କୈକେୟୀ ଏବେ ଭାବିଲେ, କିପରି ଏହି କାମ ସଫଳ କରିପାରିବି, ଯେପରି ଭାରତ କିଂ ମିଳିବେ ଏବଂ କୌଣସି ଉପାୟରେ ମଧ୍ୟ ରାମ ନ ପାଇବେ। ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ଥରା, ଯିଏ ରାମଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, କୈକେୟୀଙ୍କୁ ଏମିତି କହିଲେ— “ମହାରାଣୀ, ମୋ କଥା ଧ୍ୟାନରେ ଶୁଣ, ଯେଉଁପରି ତୁମର ପୁଅ ଭାରତ ମାତ୍ର କିଂ ହେବେ। ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି କଥା ମନେ ପକାନାହ, କିମ୍ବା ମନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ଲୁଚାଉଛ? ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହଁ, ତେବେ ଶୁଣ; ମୁଁ ଯାହା କହିବି, ତୁମେ ତାହା ଅନୁସରଣ କର।" ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୈକେୟୀ ନିଜ ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟାରୁ ଅଳ୍ପ ଉଠି ବସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ମନ୍ଥରା, ତୁମେ ଯାହା କହ ମୁଁ ଶୁଣିବି, ମୋର ଲାଭ କ’ଣ ହେବ?” ତେବେ ମନ୍ଥରା କହିଲେ, “ମହାରାଣୀ, ଏକଥା ମନେ ପକା, ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ଦଶରଥ ରାଜା ରାଜରୁଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ତୁମକୁ ସହିତ ନେଇଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଦଣ୍ଡକ ଅଞ୍ଚଳରେ, ବୈଜୟନ୍ତ ନାମକ ନଗରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ମାଛ ଚିହ୍ନର ଧ୍ୱଜ ଉଠିଥିଲା। ସେଠାରେ ଏକ ଦାନବ ଥିଲେ, ନାମ ଥିଲା ଶମ୍ଭର, ଯିଏ ଶତ ମାୟାର ମାହିରୁହ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ହରାଇପାରିନଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେ ମାନବମାନେକୁ ତାଡି ଦେଇ, ରାତିରେ ଆହତ ଓ ଶୁଆ ଲୋକମାନେକୁ ମାରିଦେଉଥିଲେ। ସେଠି ଦଶରଥ ରାଜା ଦାନବମାନେ ସହ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ତାଙ୍କର ବଳବାନ୍ ହସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଘାତରେ ଆହତ ହେଲା। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ଉଠାଇ ନେଲେ, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ସେତେବେଳେ ସେ ଖୁସି ହୋଇ ତୁମକୁ ଦୁଇଟି ବର ଦେଲେ, ଏବଂ କହିଲେ, ‘ଯେତେବେଳେ ଚାହିବ, ତୁମେ ଏହି ବର ମାଗିପାରିବ।’ ସେତେବେଳେ ତୁମେ କହିଥିଲ, ‘ମୁଁ ଆବଶ୍ୟକ ହେଲେ ଏହି ବର ନେବି।’ ତୁମ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ସ୍ୱାମୀ ଏହି କଥା ମାନିଥିଲେ; ମୁଁ ଏହି କଥା ପୂର୍ବେ ଜାଣିନଥିଲି, ତୁମେ ମୋତେ କହିବା ପରେ ଜାଣିଲି। ଏହି କଥା ମୁଁ ମନେ ପକାଇଛି, ଏବେ ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପ୍ରସ୍ତୁତିକୁ ବାନ୍ଦ କରାଅ ଏବଂ ତାହାକୁ ରୋକ। ଏହି ବେଳେ ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସେହି ଦୁଇ ବର ମାଗ, ଏକ—ଭାରତଙ୍କ ଅଭିଷେକ, ଦ୍ୱିତୀୟ—ରାମଙ୍କୁ ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟବାସ। ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ରାମ ଅରଣ୍ୟରେ ରହିବେ, ତୁମର ପୁଅ ଜନମାନ୍ୟର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଦୃଢ଼ ହେବେ। ଏହି ଦିନ ତୁମେ କ୍ରୋଧଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କର, ରାଜାଙ୍କୁ ରେଜା ମାନି, ମାଟି ଲାଗିଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଭୂମିରେ ଲୁଚି ରୁହ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବ ନାହିଁ, କଥା ମଧ୍ୟ କରିବ ନାହିଁ; ଯେତେବେଳେ ରାଜା ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ତୁମ ନିଜ କଥା କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ, ତୁମେ କେବଳ କାନ୍ଦିବା, କିଛି କହିବ ନାହିଁ। ତୁମେ ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ଏଥିରେ ମୋର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ରାଜା ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ। ସେ କେବେ ତୁମେ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, କ୍ରୋଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବେ। ସେ ତୁମ କଥା ଅମାନିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମ ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତି ବୁଝି, ଏହି ଉପାୟ ଗ୍ରହଣ କର। ରାଜା ତୁମକୁ ମୁକୁତା, ମଣି, ସୁନା, ରତ୍ନ ଦେଇପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସବୁ ଉପରେ ମନ ଦିଅ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ବର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଶରଥ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ଦୁଇଟି ବର ମାଗିବାକୁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଅ, ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେତେବେଳେ ରାମ ନିଜେ ତୁମକୁ ଉଠାଇବେ ଏବଂ ରାଜା ସାମ୍ନାରେ ଥିବେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ବର ଚୟନ କର। ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ପାଇଁ ରାମଙ୍କ ଅରଣ୍ୟବାସ ହେଉ, ଏବଂ ଭାରତ ଏହି ଭୂମିର ରାଜା ହେଉ। ଏପରି ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ରାମ ଅରଣ୍ୟରେ ରହିବେ, ତୁମର ପୁଅ ଦୃଢ଼ ହେବେ, ରାଜ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ରହିବେ। ଏହି ବର ମାଗ, ରାମଙ୍କ ବନବାସ ହେଉ; ତେଁବେ ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ। ରାମ ବନକୁ ଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ରାମ ନାମ ରହିବ ନାହିଁ, ତୁମର ପୁଅ ଶତ୍ରୁ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ରାଜା ହେବେ। ରାମ ଫେରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ପୁଅ ଭିତରେ ବାହାରେ ସବୁଠାରୁ ଦୃଢ଼ ହେଇଯିବେ। ସେ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ, ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହି, ଭକ୍ତ ଲୋକମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିବେ, ରାଜା ମଧ୍ୟ ଭୟ ଛାଡ଼ି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେବେ। ତୁମେ ଏହି ଉପାୟରେ ରାଜାଙ୍କ ରାମ ଅଭିଷେକ ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ରୋକ, ତୁମେ ସୁଭାଗ୍ୟ ଭାବି ଅସୁଭାଗ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିଛ। ଏପରି ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ଖୁସି ହୋଇ, କୈକେୟୀ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, କାରଣ ଏହି କୁବ୍ଜାଙ୍କ କଥାରେ ସେ ଏକ ଅନଭିଞ୍ଜା କନ୍ୟା ପରି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲେ। କୈକେୟୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ, “ମନ୍ଥରା, ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ବୁଦ୍ଧିକୁ ମୁଁ କଦାପି ଅବହେଳା କରିନାହିଁ। ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ କୁବ୍ଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଏବଂ ସବୁବେଳେ ମୋର ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁଥିବା ଏକମାତ୍ର ଜଣା। ମୁଁ ଏହି ଦିନ ରାଜା କ’ଣ କରିବେ ବୁଝିପାରିନଥାନ୍ତି, କାରଣ ଅନେକ କୁବ୍ଜା ଅସଦ୍ବୁଦ୍ଧି, ବକ୍ର ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଥାନ୍ତି। ତୁମେ ତ ଚନ୍ଦ୍ରବଦନୀ, ପବନେ ମୁଡ଼ିଥିବା ପଦ୍ମପରି ତୁମ ଦେହ ଭଙ୍ଗିମା। ତୁମ ଛାତି କାନ୍ଧରୁ ଉଠି ଏକ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି ନେଇଛି। ତଳେ ତୁମ ଶାନ୍ତ ଦେଢ଼, ନାଭି ସୁନ୍ଦର ଗଢ଼ିତ, ତୁମ ନିତମ୍ଭ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସ୍ନିଗ୍ଧ, ତୁମ ସ୍ତନ ମନୋହର ଭାବେ ଉତ୍ତୋଳିତ। ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ରପରି ନିର୍ମଳ ମୁଖ, ମନ୍ଥରା, ତୁମ ଚମକୁଥିବା ନିତମ୍ଭ ମଣିମାଳାରେ ଅଲଙ୍କୃତ।" ଏଭଳି ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଚତୁର ଉପଦେଶ ଓ କୈକେୟୀଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ମିଶି ଏକ ଗୁପ୍ତ ଚକ୍ରାନ୍ତ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।