲୁଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତିକୁ ବାନ୍ଧ କରିଦିଅ ଓ ପଛକୁ ଫେରାଇଦିଅ। ତୁମେ ତୁମ ପତିଙ୍କଠାରୁ ଦୁଇଟି ବର ମାଗ; ଏକ, ଭରତଙ୍କ ଅଭିଷେକ, ଦ୍ୱିତୀୟ, ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ପାଇଁ ରାମଙ୍କୁ ଅରଣ୍ୟବାସ।" "ଏହି ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ରାମ ଅରଣ୍ୟରେ ରହିବେ, ତୁମର ପୁତ୍ର ଭରତ ଲୋକଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଦୃଢ଼ ହେବେ। ଆଜି ତୁମେ କ୍ରୋଧଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କର, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ରୋଷ କରିଥିବା ଭାବରେ ମାଟି ଉପରେ ରହି, ମେଳା କପଡ଼ା ପିନ୍ଧ।" "ତୁମେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖନାହାନ୍ତୁ, କିମ୍ବା କଥା ହୁଅନାହାନ୍ତୁ; ଯେତେବେଳେ ରାଜା ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ତୁମେ କେବଳ କାନ୍ଦନ୍ତୁ, କିନ୍ତୁ କଥା ନ କହ। ତୁମେ ସଦା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଏଥିରେ ମୋର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ମହାରାଜା ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ।" "ସେ କେବେ ତୁମେ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତୁମେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଦାନ କରିପାରିବେ। ରାଜା ତୁମ ଶବ୍ଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତୁମର ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତିକୁ ତୁମ ନିଜ ସରଳତାରେ ବୁଝ।" "ତୁମ ପାଇଁ ଦଶରଥ ମୁକ୍ତା, ମଣି, ସୁନା, ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ଦେଇଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ମନରେ ରଖନାହ। ସେଇ ଦୁଇଟି ବର, ଯାହା ଦଶରଥ ଦେବା-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ମନେ ପକାଇ ରଖ; ସେଇ ଶପଥ ଭଙ୍ଗ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ଯେତେବେଳେ ରାଘବ ତୁମକୁ ଉଠେଇବେ ଓ ରାଜା ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ବର ମାଗ। ରାମଙ୍କ ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷର ଅରଣ୍ୟବାସ ଓ ଭୂମିରେ ଭରତଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ହେଉ। ଏହି ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ରାମ ଅରଣ୍ୟରେ ରହିବେ, ତୁମର ପୁତ୍ର ଦୃଢ଼ ହେବେ।" "ମହାରାଣୀ, ଏହି ବର ମାଗ—ରାମଙ୍କ ନିର୍ବାସନ; ତେବେ ତୁମ ପୁତ୍ରର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ। ରାମ ନିର୍ବାସିତ ହେଲେ, ସେ ଆଉ ରାମ ରହିବେ ନାହିଁ, ଭରତ ଶତ୍ରୁହୀନ ହୋଇ ତୁମ ପାଇଁ ରାଜା ହେବେ। ରାମ ଅରଣ୍ୟରୁ ଫେରିବା ସମୟରେ, ତୁମର ପୁତ୍ର ଭିତରେ ବାହାରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଯିବେ।" "ମିତ୍ରମାନେ ଚାରିପାଖରେ, ନିଜକୁ ସଂଯତ କରି, ଭକ୍ତ ଲୋକମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବାବେଳେ, ତୁମର ପୁତ୍ର ସୁରକ୍ଷିତ ହେବେ, ଏବଂ ମୁଁ ଭାବୁଛି ରାଜା ସେତେବେଳେ ଭୟହୀନ ହେବେ।" "ତୁମେ ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପ୍ରତି ରାଜାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପକୁ ରୋକିଦିଅ; ତୁମେ ଯାହାକୁ ଶୁଭ ଭାବି ଗ୍ରହଣ କରିଛ, ସେଟି ଅପଶୁଭ ଅଟୁଟ ରୂପେ ଆସିଛି।" ଏପରି ମନ୍ଥରାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କୈକେୟୀ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ। ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ସେ ଏକ ଅନଭିଜ୍ଞ କନ୍ୟା ପରି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। କୈକେୟୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟମୟୀ ଥିବା ସ୍ଥିତିରେ କହିଲେ, "ମନ୍ଥରା, ତୁମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ମୁଁ ଅବହେଳା କରୁନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ କଥା କହୁଛ।" "ପୃଥିବୀରେ ସବୁ ଖଞ୍ଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବିବେକଶୀଳ; ଏବଂ ସଦା ମୋର ମଙ୍ଗଳକାମନାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ। ରାଜା କ'ଣ ଭାବିଛନ୍ତି, ମୁଁ ବୁଝିପାରିନଥିଲି, ମନ୍ଥରା, କାରଣ ବହୁତ ଖଞ୍ଜମାନେ ଦୁଷ୍ଟ, ଚତୁର ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୁଟିଲ।" "ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ବାତାସରେ ଅଳ୍ପ ମୂଡ଼ି ଯଥା ପଦ୍ମ ମୁଣ୍ଡ ହେବାପରି; ତୁମର ବକ୍ଷ ଦୃଢ଼ ଓ ସୁନ୍ଦର।" "ତଳେ ଶାନ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିବା ତୁମର ପେଟ ନାଭିପରି ଗଢ଼ିତ, ତୁମର କଟି ଭରିବା ଓ ସ୍ତନ ମନୋହର ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ।" "ତୁମର ମୁହଁ ନିର୍ମଳ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି; ତୁମେ ମନ୍ଥରା, ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ। ତୁମର ଚମକୁଥିବା କଟି ମଣିମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।" "ତୁମର ଜଂଘା ଦୃଢ଼, ଦୁଇଟି ପାଦ ଲମ୍ବା ଓ ସିଧା; ତୁମେ ମନ୍ଥରା, ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଶୋଭା ପାଉଛ।" "ତୁମେ ଆଗରେ ଚାଲିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଛ; ଶମ୍ଭର ନାମକ ଦାନବ ପାଖରେ ଥିବା ହଜାର ମାୟା ତୁମ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଅନେକ ଅଛି।" "ତୁମର ପିଠ କୁମ୍ଭର ଯୋକା ପରି ଦୀର୍ଘ ଓ ମୂଡ଼ି; ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ରାଜନୀତି ଓ ମାୟାର ଧାମ। ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସୁନାର ମାଳା ଦେବି।" "ଭରତଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଓ ରାଘବଙ୍କ ଅରଣ୍ୟଗମନ ପରେ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ଶୁଦ୍ଧ ସୁନା ଲଗାଇଦେବି। ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ମୁଁ ତୁମର ପିଠ ଉପରେ ସୁନା ଲଗାଇ ଦେବି, ମୁହଁରେ ମଣିମୟ ଟିକିଆ ଦେବି।" "ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଳଙ୍କାର ତିଆରି କରିବି; ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ତୁମେ ଦେବୀ ପରି ଚାଲିବ। ଚନ୍ଦ୍ରପରି ମୁହଁ ଓ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ସହିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚାଳରେ ଚାଲିବା, ତୁମ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀମାନେ ଇର୍ଷ୍ୟା କରିବେ।" "ଅନ୍ୟ ଖଞ୍ଜମାନେ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ତୁମ ପାଦ ପାଖରେ ରହିବେ, ଯେପରି ତୁମେ ସଦା ମୋ ପାଖରେ ରହ।" ଏପରି କୈକେୟୀ ମନ୍ଥରାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ, ସେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଶୟନରେ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। "ଜଳ ଶେଷ ହେଲେ ସେତୁ ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ, ଭାଗ୍ୟଶାଳିନୀ, ତେଣୁ ଉଠ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ଖୋଜ।" ଏପରି ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ରାଣୀ କୈକେୟୀ, ଯାହାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଚମକୁଥିଲା ଓ ଭାଗ୍ୟର ଗର୍ବରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇନଥିଲେ, ମନ୍ଥରା ସହ କ୍ରୋଧଗୃହକୁ ଗଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଳଙ୍କାର ଓ ଶତାଧିକ ମୁକ୍ତାମାଳା ବାହାରି କାଢ଼ିଦେଲେ। ତାପରେ, ସୁନାର ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ପ୍ରଭାବିତ, କୈକେୟୀ ମାଟି ଉପରେ ବସି ମନ୍ଥରାକୁ କହିଲେ...