ଏହି ଘଟଣାରେ, ରାଜା ଦଶରଥ ଏକ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଆଘାତରେ ଆହତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ରାଣୀ କୈକେୟୀ ତାଙ୍କ ଅଚେତନ ପତିଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ଉଠାଇ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ, ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆହତ ହୋଇଥିବା ସତ୍ୱେ, ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ସେ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିଥିଲେ। ଇଏଠିରେ, ଦଶରଥ ରାଜା ଖୁସି ହୋଇ କୈକେୟୀଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ବର ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ କହିଥିଲେ, "ସୁନ୍ଦରୀ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କରିବ, ଏହି ବର ଚାହିଁ ପାରିବ।" ସେତେବେଳେ କୈକେୟୀ ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲେ, "ମୁଁ ଆବଶ୍ୟକ ପଡ଼ିଲେ ଏହି ବର ନେବି," ଏବଂ ମହାତ୍ମା ଦଶରଥ ଏହା ମାନିଥିଲେ। ଏହି କଥା ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଜାଣିନଥିଲି, ମହାରାଣୀ, ତୁମେ ମୋତେ କହିବା ପରେ ମତେ ଏହି ଘଟଣା ଜଣାପଡ଼ିଲା। ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ମମତାବଶତଃ ଏହି କଥାକୁ ମନରେ ରଖିଥିଲି। ଏବେ ତୁମେ ରାମଙ୍କର ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ପାଇଁ ଚାଲିଥିବା ପ୍ରସ୍ତୁତିକୁ ବାନ୍ଧିଦିଅ, ଏବଂ ଏହାକୁ ରୋକିଦିଅ। ତୁମ ପତିଠାରୁ ସେଇ ଦୁଇଟି ବର ଚାହିଁବା—ବରତଙ୍କର ଅଭିଷେକ ଏବଂ ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ପାଇଁ ରାମଙ୍କୁ ବନବାସ। ନିଶ୍ଚୟ, ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ରାମ ଅରଣ୍ୟରେ ବସିବେ, ତୁମର ପୁଅ, ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରେମରେ ଦୃଢ଼ ହେବେ ଏବଂ ସ୍ଥିର ହେଇଯିବେ। ଆଜି ତୁମେ କ୍ରୋଧ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଯେପରି ରାଜାଙ୍କୁ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ଅଛ, ଏବଂ ଭୂମିରେ ଲୁଚି ରୁହ, ମେଳା କପଡ଼ା ପିନ୍ଧି। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ନାହିଁ, କିମ୍ବା କିଛି କହିବା ନାହିଁ; ଯେତେବେଳେ ରାଜା ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ତୁମେ କେବଳ କାନ୍ଦିବ, କିନ୍ତୁ କିଛି କହିବା ନାହିଁ। ତୁମେ ସଦା ତୁମ ପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟ; ଏହାରେ ମୋର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ମହାରାଜ ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ। ସେ କେବେ ତୁମ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତୁମେ କ୍ରୋଧିତ ଥିଲେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବେ। ରାଜା ତୁମ କଥା ଅମାନିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମ ସରଳ ସ୍ୱଭାବରେ ନିଜ ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତି ଉପଲବ୍ଧି କର। ଦଶରଥ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତା, ମାଣିକ୍ୟ, ସୁନା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦେଇଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଏହାରେ ମନ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ବର ଦଶରଥ ଦେଇଥିଲେ ଦେବାସୁର ସଂଗ୍ରାମରେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ସେଇ ବଚନ ମନେ ପକାଇଦିଅ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ; ସେଇ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେତେବେଳେ ରାଘବ ତୁମକୁ ଉଠାଇବେ ଏବଂ ମହାରାଜ ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ, ସେଇ ବର ଚାହିଁ। ରାମଙ୍କର ବନବାସ ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ—ନଅ ଓ ପାଞ୍ଚ—ଏବଂ ବରତଙ୍କୁ ଭୂମିର ରାଜ୍ୟ ଦିଅ, ରାଜାମୂଳ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ରାମ ଅରଣ୍ୟରେ ବସିବେ, ତୁମର ପୁଅ ଦୃଢ଼ ହେବେ, ମୂଳ ନେବେ ଏବଂ ସ୍ଥିର ରହିବେ। ମହାରାଣୀ, ଏହି ବର ଚାହିଁ—ରାମଙ୍କ ବନବାସ। ଏହିପରି ହେଲେ, ତୁମ ପୁଅଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ। ଏପରି ଭାବରେ, ରାମ ବନବାସୀ ହେଲେ, ସେ ଆଉ ରାମ ରହିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ବରତ ତୁମ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁହୀନ ରାଜା ହେବେ। ଯେତେବେଳେ ରାମ ଅରଣ୍ୟରୁ ଫେରିବେ, ତୁମର ପୁଅ ଭିତରେ ବାହାରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଯିବେ। ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ, ନିଜେ ନିଜ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖି, ଭକ୍ତ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଥିବେ; ଏବଂ ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ସେତେବେଳେ ରାଜାଙ୍କ ଭୟ କିଛି ରହିବ ନାହିଁ। ରାମଙ୍କର ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ରାଜାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପକୁ ତୁମେ ବାନ୍ଧିଦିଅ ଏବଂ ପଛକୁ ଫେରାଇଦିଅ; ତୁମେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭାଗ୍ୟ ରୂପେ ଦୁଃଖ ଗ୍ରହଣ କରିଛ। ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, କୈକେୟୀ ମନ୍ଥରାଙ୍କୁ ଖୁସି ହୋଇ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ କହିଲେ; କାରଣ, ଏହି କୁବଜାଙ୍କ କଥାରେ ମନ୍ଥରା ଯେପରି ଏକ କୁମାରୀ ଝିଅ ଭଳି ଭ୍ରମିତ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ। କୈକେୟୀ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଅତିଶୟ ସୁନ୍ଦରୀ, ମନ୍ଥରାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ଅବହେଳା କରୁନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କହୁଛ। ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ କୁବଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବିବେକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏବଂ ତୁମେ ମାତ୍ର ମୋର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସଦା ନିଷ୍ଠାବାନ। ମୁଁ ରାଜା କ’ଣ କରିବେ ତା ଅନୁମାନ କରିପାରିନଥାନ୍ତି, କାରଣ କେତେକ କୁବଜା ଅସଦ୍ବୁଦ୍ଧି, ଧୂର୍ତ୍ତ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଥାନ୍ତି। ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର, ପବନରେ ମଣ୍ଡା ହୋଇଥିବା ପଦ୍ମ ଭଳି ତୁମର ପୃଷ୍ଠ; ତୁମର ଛାତି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଉଠିଛି। ତଳେ ତୁମ ଶାନ୍ତ ପେଟ ଏକ ଭଲ ନାଭି ଭଳି ସଂୟମିତ; ତୁମର କଟି ଭରା, ଏବଂ ତୁମର ସ୍ତନ ମଧୁର ଭାବେ ଗଠିତ। ତୁମର ମୁହଁ ନିର୍ମଳ ଚାନ୍ଦ୍ର ଭଳି; ତୁମେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ଥରା, ଚମକୁଥିବା ତୁମ ନିତମ୍ବ ମଣିମାଳାରେ ଭୂଷିତ। ତୁମର ଉରୁ ଭଲ ଭାବେ ଗଠିତ, ଦୁଇ ପାଦ ଲମ୍ବା ଏବଂ ସୁସ୍ଥିର; ମନ୍ଥରା, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ତୁମ ଉରୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାୟମାନ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋ ପୂର୍ବରୁ ଚାଲ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବାନୀ ଭାବେ ଚମକୁଛ; ଶମ୍ଭରା ଅସୁରପତିଙ୍କ ସହ ଥିବା ହଜାର ମାୟା ବିଦ୍ୟା— ସେହି ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟା ତୁମ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ଏବଂ ତା ସହ ଅନେକ ହଜାର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଦ୍ୟା ମଧ୍ୟ। ତୁମର ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ବକ୍ର ପୃଷ୍ଠ ଗଡ଼ିଏ ରଥର ଯୋକ ଭଳି। ବୁଦ୍ଧି, ରାଜନୀତି ଓ ମାୟା ବିଦ୍ୟା ସବୁ ତୁମେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିଛ; ଏଠାରେ, କୁବଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ସୁନାର ମାଳା ଦେବି। ଯେତେବେଳେ ବରତ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେବେ ଏବଂ ରାଘବ ବନକୁ ଯିବେ, ସୁନ୍ଦରି, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ଶୁଦ୍ଧ ସୁନା ଲଗାଇଦେବି। ଯେତେବେଳେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ ଏବଂ ଖୁସି ହେବ, ତୁମ ପୃଷ୍ଠ ଉପରେ ସୁନା ଲଗାଇଦେବି; ଏବଂ ତୁମ ମୁହଁରେ ଅଳଙ୍କୃତ ମଣି ଟିଳକ ଲଗାଇଦେବି। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଅତିଶୟ ଶୋଭାୟମାନ ଅଳଙ୍କାର ତିଆରି କରିଦେବି, କୁବଜା, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ତୁମେ ଦେବୀ ଭଳି ଚାଲିବ। ଚାନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ଓ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ, ଉଚିତ ଗତିରେ ଚାଲିବା ଦ୍ୱାରା ତୁମ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ବନ୍ଧୀ ଇର୍ଷ୍ୟା କରିବେ।